2. jan, 2020

Drie jaar en 218 dagen zonder Sunshine

Wil je weten hoe het danst zonder mij? Misschien heb je meer balans zonder mij? Als dat zo is doe ik een stapje opzij, als dat beter is. Dat wil niet zeggen dat ik jou niet mis… Die teksten van de liedjes van Marco… Dat vind ik zo ook met alle grote artiesten, of meer de grote liedjes die ze brengen. Er zijn dan altijd mensen die denken, oh maar dat liedje lijkt wel speciaal voor mij geschreven. Vaak ook nog op het juiste moment, of je komt een hit van zoveel jaren terug per ongeluk tegen en het beneemt je bijna de adem hoe toepasselijk het liedje is voor jou op dat moment. En dat, ja dat moet dan wel van boven komen. Omdat ze daar wel weten dat we meer dan één hart onder de riem gestoken moeten krijgen, willen we het redden hier.

Het nieuwe jaar is begonnen en ik heb maar niet terug gekeken naar 2019. Normaal doe ik dat wel maar ik ben klaar met terug kijken. Het levert je niets op. Ik ga alleen nog terugkijken wanneer ik mijn boeken ga schrijven en dat gevoel steekt wel heel erg vaak de kop op. Ik moet schrijven aan mijn boeken! Net als mijn handen jeuken om weer te gaan schilderen. Ik weet alleen dat ik mezelf nog even geduld moet laten hebben. Ik moet eerst door deze behoorlijk pittige opleiding heen. En zodra ik mijn diploma heb maar vlak daarna die baan, dan kan ik weer een andere tijdsindeling gaan maken. Dan kan het schrijven en het schilderen weer worden ingecalculeerd. Nu nog even niet, het is niet anders. Maar wat in het vat zit, verzuurt niet. Het komt zeker weten wel, want het wil er allemaal uit. En geloof me, er zit me een berg!

Verder heb ik me voorgenomen om dit jaar alles alleen maar in het positieve te trekken. Gelukkig zit dat er van nature erg in. Ja, ik kan best mopperen maar dat vind ik eigenlijk ook wel leuk. Toch, als ik niet zo’n positieve instelling zou hebben, dan zou ik het dit leven niet gered hebben. Dan was mijn kaarsje van bewustzijn allang gedoofd. Toch ga ik het nog verder doortrekken, dit jaar. Alleen maar positief zijn, doen en denken. En als ik mopper, dan is dat omdat ik het leuk vind om daar de reacties op te zien of te krijgen. Maar als je mij goed kent, dan weet je dat allang. Een nieuw jaar betekent voor veel mensen goede voornemens. Heel vaak stranden die al voordat januari voorbij is. Daarom heb ik ze al jaren niet meer. Daarom zijn dit dan ook geen goede voornemens, nee, ik ga dit gewoon zo doen, niet alleen voor dit jaar maar voor alle andere jaren die me nog resten.

Vanaf nu dus geldt er voor mij maar één regel; wees positief over alles! En dan heb je verder eigenlijk helemaal geen voornemens nodig. Alles gaat gewoon lukken want dat weet je al. Doe jezelf gewoon de belofte om zo positief mogelijk te zijn. Het zal heus niet altijd en continu geweldig zijn, dat weten we allemaal ook wel. Maar als je elke dag begint met de belofte aan jezelf; ‘Vandaag, waar ik ook ga en wat ik ook doe, ik zal positief zijn’, dan heb je het al zowat in the pocket! Je moet er ook naar opzoek gaan. Dat helpt echt! Zoek naar het goede in mensen, omstandigheden en dingen om je heen. En, zodra er negatieve woorden uit je mond komen, stop dan direct met wat je zegt en verander je zin zo, dat hij weer positief wordt.

Het betekent ook dat je minder negatieve emoties zult hebben en als er eentje komt, moet je ook positief tegenover die negatieve emotie zijn door die toe te laten en niet weg te duwen! Positief zijn betekent ook dat je automatisch focust op wat je wilt en niet wat je niet wilt! Je wordt zo een aantrekkingskracht voor wat je wilt. Zo gaan dan ook de negatieve gedachten en woorden weg vallen. Het betekent dat je je elke dag gelukkiger zal gaan voelen en minder problemen gaat hebben. Positief zijn betekent dat het leven soepel voor je zal verlopen en dagelijkse gebeurtenissen op hun plaats zullen vallen en de dingen op jouw manier zullen verlopen. Het betekent dat je je goed zult voelen!

Zo, want zo werkt het. Ik ben het door al die ellende even kwijt geweest maar ik ga het weer terugpakken. Ik laat positieve dingen niet meer bij me wegkapen. Door niets en niemand meer. Daar geef ik niet meer aan toe en daar doe ik niet meer aan mee. Ik weet dat het door de burn out kwam, dat het zo zachtjes van me is weggeglipt en de meest nare periode van mijn leven, bijna het hele laatste half jaar van 2019, was wel het zwaarste, het dieptepunt. En nu is het over. Mijn leven lang al proberen anderen me naar beneden te halen en voor lief te nemen. Maar dat is bij hun en voor hen om er iets mee of tegen te doen. Voor mij is het loslaten van die mensen. Het kan blijkbaar niet anders.

Ik heb geleerd dat ik er toe doe, dat ik recht heb om er te zijn. Dat ik recht heb op liefde en genegenheid van de mensen om me heen. Willen ze me dat niet geven, eigenlijk alleen al omdat ze het fijn moeten vinden om dat zo te doen, dan horen ze niet bij mij. Dan is het geen liefde en geen houden van. Ik ben geen voetveeg meer, waar je zomaar overheen kunt lopen want ze zegt daar toch niets van. Want juist in het positieve zeg ik daar voortaan wel wat van. Dat is positief voor mij maar ook voor degene waar ik het tegen zeg. Want die kan er dan weer van leren. Die hoort er ook van te leren. Zo niet, ook hun probleem. Ik heb het geprobeerd.

Alleen al om het feit dat ik hier ben en adem haal, is reden voor feest! Zonder mij stort de hele kosmos in elkaar. Dat dit geldt voor iedereen, maakt het niet minder belangrijk. Ik ben er vorig jaar mee begonnen en het heeft me enorm pijn gedaan maar pijn is groei. Zo zie ik het en zo is het. Niet dat ik het zo wil maar het moet zo zijn. Ik mag mijn plekje op deze aarde voor mezelf opeisen. Dat is mijn Goddelijke recht. En geloof me, dat is allemaal positief. Al ga ik heus nog wel heerlijk mopperen op van die vreselijke reclames, waar ik dan zo heerlijk in door kan flippen. Daar heb ik zelf de grootste lol in. Maar dat is weer wat anders. Mijn fatalisme, mijn gevoel van niet meer vooruit te kunnen komen, dat is weg.

Heel raar, alsof er sinds 00u01 op 01-01-2020 een enorme last van mijn schouders viel. Het juk wat daar hing heb ik gewoon van me af geworpen. Wat een bevrijding is dat! Het is genoeg geweest, het lijden is voorbij. Natuurlijk zullen er dingen pijnlijk blijven, voor altijd tijdens dit leven of voor zolang ze duren. Dat is niet anders en dat hoort erbij. Maar ik laat het me niet meer kapot maken, wat bijna gebeurd is. Nee, dat is niets het waard. Dus ja, ik viel, hard. Maar ik heb mezelf opgepakt, afgestoft en ik begin gewoon weer opnieuw. Dat is het mooie van een nieuwjaar en dat is wat we hier op aarde nog nodig hebben. Even die motivatie, even dat zetje. Even zo’n schone lei uit de kast mét een nieuw krijtje ook nog!

Natuurlijk wordt je lei in de loop van het jaar ook weer vies en stoffig, en je krijtje wordt korter of breekt. Maar toch, als je je zo positief als maar mogelijk in kunt stellen, zal je zien hoe lang je ermee gaat doen. Veel langer dan je voor mogelijk had gehouden! En dat is mijn plan, dat mijn lei er nog zo goed als nieuw uitziet in november en als mijn krijtje op is, krijg ik vast wel weer een nieuwe. Dat heb ik zo voor elkaar gekregen om het van te voren al zo te bedenken, positief gezien. En dat is mijn voornemen eigenlijk, het is er maar eentje maar je krijgt er alles door. En ik vind zelf dat ik dat wel verdiend heb. Ongeacht wat anderen daar van vinden. Ahhhh, die liedjes van Marco toch…

Heeft het leven dan meer glans zonder mij?  Krijgt die liefde weer een kans zonder mij? Als dat echt zo is dan laat ik je vrij Als het beter, als dat beter is Wil niet zeggen dat ik jou niet mis…