7. jan, 2020

Drie jaar en 223 dagen zonder Sunshine

Elke seconde verlaat iemand deze wereld. Leeftijd heeft er niets mee te maken. We staan allemaal in deze lijn zonder het te beseffen. We weten nooit hoeveel mensen voor ons in de rij staan. We kunnen niet uit de rij stappen om vervolgens weer achteraan te sluiten Niemand kan deze rij vermijden. Dus.... terwijl we in de rij staan te wachten:

Laat momenten tellen. Maak het verschil. Pleeg dat telefoontje Stel prioriteiten. Maak tijd. Geef mensen het gevoel dat ze er toe doen. Laat je stem horen. Maak de kleine dingen groot. Laat iemand glimlachen. Maak die verandering. Zet jezelf bovenaan het prioriteiten lijstje. Zorg ervoor, dat je mensen vertelt dat ze geliefd zijn. Wees er zeker van, dat je nergens spijt van hebt. Heb lief. Sluit  Vrede. Zorg dat je er klaar voor bent. Deze wereld laat je achter je, met de wens dat je nog graag 5 minuten extra zou willen hebben. Word elke dag wakker met het besef dat het leven een geschenk is en haal er het beste uit!❤️

Ik krijg continu dingen om mijn oren, die me raken, of waar ik middenin zit of die ik zelf geschreven zou kunnen hebben. Zoals het voorgaande stukje. Echt niet te geloven. Ik verzamel het zodat ik het in mijn blogs kan plaatsen en dan kan ik het niet meer kwijt raken. Want mooi is het wel, als je zo duidelijk merkt dat je aan alle kanten geholpen wordt. Daarom plaats ik deze dingen steeds. Ik sta ook in die rij, waarover gesproken wordt, helaas niet zo ver naar voren als ik zou willen. Ik zou heel graag heel snel naar huis mogen maar ja, ik mag nog niet want ik heb nog dingen te doen hier. En dan moet je er maar het beste van maken waar je bent toch?

Zo zit ik in elkaar en zo heb ik het ook altijd gedaan. Toch ben ik een paar jaar geleden totaal overvallen door zoveel negativiteit dat ik daar ziek van ben geworden. En zo ben ik nog een aantal jaren doorgesukkeld ook. Pas toen mijn moeder er niet meer was, pakte mijn lichaam de teugels over. Die was er wel klaar mee, met dat eigenwijze gedoe van mij. En al heb ik wel iets geleerd, toch nog niet genoeg ben ik bang. Maar ik doe mijn best. Alleen moet je soms dingen van de maatschappij waar je in leeft. Dat kan soms niet anders. En dat is dus de reden, waarom zoveel mensen tegenwoordig last hebben van overspannen zijn of burn-outs. Want er wordt teveel van ons gevraagd. Ze willen tegenwoordig zoveel van je, omdat ze voor jou 20 anderen hebben, die graag aan de slag willen. En als ze die uitgeput en uitgebuit hebben, dan doen ze daar hetzelfde mee.

Een vicieuze cirkel, of meer een neerwaartse spiraal. Want de mensen die zo kunnen zijn, krijgen dat echt nog wel een keer terug hoor. Dan piepen ze wel anders. Maar tot die tijd blijven ze hun medemens als niets behandelen. Maar ooit krijgen ze dezelfde behandeling terug. Ik zou het zo graag willen dat iedereen echt zou begrijpen, dat wat je ook doet bij een ander, hetzelfde is als dat je het jezelf aandoet. Als dat echt zou doordringen, want het is echt waar, dan gaan ze misschien toch eens nadenken bij wat ze doen. Zeker als het anderen betreft. Gelukkig geldt het net zo goed voor de dingen die je goed doet. Geloof me de wereld zou binnen no time veranderen, als mensen het zwart op wit krijgen. Het is gewoon een kosmische wet waar niemand aan kan ontkomen. Is het namelijk dit leven niet, dan toch echt een volgende of die erna.

En dan die kerk, kijk, als die gaat veranderen, van alle religies dan wel, en het gaat niet meer om macht maar om echte liefde, dan krijg je ook weer een totaal ander beeld. Maar als je kijkt naar al het extremisme in vele takken van religie, dan begrijp je dat dit ook nog wel even zal duren, voor het zover is. Maar toch, ooit gebeurt dat. En niet dat er geen verschillende stromingen mogen zijn, als het maar liefde predikt. Want welke mensen kunnen nou echt denken, dat hun God, welke God dat dan ook is en hoe ze hem, of haar, ook mogen noemen, het goed vindt dat er mensen worden afgeslacht omdat ze iets anders willen geloven? Is dat liefde, als God liefde is? Dat bestaat gewoon niet en als je dat nog kan geloven, dan ben je nog wel heel erg onbewust.

Laatst hoorde ik, zo ergens tussen neus en lippen door, op de achtergrond op tv, dat er genoeg kerken ook zijn hier in Nederland, die dus homo’s en lesbiènnes willen bekeren. Mijn mond viel open! Zitten die nog een beetje vast in de middeleeuwen of zo? Hier in Nederland? Blijkbaar wel. Nou ja zeg, dat had ik toch niet verwacht. Oh wat kijken die straks allemaal op hun neus, als ze weten hoe dat precies in elkaar zit. Dat homoseksueel zijn, of je nou man of vrouw bent, precies zo is, als het in de schepping bedoeld is. Dat het gewoon een overgang is, van je levens als vrouw naar man, of je levens als man naar vrouw. Dat het zo hoort, volgens ‘God’ ja. Ik zou die gezichten wel eens willen zien dan. En als je het hele verhaal kent, dan is het toch weer zo logisch en eenvoudig. Het kán niet genezen worden want er valt niets te genezen aan een gezonde geest in een gezond lichaam. Komen ze ook ooit nog wel achter.

Het kabinet heeft erover vergaderd en twijfelt of ze er iets tegen moeten doen. Nou… Wat denk je zelf? Verbieden zulke kampen om je drang naar liefde van hetzelfde geslacht binnen de perken te houden. Dat komt toch zeker uit de middeleeuwen, toen ze nog aan het vierendelen waren? Echt hoor, het moet niet gekker worden. Ik hoorde laatst ook iemand zeggen, ja, maar bij oesters bijvoorbeeld, als er alleen maar mannetjes zijn, of alleen maar vrouwtjes, dat er dan eentje van geslacht kan veranderen, om zo toch voor nageslacht te kunnen zorgen. Misschien heeft God het zo wel bedoeld bij de mens ook? En is het ergens mis gegaan? Nou, ik vond het wel een mooie gedachte op zich, en er is in elk geval over nagedacht. Dat doen al niet veel mensen, nadenken. Maar in de schepping iets mis gaan? De Schepper die een foutje maakt? Geloof me nou, dat bestaat niet! Fouten zijn allemaal menselijk, niet Goddelijk.

En dan van die mensen, die, als er iets mis is gegaan in hun leven, het vingertje maar wijzen naar alles en iedereen om hen heen. Maar ze kijken niet ene keer in hun eigen richting. Als ze al kijken, dan zien ze het zoals ze het willen zien, of zoals ze het gedaan zouden moeten hebben. De werkelijkheid, de harde realiteit, die willen ze niet zien! Welnee, want dan moeten ze toegeven dat ze toch wel op een aantal plekken ook steken hebben laten vallen. Nee, dat moet je toch niet willen zien van jezelf? Nee, dat is de schuld van je moeder, van je vader, van je meester of juf van de lagere school, die zo lelijk tegen jou deed als jij alleen maar lief was.

Het ligt niet aan het weer, het ligt niet aan de maatschappij, het ligt niet aan je leeftijd of dat je geen opleiding hebt mogen of kunnen volgen. Nee, het ligt aan JOU! Jij hebt een keuze in alles, en soms kies je de goede kant, en soms ga je totaal de mist in maar ook dan is het jouw keuze, is het aan jezelf te wijten. En je kan pas dingen aan jezelf gaan veranderen, als je onderkent dat je dingen hebt of doet die je eigenlijk niet zo leuk, lief of aardig van jezelf vindt. Nee, vaak vinden mensen het dan makkelijk om de vinger naar een ander te wijzen. Toch zal je er altijd een keer aan moeten beginnen en het is juist makkelijker als je dat zo vroeg mogelijk aanpakt.

Als iemand je iets zegt, in plaats van gelijk in de kolere te schieten, ga dan eens na bij jezelf of er een kern van waarheid in zit. Of, nog beter, als je het er niet mee eens bent, ga dan het gesprek aan. Niet in emotie maar rationeel. Moet je zien wat daar dan voor moois uit gaat komen. Als het goed is namelijk begrip voor elkaars standpunt, op zijn minst. Geloof mij maar, niemand beschuldigt mij vals ergens van waar ik het niet mee eens ben hoor, dan kom ik er met je over praten. Als ik het er wel mee eens ben ook trouwens, om misschien iets uit te leggen of excuses aan te bieden? Dat ben ik. En ik kan ook mijn eigen fouten zien. Nee, vind ik ook niet leuk, maar ik vind het nog minder leuk dat ik ze heb en ik wil er graag iets aan veranderen dan. Want de mensen om je heen zal je nooit kunnen veranderen, nog niet voor een gram. De enige waar je wat mee kunt doen en wat aan kunt doen, dat ben je zelf. Het is nooit te laat om daaraan te beginnen. Maar, ook hier weer, dat is een keus. Van jezelf en voor jezelf.