3. jan, 2020

Drie jaar en 219 dagen zonder Sunshine

Oh wat had ik weer een avontuur gisteren, ik heb helemaal dubbel gelegen! Zo typisch weer iets voor mij. Ik had me voorgenomen, niet als goed voornemen maar als noodzaak, dat ik na oud en nieuw met Lila door de wasstraat zou gaan. Ze was al erg vies voor al dat kruit dat door de lucht vliegt rond de jaarwisseling. Nu was het echt noodzakelijk, zo vies was ze. Gisteren was ik niet naar buiten geweest en als ik al die nieuwsberichten zo eens volgde, hield ik mijn hart vast. Er zou toch niets mee zijn, met mijn autootje? Want jeetje zeg, wat een ellende allemaal met die jaarwisseling!

Meer dan 15 miljoen euro schade? En dan willen ze nog dat vuurwerk niet verbieden? Snap ik niets van. En de helft van een gezin dood door vuurwerk in de lift? De andere helft zwaar gewond, maar die moeten zo door? Leuk zeg, dat vuurwerk. Ik ga al die vreselijke verhalen uit het nieuws hier niet herhalen. Dat hier het oogziekenhuis Rotterdam, waar iedereen naartoe moet, spreekt van een echte horror nacht voor oogartsen zegt al wel genoeg. Kijk, sommige siervuurwerk vind ik prachtig. En al helemaal als het zo’n professionele show is als hier, bij de Erasmusbrug of zomers bij de wereld haven dagen hier. Schitterend, letterlijk en figuurlijk. Maar voor de rest? En het lijkt wel of de moraal steeds lager wordt bij de mensen die al zulke dingen doen. Ambulances en brandweer saboteren? Politie aanvallen? Is iedereen zijn gezonde verstand verloren of zo?

Maar goed, ik laat het los, ik zou het wel weten hoe ik het aan zou willen pakken. Totaal verbod op privé vuurwerk, bezit en afsteken, en mensen die zulke dingen doen, als kraaienpoten voor de uitgang van de brandweerkazerne gooien, zodat de banden lek gaan als ze uitrukken, die moeten jaren en jaren lang de bak in. Poging tot moord op zijn minst ten laste leggen. En dan ben ik nog positief hoor. Jeetje zeg, toch niet gek dat meer en meer mensen zich het liefst zouden willen terug trekken uit de maatschappij. Jammer dat het niet kan. Met een basis inkomen zou ik toch eens gaan kijken wat de mogelijkheden waren hoor. Nog even wachten denk ik, als ik dat al mee mag maken hier.

Verder over Lila en ons avontuur want ik was weer eens afgeleid. Maar ik dacht, ik knal het er gelijk even in. Ik ging dus gisteren naar buiten en ze stond er nog, nog viezer dan ik haar achter had gelaten maar gelukkig helemaal heel. Op naar de carwash. Nu ik dit zo schrijf krijg ik opeens dat liedje van vroeger in mijn hoofd, working at the carwash ooo ooo ooo, carwash yeah! Wel de oudste versie maar ja, dat is logisch op mijn leeftijd natuurlijk. Nou, wat een drukte zeg! Volgens mij had half Rotterdam én Schiedam het zelfde idee als ik! Ik glipte snel in de rij met een paar slimme erg klein autootje manoeuvres. Daar word ik goed in. Ik koos dit keer de ‘normaal’ want ik zie er geen verschil in met de super en wax behandeling hoor.

Ik gleed de wasstraat door en doe ondertussen stiekem, ze zien me toch niet door het schuim, dat ik word aangevallen door buitenaardse wezens die met mijn auto beginnen. Ik vermaak me altijd wel. Als de ramen weer helder worden, probeer ik weer enigszins normaal in de stoel te zitten. Maar dan is mijn lichaam natuurlijk al overgenomen. Haha, ja, ik zei het toch, totaal gestoord. Ik rij eruit en er is me verteld dat ik nu anders moet gaan want die hele boel daar is uitgebreid en verbouwd. Er waren ook al 2 meer ingangen voor auto’s zag ik, toen ik aankwam. Het meisje had me verteld, eerst rechts af en dan zou ik het vanzelf zien, volg de auto’s maar, had ze nog gezegd. Maar ja, dat had ze nou niet moeten doen, want ik doe altijd letterlijk wat er gezegd wordt.

En ik ga dus rechts, en nog eens rechts en voor ik het weet sta ik vast in een rij waar ik niet meer uit kan. Sta ik nou wel goed? Er hing een stuk rubber voor mijn raam, en dat leek me nou niet de bedoeling. Er komt een man aan en die zegt dat we even naast elkaar moeten, tot de bocht naar boven. Ondertussen doet hij de rubbers terug, die rond mijn dak horen te zitten. Eh, naar boven? Ik zie opeens staan op een enorm bord waarvan ik niet begrijp dat ik het niet eerder zag ‘interieurband’. Oh? Wat is dat nou weer? Ik wilde gewoon naar de uitgang, waar ik eerst moest pinnen om te betalen. Je krijgt namelijk een kaartje met een scancode en er hangen overal camera’s en zo krijg je de juiste behandeling. Maar alles was nu, na een enorme verbouwing, totaal veranderd. En nu stond ik in de rij, voor de interieurband? Shoot!

Ik keek om me heen maar ik had vijf minuten geleden al niet meer terug gekund, laat staan nu. Met een flinke korte en dus steile klim in een bocht ook nog, ging het stapvoets naar boven. Jeetje zeg. Ik had alleen even snel mijn auto willen wassen. Pech, vrije middag weg. Nou ja, diep zuchten en dan maar even genieten van Adele in de auto en lekker mee zingen Rolling in the deeeeeeeeep. Bijna bovenaan gekomen, voor mijn gevoel na ongeveer een uur, rij ik nog hard achteruit ook op die steile weg. Schrok me rot maar heb het goed opgelost. En ja hoor, ik kom boven, ja ik had hier niet voor besteld. Nee, klopt, ik wilde dit ook niet maar ik was in de war door de verbouwing maar ik kon niet meer terug. Laat mij er maar gewoon opstaan en dan rij ik zo gewoon weer naar beneden.

Zijn chef komt eraan, hij zegt; ‘jij maak schoon, is goed, is nieuwjaar cadeau. Poolse meneer, aan zijn accent te horen. Wat lief!!! Ik grijns en bedank hem en de mannen gaan met mijn Lila aan de slag en die krijgt een totaal schoon interieur. Nou ja, en ik heb net die mooi stofzuiger! Ik ga vast afrekenen, mijn 12 euro voor ‘normaal’ vind ik met mijn budget al veel te duur maar goed, het was nodig. De man die me op zich af zag komen, maakt een praatje met me. Dat hij dacht ‘zo dan, daar gaan we’ en het knap vond hoe ik het weer recht kreeg. Aardige knul en hij ziet nog iets, mijn kenteken voor is weg. Huh?! Hoe kan dat nou weer. Ik zeg het tegen de jongens op de band, en die zeggen dat ik het beneden even moet gaan zeggen. Dan kunnen ze kijken of hij in de wasstraat ligt, dat gebeurt soms.

Ja, volgens mij zat hij er gewoon op toen ik erheen reed. Maar echt zeker weten doe ik dat niet. Eindelijk kan ik dan weer in mijn auto stappen. Wat is ze schoooooooooon van buiten én van binnen! Ik kan niet anders dan hardop lachen. Wat een dag is het weer geworden! Zie je wel, dat ik gewoon binnen moet blijven, lekker veilig! Anders wordt het weer iets bijzonders, zoals altijd en daar heb ik niet altijd zin in. Alleen het gebeurt nou eenmaal. Hier heb ik toch lol om, al maak ik me wel een beetje zorgen om mijn kentekenplaat. Nu begrijp ik ook waar ik fout ging, ik ging de auto’s achterna, en ik had gewoon rechtdoor moeten gaan. Ze hebben nu een enorm groot stofzuigerplein buiten.

Ik rij daarheen en er staat een meisje. Ze wijst al naar mijn kenteken, die er niet meer zit. Ik stap uit en we spreken af, dat ze gaat kijken binnen. Het duurt even maar ze komt met lege handen terug. Hij lag er niet maar kan in de afvoer zijn geschoten. Daar gaan ze pas vanavond na sluitingstijd kijken, als ze gaan schoonmaken daar. Dan zullen ze me wel bellen. Ja, oké het is niet anders. Maar leuk is anders. Het is ondertussen zelfs donker. Mijn bril was ik ook vergeten maar gelukkig ligt die met de nachtglazen altijd in de auto. Ik rij terug en kijk even online of ik boetes kan krijgen. Ja kan wel ja. Maar ik ga morgen naar Peet en niets gaat me daarvan weerhouden hoor. Dat heb ik een nodig want zij tankt me altijd weer bij en geeft me weer meer inzichten. Dat heb ik even echt nodig nu in deze periode.

Nou verdorie zeg, dat gaat je punt 1 45 euro kosten voor nieuwe platen en punt 2 mag je eigenlijk niet rijden. En je moet aangifte doen van verlies of diefstal, bij de politie ook nog. Maar ik doe net alsof ik het niet weet hoor anders. Als je die dingen onderweg verliest en je weet het niet, kan je er toch ook niks aan doen. Dan ga ik alles wel regelen zodra ik terug ben van Peet. Ik wacht eerst het telefoontje maar even af. Twintig uur gaat voorbij, 21 ook. Fijn zeg, zouden ze hem niet hebben? Ik bel vanochtend vroeg en moet alles weer uitleggen. Maar ze hebben hem!!! Joepie! Ik ga hem morgen halen, voordat ik naar Hillegom vertrek, denk ik bij mezelf. Zo gedacht, zo gedaan.

Maar dat is weer een ander verhaal. Mijn dag kon gisteren niet meer stuk, ondanks de vermiste kentekenplaat. Zo’n schone auto, heb ik nog nooit gehad! Nu beetje bijhouden met mijn kruimeldief. Oh en broerlief even bellen, of hij wat schroeven doorheen wil doen. Want wat zagen we toen die jongen mijn kentekenplaat weer terugzette? Hij zat dus los omdat er iemand met een trekhaak tegenaan heeft gezeten. Die deuk erin is wel duidelijk. Maar ja, ik heb er niets van gezien of gemerkt maar dat moet pas gebeurd zijn in elk geval. Nou ja, maakt niet uit, wat een auto is die Lila zeg, klein maar krachtig en ze heeft niks van een stukkie trekhaak! Dat is toch geweldig! En ze is zo mooi, van binnen én van buiten. Wat heb ik toch een geluk! Zie je wel, dat het werkt?! Blijf positief en het komt naar je toe.

De foto hierbij stuurde een hele llieve vriendin me net, en die moest ik gewoon hierbij plaatsen...