5. jan, 2020

Drie jaar en 221 dagen zonder Sunshine

Ik loop straks 2020 in met een helder hart en hoofd. Wanneer je me iets schuldig bent maak je daar niet druk om, graag gedaan. Wanneer je me iets hebt aangedaan het is allemaal oké, ik heb mijn les geleerd. Wanneer je boos op me bent, je hebt gewonnen. ** Wanneer we niet met elkaar spreken, het is goed zo, ik hou van je en wens je het beste. Wanneer je het gevoel hebt dat ik je iets heb aangedaan, dan bied ik je mijn excuses aan. ** Het leven is te kort voor opgekropte woede, vastgehouden wraak, en extra pijn. ** Reik naar me uit, wanneer je de behoefte voelt om het met me uit te praten, en wanneer je dat niet wilt, ik heb het geprobeerd. 2020 Ik kom er aan met een helder hoofd en hart.

Ik kwam deze tekst tegen en mijn mond viel er bijna van open en stond ik erbij als een vliegenvanger. Ik had dit zelf kunnen schrijven want eigenlijk is het van binnen in mijn denken exact zo gegaan. Zo van nu is het klaar, dit is wat ik bied, en zo heb ik het ook gedaan. ik heb aangegeven wat ik voel en ik heb de kans geboden om erover te praten. Dan laat ik het nu ook los.

Ik heb alles wat ik ooit deed, altijd met de beste intenties gedaan. Dat zal niet iedereen vinden omdat zij het totaal anders zien. Dat wist ik nooit, dat dit zo uit elkaar kan liggen maar dat blijkt wel dat mensen alleen zien wat ze zelf willen zien, liever dan de waarheid. Daarom sluit deze prachtige tekst naadloos bij mij aan. Ik weet helaas niet wie de auteur is maar die leek wel in mijn hoofd te zijn gekropen. Want dit heb ik zo exact gedacht, op oudejaarsavond toen ik wel erg klaar was met 2019. Mooi hè, hoe dat dan loopt. Het vindt je vanzelf, als je het nodig hebt, wat je ook nodig hebt. Als je er maar voor blijft open staan.

Wat ik van de week ook tot mijn eigen grote verbazing met plezier heb zitten kijken, is het televisieprogramma van Frans Bauer en zijn vrouw, en een beetje zijn vier zoons erbij. Kijk, ik vind Frans zelf altijd echt een schatje, zo’n lieve vent. Maar die muziek, daar gaan mijn tenen van krommen. Zo ook van Hazes en de zangeres zonder Naam en al dat soort van tranentrekkers, ik gruwel ervan. Al helemaal van de typjes als Little Kleine met zijn achterlijke teksten, ik kan er niet tegen. Dus ik was al helemaal niet van plan om naar dat programma te kijken. Frans en Mariska naar Argentinië. Ik had al wel wat hilarische promo’s voorbij zien komen maar ja, ik ben al niet zo’n tv kijker.

Alleen ik zat op de bank iets anders te doen en toen kwam het op. Normaal gesproken gaat de tv me ongemerkt voorbij en zie ik pas later opeens dat ik alles gemist heb. Maar ik werd er gewoon naartoe getrokken en ik heb zo ontzettend gelachen! Wat een humor die twee zeg, echte highschool sweethearts, die allebei nog nooit iemand anders hebben gezoend dan elkaar. Prachtig eigenlijk! En dan die vier leuke knullen die ze samen hebben en net zo grappig zijn. Wat een prachtig leuk gezin. Door de humor, ja daar val ik nou eenmaal altijd voor, ben ik blijven kijken en ik weet nu al dat ik er komende donderdag weer voor ga zitten.

Ik vind Argentinië al zo’n prachtig land. Onze mooie koningin Maxima komt er ook vandaan, en ik heb vroeger ook op stijldansen gezeten en ik danste er hoog. Ik was gek op de tango en de tango muziek, van Malando had ik LP’s. Olé Guapa was in de jaren 70 een grote hit, al kwam het nummer uit 1937. Niet veel mensen weten dat die Malando, die van die prachtige tango’s componeerde, de Rotterdammer Arie Maasland was. Ik had deze LP van hem, en dan zette ik die op en liep ik in mijn uppie de tango te dansen, dat vond ik 1 van de mooiste dansen om te doen, klik HIER om die LP te luisteren.  De mooiste tango blijft voor mij "Jealousy". De muziek die me het meeste raakt, dat is die van de bandoleon. Dat had ik al voor de bruiloft van ons koningspaar. Alleen toen ik die eenzame traan van de wang van Maxima zag lopen, tijdens hun huwelijk, op die mooie datum 02-02-02, toen stierf ik een beetje met haar mee.

Van de Nederlandse regering mocht haar vader Zorregieta, die iets te doen had met al dat gedoe in Argentinie toen, niet op het huwelijk komen en zij was heel close met haar vader. Oh wat moet dat pijn gedaan hebben. Adios Nonino heet de tango, en dat betekent vaarwel vadertje. En dat raakte haar enorm, dat was wel duidelijk. Ik weet nog precies dat ik op de bank zat, boven het café dat ik had in België en nog in die relatie zat met de man met de losse handjes. Ik zat met Maxima mee te huilen en tegelijkertijd diep te genieten van de muziek, toen hij binnen stapte. Hij wierp een blik op de tv, en zei; ‘wat zit die nou te janken met haar lelijke plofkop’. Nou was hij zelf één van de lelijkste mensen waar ik ooit mee te maken heb gehad, van binnen én van buiten. Dat wist ik al.

Maar door de manier waarop hij het zei, met zoveel haat in zijn stem en in zijn blik, knapte ik totaal en volledig nog meer af dan al was gebeurd. En dat terwijl ik dacht dat zoiets niet meer mogelijk kon zijn. Echt, ik keek hem alleen maar aan en iets in mijn blik, moet hem toen geraakt hebben. Hij deed een flinke stap terug, keek me nog eens aan en zag geen verandering komen en ging weer weg. Ik denk dat het kwam door de pure en oprechte walging die hij daarin zag, die hem deed vluchten. En die is eigenlijk ook niet meer weg gegaan. Ik heb hem allang vergeven voor al die ellende, en vooral ook bedankt want voor mij was het een goedmaken waar ik nu vanaf ben. Alleen die walging die kan ik nog voelen, als ik soms, door erover te schrijven het ergens over heb uit die tijd. Ik denk ook niet dat dit weg zal gaan. En dat is ook niet erg, ik zit er niet meer mee. En die walging is gewoon omdat het om te walgen was.

Ik ben het voorval ook nooit meer vergeten en Frans en Mariska gingen naar de bandoneon speler van toen, Carel Kraayenhof en toen kwam dat hele verhaal weer tevoorschijn, elke seconde ervan. Voor degenen die het prachtige muziekstuk willen horen, en de traan van Maxima (nog een keer) willen zien, klik HIER. Carel vertelde ook een bandoneon een ziel heeft, dat het daarom is dat de muziek die eruit komt je zo kan raken. En ook nog zoiets moois,  dat een Argentijn ooit had gezegd, en ik weet niet meer of hij een naam heeft gezegd of niet; ‘Tango is de eerste glimlach op je gezicht na het oversteken van een zee van tranen’. En ja, ik wist gelijk wat hij bedoelde want dat kan ik voelen. Prachtig!

Je kan dus wel zeggen, dat ik geheel tegen mijn eigen verwachting en bedoeling in, heb zitten genieten van die aflevering van het programma. Ik vind het zulke heerlijke mensen, echt geweldig wat een ontzettend leuk stel ook, zo samen. Die humor en het elkaar zo door en door kennen, dat spat eraf en dat vind ik mooi om te zien. Ik lag echt elke keer in een deuk door de een of andere opmerking van Frans maar zijn Mariska kan er ook wat van hoor. Echt, ik ga ze voortaan opnemen, want ik heb niet altijd tijd of erg erin. En dat doe ik met alle programma’s die ik wil zien.

Van de week komt eindelijk weer het volgende seizoen van Grey’s anatomy weer, dus ik zal waarschijnlijk over een paar maanden met een volle harde schijf van mijn Horizon box zitten als ik geen tijd heb om te kijken. Maar Grey’s wordt nooit gewist tot ik het gezien heb hoor. Dat is mijn kleine verslaving, en dat mag wel van mij. Ik kijk er al naar uit. Het liefst in het weekend of zo en dan een aflevering of vier achter elkaar. Maar eerlijk gezegd, lukt me dat nooit, omdat ik het zo graag verder wil zien.

Ik ben van al die mensen gaan houden, en ken ze door en door. Het karakter wat ze spelen dan hoor, ik ben niet zo’n creep die denkt dat het echt is. Maar Shonda Rhimes, de bedenkster en schrijfster ervan, die raakt me altijd. Als ik een serie echt goed vind, dan ga ik kijken en meestal vind ik haar naam dan. En dat wil wat zeggen want ik ben een kritische kijker. Dinsdag uit school snel douchen en alles klaar zetten want om half negen, kijk ik eerst een keer life natuurlijk. Heerlijk! En dan door naar de donderdag, met zere voetjes op de bank naar Frans en Mariska kijken. Als je me dat vorige week had verteld, dan had ik je uitgelachen. Zo zie je maar, alles is mogelijk!