1. jan, 2020

Drie jaar en 217 dagen zonder Sunshine

Ik lig op m'n rug in het gras - En aanschouw de maan - Ik vraag haar of zij misschien weet Waarom wij bestaan - Waarom we worden geboren - En straks weer gaan - Maar ze zwijgt en kijkt me lachend aan - Laat me zien Waar ik voor leef - Laat me voelen - Wat ik geef - Één moment zodat ik weet - Dat alles niet voor niets is - Dat alles niet voor niets is – Geweest

Je kunt je eigen regels maken en bepalen - Daarin ben je vrij - Het spel begint en dat het eindigt is gegeven - Maar daar blijft het bij - Er is geen schuld maar elke stap heeft consequenties - Voor iedereen - En toch speel je dit spel Alleen - Oh ik kan maar niet bevatten - Waar en waarom ik hier ben - Zoekend naar een antwoord - Op een vraag die niemand kent - Oh ik wil dit spel best spelen - Maar hoe moet dat - Als ik niet weet wat het doel is - Moet ik dan blind geloven - Dat het zo z'n reden heeft - Dat geen mens mij kan vertellen - Waarom ik dit leven leef - En dat alles hier dus neerkomt - Op vertrouwen - En dat ik net dat gevoel mis

Laat me zien - Waar ik voor leef - Laat me voelen - wat ik geef - Ëén moment zodat ik weet Dat alles niet voor niets is - Dat alles niet voor niets is – Geweest - je kunt je eigen regels maken en bepalen - Daarin ben je vrij - Het spel begint en dat het eindigt is gegeven - Maar daar blijft het bij - Er is geen schuld maar elke stap heeft consequenties - Voor iedereen - En toch speel je dit spel Alleen - Oh ik kan maar niet bevatten - Waar en waarom ik hier ben - Zoekend naar een antwoord op een vraag die niemand kent - Oh ik wil dit spel best spelen - Maar hoe moet dat - Als ik niet weet wat het doel is - Moet ik dan blind geloven - Dat het zo z'n reden heeft - Dat geen mens mij kan vertellen - Waarom ik dit leven leef - En dat alles hier dus neerkomt - Op vertrouwen - En dat ik net dat gevoel mis- Laat me zien - Waar ik voor leef - Laat me voelen - Wat ik geef - Ëén moment zodat ik weet - Dat alles niet voor niets is - Dat alles niet voor niets is – Geweest…

Door de meesten al herkend als de tekst van het prachtige lied ‘De bestemming’ van Marco Borsato, geschreven door John Ewbanks, die erg goed is met prachtige diepe teksten. En als je het zo leest, dan blijft dit lied volgens mij nog eeuwen lang prachtig. Ik was er diep door geraakt de eerste keer dat ik het hoorde, toen ik zelf ook nog naar die antwoorden zocht. Gelukkig vond ik mijn boeken, nou ja, niet ‘mijn’ boeken, dé boeken, van Jozef Rulof en de Meesters van het licht, en zo vond ik ook de antwoorden.

Gelukkig nieuwjaar wilde ik iedereen wensen met een mooie boodschap en mooier dan deze tekst en het laten weten dat de antwoorden er zijn, kon ik niet bedenken verder. Want voor iemand, die de zwaarste tijd uit haar leven door worstelt, heb ik toch door Marco live in de kuip en mijn cits, een behoorlijk fijne avond gehad. Nee, niets feestelijks voor mij, behalve dan een wijntje erbij, wat ik zelden nog doe. En na 1,5 glas kreeg ik er het zuur van dus viel ik weer terug op de cola zero. Maar ik heb genoten van het concert dat hij gaf met veel gast artiesten, live in de kuip! Al was het soms wel even zwaar met al die pakkende nu erg dicht bij huis teksten van Marco zijn liedjes. Nou ben ik niet gek op van die grote mensenmassa’s maar goh, misschien zou ik dat nog wel leuk vinden als het zo'n geweldige artiest is om naar te gaan kijken. Maar ik vind het in het comfort van mijn eigen huis, net zo fijn om naar te kijken. Kortom, ik heb enorm genoten van dit concert in de Rotterdamse Kuip.

En daarna heb ik gekeken naar het programma ‘Ik hou van Holland’ waar ik altijd dubbel om lig, als ik tijd en zin heb om te kijken. Ik moet er voor in de stemming zijn. Het was dit keer echt heel leuk! Grappig waren de katten ook, die weer niet deden zoals je het zou verwachten. Skylar vond het in de middag al genoeg, met al die harde klappen. Hij was nergens meer te vinden en ook voor zijn diner kwam hij niet tevoorschijn. Nou ja, raar! Dat is niks voor die hongerlap!

Ik dacht dat hij boven was en heb zijn eten op de trap gezet maar niets hoor. Geen Skylar meer te vinden. Na het eten kwam Moonlight lekker bij me liggen, toch licht gespannen door al het geknal. Dat begint hier al ’s middags met van die oorlogsgebied knallen waar je ramen van in hun voegen trillen. Als het hem té eng werd, sloeg hij zijn staart op mijn hand. Een beetje ondersteuning van je mammie mag best hoor, bij zulk geluidsgeweld. Maar waar is Skylar nou toch?

Aurora gaat als het witte ijskonijn dat ze is, gewoon voor de raam liggen, met af en toe rinkelende ramen van de knallen, maar dat kon haar totaal niet boeien. Al het gedoe op straat wel, en daar heeft ze zowat de hele avond liggen kijken. Tot het nieuwe jaar, toen vond zij het ook wel wat overdreven worden. Wel snel de tv op zender 8 gezet want daar werd het nationale vuurwerk live uitgezonden. Dat is altijd hier in Rotterdam, bovenop de Erasmusbrug met duizenden en duizenden mensen. Dan kijk ik altijd of ik bekenden zie maar ja, hoeveel Rotterdammers zijn het eigenlijk? En hoeveel van daarbuiten?

Aan de ene kant fijn om daar niet tussen te staan. Aan de andere kant, als je gelukkig bent met een groepje mensen om je heen, dan moet het wel erg leuk zijn. Voor mij al heel lang geen leuke oud en nieuw meer. Die tijd kan ik me niet meer heugen. Behalve met de katten, die maken het altijd wel leuk voor mij, dus dan moet ik wel thuis blijven. Ik zie ze nou niet echt mee naar buiten gaan met me. Wat een prachtig spektakel is het altijd elk jaar, dat vuurwerk op de brug. Mooi om te zien en tegelijkertijd hier ook nog wat mee te pikken.

Rainbow is de hele avond onrustig geweest maar hij is, tegen mijn verwachting in, niet echt verstopt geweest. Heel even maar. Hij kwam steeds op mijn benen liggen, lekker op het pantervelletje. Pootje op mijn hand, lekker veilig. Maar als het té hard knalde, was hij weer even weg. Om na een paar minuten weer terug te komen en dan begon het weer van voren af aan. Ach ja, ik vond hem al erg moedig hoor, zoals het nu ging. Zelfs in het grofste geweld, net voor en na twaalven, bleef hij liggen op de krabpaal. Strategisch gezien erg slim van hem. In het midden tussen de ramen en zo kon hij links en rechts zien, of vluchten noodzakelijk zou worden. Hij is blijven liggen, kleine held.

Skylar kwam wel voor de snoepjes even tevoorschijn. Ik hoorde wat glas rinkelen in het zijkamertje, mijn walk-in-room met ook de flessen en pottenopslag om te schilderen. Maar ik heb net nog even gekeken, geen idee waar hij heeft kunnen liggen zo bijna heel de dag. Kom ik vast nooit achter, lekker belangrijk ook. Als hij maar veilig is en zich genoeg veilig voelt. Moontje is de hele dag al flink aan het aandacht vragen. Dat mag van mij hoor, vind ik heerlijk. Ook Skylar is zichtbaar opgelucht dat het geknal over is. En ik moet zeggen, dat valt me wel op. Normaal gesproken knallen ze nog een paar dagen door maar het is hier al de hele dag rustig. Ik ben de laatste blokopdracht aan het maken, dan morgen nog de 3e stageopdracht voorbereiden en uitwerken.

De 5 keer inhalatie-instructie die ik moet geven, moet ik wachten op patiënten maar dat gaat hem niet worden, te wisselend en ik ben er maar 2 dagen. Dus ga ik na de vakantie oefenen op mijn collega’s. Dat mag namelijk ook. Zij moeten het ook gelijk beoordelen. En wel zo handig, want ik moet dat toch ook oefenen voor mijn presentatie. Dus van die 5 gebruik ik er 2 zelf en 1 van de presentatie, die ken ik al goed. Trouwens, volgens mij maakt het niet uit welke inhalator maar gewoon een instructie, al is het 5 keer met hetzelfde apparaatje. Nou ja, nog even navragen maar.

Ook moet ik nog navragen waar ik zo’n puffer vandaan haal voor de presentatie. Ik vind dat die door school geleverd moeten worden want geen apotheek geeft mij zomaar medicijnen en puffers mee voor een presentatie hoor. Gooi ik maandag wel in de app, als de school weer begonnen is. Het nieuwe jaar is goed begonnen, mooie muziek, ondanks de omstandigheden heb ik er toch een fijne avond van gemaakt. Ik kom er wel, ik kom er altijd. Beyoncé heeft een liedje van mij gemaakt zelfs! I’m a survivor! Tenminste, ik voelde me wel gelijk aangesproken 🤪