6. jan, 2020

Drie jaar en 222 dagen zonder Sunshine

Grappig eigenlijk, dat ik die Eva Jinek, waar zoveel om te doen was, nog nooit echt in haar NPO programma had bekeken. Wat ik al zei, ik ben niet zo’n tv kijkster, alleen de series die ik wil zien en die neem ik dan eerst nog op ook. Maar omdat ik door Frans en Mariska al van mijn stuk was gebracht, zat ik nog steeds op de bank, toen zij er kwam. Wat een leuk mens zeg! Nu begreep ik waarom ze zoveel kijkers trekt en dat die zender zo blij is met haar komst. Zelfspot en naar haar eigen foutjes kijken vindt ze helemaal niet erg en daar hou ik van. Maar weinig mensen kunnen dat en toch hoor je het zo te doen. Als ik het dan ook in anderen zie, dan maakt me dat een beetje blij en ik vind haar echt leuk! Misschien kijk ik nog wel eens een keertje, als ik tijd en zin heb.

Ik hoorde ook weer iets aparts, ik weet alleen niet meer waar. Je hebt namelijk een aantal syndromen, die naar plaatsnamen zijn genoemd. Oh ik weet weer waar ik het hoorde, in die kwis met Philip Geubels. De meest droogkloterige Belg die ik ooit heb horen spreken. De manier waarop hij praat moet ik al om lachen. Hij is nu quizmaster van ‘is er een dokter in de zaal’. Erg leuk trouwens, met allemaal leuke medische weetjes en oeroude instrumenten waar je nu luid gillend voor op de vlucht zou slaan. Daar was het een vraag in. Hij had er een paar, van die syndromen, en vroeg welke er echt of niet echt bestonden.

Ik heb wel gehoord van het Stockholmsyndroom. Dat is als mensen ontvoerd zijn, voor lange tijd, ze dan uit een soort overlevingsinstinct, iets gaan voelen voor hun ontvoerder. Ze maken er een band mee. Die wist ik al gelijk, die is echt, die bestaat. Maar bij de andere mogelijkheden twijfelde ik. Want hij had ook nog het Jeruzalem syndroom, het Parijs syndroom en het Amsterdam syndroom.

Nou leek het mij wel, dat als er een syndroom bestaat met een Nederlandse plaatsnaam er in, ik dit wel eerder zou zijn tegen gekomen. Dus die viel voor mij af en eigenlijk klopte dat ook, al vind ik het wel eentje die we erin moeten houden. Het Parijs syndroom bestaat ook echt. Mensen kunnen daar last van krijgen, als ze over werelddelen heen naar deze stad reizen, en er dan achter komen, dat deze stad lang niet zo romantisch is dan ze dachten. Daar kunnen ze van in shock raken en het zijn vaak Japanners. Eentje heeft geloof ik zelfs de stad willen aanklagen of zoiets. Nou ja, bijna ongelofelijk maar hij bestaat echt.

Dan het Jeruzalem syndroom. Ik dacht, hee, dat heb ik vast, lekker klagen en tegen de muur praten. Maar dat was niet de beschrijving die erbij hoorde. Nee, als je dat syndroom hebt, dan vereenzelvig je jezelf teveel met een Bijbelse figuur en dat kan variëren vanaf Jezus zelf tot Mozes of Adam. Nou ja, figuren zat in de bijbel. Sommigen denken het dan ook zelfs te zijn. Niets met klagen en tegen muren praten te maken dus. Pfew! Gelukkig maar, anders had ik hem wel gehad! En kom er dan maar weer eens vanaf! 😉

Het Amsterdam syndroom kunnen we erin houden, omdat je dan kunt zeggen dat inwoners van die stad het waanbeeld hebben dat ze goed kunnen voetballen,  en terwijl ze dat niet kunnen en dat voor de hele wereld duidelijk is, houden ze het toch vol. Er is eerlijk gezegd geen ene Amsterdammer die ik ooit ben tegen gekomen, die dat syndroom niet heeft. Helaas is het chronisch, niets tegen te doen. En ja, dit heb ik zelf verzonnen of ervan gemaakt in elk geval. Ik heb me er wel even mee vermaakt. Van deze zeiden ze dat hij niet echt was, nou sorry hoor, ik weet zeker van wel! 

Ik dacht ook echt even het Jeruzalem syndroom te hebben, voor ik wist wat het betekende. Want ik kan zo heerlijk klagen en daar kan ik me reuze mee vermaken zelf. Vaak bij reclames en ik heb er weer een paar. Elke keer als die nieuwe Airwick reclame voorbij komt. dan verstijf ik direct. Oh mensenlief wat erger ik me daaraan. Zo’n dame van in de 30, die duidelijk vrijgezel is, is zo blij dat ze haar Airwick heeft, die met drie elkaar complimenterende geuren de hele dag zorgt voor lekkere luchten in haar huisje. Waarom, vraag je je af, erger ik me er aan? Nou... Haar de Wehkamp mannen modellen uiterlijk doen verblekende buurman (té gladjes dus), met Sixpack en al, handdoekje losjes om de gespierde heupen geslagen, belt aan.

En zij zou hem anders nooit hebben binnen gelaten in haar naar hond en gymschoenen stinkende flatje maar ja, nu heeft ze Airwick en de blik die ze hem achter zijn rug toewerpt, doet me vrezen voor zijn leven. Die gaat straks ook hoppa, zo in de #metoo groep, let maar op mijn woorden. Jeetje zeg, ik zet hem gewoon over, de tv dan niet die man, als hij begint, die enge reclame. Hoe verzinnen ze zoiets? Denken ze echt dat het geloofwaardig overkomt? Ik koop nooit van ze lang zal ze leven Airwick meer hoor, geloof mij maar. Elke keer moet ik een klein beetje overgeven in mijn mond, als ik het weer zie. Zo ook als ik dat aanschaf, dus mij niet gezien. En ik heb een vaag vermoeden, dat ik niet de enige ben. Ik vraag me trouwens nog steeds af, hoe je je op deze manier, vanuit de badkamer, buiten kunt sluiten... Hmmm... 

Oh en ik heb er nog eentje, een erger reclame waar ik heerlijk over kan mopperen maar die is niet zo jakkes als die andere. Wel vreemd, qua proporties dan en ik snap het niet helemaal waarom ze dat zo doen. Ik stoor me er namelijk aan omdat het vrij abnormaal overkomt, al is het een animatie. Ik heb het over die Unox rookworst reclame, voor de vegetarische versie. Niets dan lof hoor, dat er een vegetarische versie van is nu, dus mij hoor je daar al zeker niet over. Nee het gaat om die afmeting van die vader en de zoon ook een beetje, in verhouding met het meisje en haar moeder.

Die moeder doet er eigenlijk helemaal niet toe, die zie je alleen aan het einde van de reclame zitten aan tafel, als ze hun vegetarische worst eten en het niet in de gaten hebben. Die vader is zo groot, dat ik heel die vegetarische worst vergeet, en me af zit te vragen, wat er nou de psychologie achter moet zijn. OMG die kin! Die borstkas! Die blik! Ik zou er doodsbang van worden. En ook nog, die vader is slager, die staat in het begin van het filmpje in een enorm grote slagerij, vol vlees. En zij gaat spelen met haar hondje en ziet een koe en een kalfje en die vindt ze lief. En dan rent ze, net voor sluitingstijd naar de winkel en koopt er een vegetarische worst, en ruilt die om met de gewone worst van vlees, die ze weer weggooit. Voor hongerige mensen ook een minpunt en die zijn er zat tegenwoordig, in dit land. En bovendien, met een slagerij vol vlees, wat bereik je dan met een vegetarisch worstje??? Afijn, dat is vast weer een ander verhaal... 

De enorme vader heeft het in de gaten natuurlijk. Oh ja, want die kookt, in een mini pannetje, dat hij nauwelijks vast kan pakken. Het is zo belachelijk eigenlijk! Als die slungel en zo te zien pestkop van een broer het niet in de gaten heeft, geeft haar vader haar een vette knipoog en eten ze gezamenlijk verder. Niemand weet dat ze vegetarische worst eten, behalve super big dad en dochter. Misschien goed bedoeld maar zo nep dat ik me afvraag of er wel iets vegetarisch is aan die worst? Volgens de reclame is alles nep dus dat feit ook? Ik weet het niet hoor en gelukkig is niet iedereen zoals ik. Anders werd er geen enkele vegetarische worst verkocht meer. Als ik weer een eetpatroon heb opgebouwd en een keer zin heb in brood met rookworst, wat ik best lekker kan vinden, dan zal ik toch eerst die verpakking goed doorlezen, voor ik die worst koop. Want door die reclame, vertrouw ik het voor geen cent.

Zo, heerlijk, dat eruit gooien. Daar heb ik zo’n lol om. Ik zal maar niet zeggen wat ik er elke keer uitgooi als ik die Airwick meneer of die mevrouw zie. Dat is niet netjes. En de rookworst reclame? Tja, ik blijf me erover verbazen hoe raar die verhoudingen zijn. De rest is enigszins normaal maar waarom is die vader nou toch zo eng groot? Al erger ik me er niet aan, ik vind het alleen zo zonder omdat het zoveel normaler en beter had gekund. Maar mij vragen ze er niet voor. Ik weet niet wat ik zou hebben verzonnen maar het kán nooit slechter zijn, weet ik zeker. Helaas, ze weten dit niet bij de reclamebureaus. Ik hoef er ook geen duizenden euro’s voor hoor, ik doe het voor de helft voor wat ze het nu doen. Zo, ik heb gezegd haha, en ook al lijkt het niet zo, het is toch positief. Want ik heb toegegeven aan een negatief trekje en dat is toch echt ook positief! Ik weet het leuk te brengen soms hè?