8. jan, 2020

Drie jaar en 224 dagen zonder Sunshine

Door de rij waar ik het gisteren over had, waar we allemaal instaan maar niet weten hoe ver we staan, ben ik over de praktische kant daarvan ook na gaan denken. Er is zoveel veranderd in mijn leven, dat ik in de al geplande dingen nu ook een aantal dingen moet aanpassen. Ik ben daarom een beetje alles aan het veranderen en aanpassen met hoe ik mijn begrafenis moet regelen nu. Op een andere manier dan eigenlijk de bedoeling was. En toen dacht ik; ‘weet je wat, ik gooi de hele boel om. Ik ga het toch anders doen dan ik ooit al had vast gezet. En dan verander ik ook gelijk de muziek en al dat soort dingen, die ik erbij wil.

Voor sommige mensen is dit echt een soort van ver van hun bed en iets waar ze niet over willen praten. Voor mijn moeder was dat ook lang zo, en haar partner, brrrr, die kon er al helemaal niet over praten. Maar ja, die kon ook eigenlijk alleen maar over zichzelf praten dus dat was zo gek niet. Alleen over zijn begrafenis wilde hij het pertinent niet hebben. Dat vond hij eng. Ook een ex van mij, panisch van cremeren, al snap ik nu wel waarom door de boeken, en al helemaal niet over de dood praten, dan viel hij van ellende bijna flauw. Hij trok dan wit weg van angst. 

En dat vond ik altijd zo raar, want we gaan allemaal. Daar is echt geen ontkomen aan. Maar ja, ik ben dan ook al vanaf mijn geboorte, nooit bang geweest voor de dood. Die Magere Hein zie ik als vriend, want zeg nou eerlijk, zou je voor eeuwig dit leven willen leiden? Alsmaar ouder en gebrekkiger worden? Of, goed voorbeeld en vond ik toen geweldige films, Highlander. Dan word je niet oud en gebrekkig, je leeft eeuwig als 1 van een paar uitzonderingen, maar iedereen om je heen veroudert wel. Dat is ook niks natuurlijk. En als er niemand meer dood zou gaan maar er blijven wel mensen geboren worden. Dan zit je met een paar maanden, en geloof me, ik weet zeker dat het zo snel gaat, met een ruimtegebrek en voedselgebrek en weet ik veel wat voor meer gebreken er nog de kop op zouden steken. Met afval en dat soort dingen weer teveel en niet weg te werken meer.

Bovendien, maar dat weet nog lang niet iedereen en het is toch zo, we leven voor eeuwig. En nee, dat gaat geen saaie boel worden want wat is er ontzettend veel te leren en te ontdekken nog. Ik denk ook dat wel elke keer weer voor hogere en mooiere verrassingen komen te staan. Als klein kind wist ik al van reïncarnatie af en ik wist ook dat het zo  hoort te zijn. Mijn moeder vond mij toen een rare maar ik gaf het nooit op om het zo te denken. Ik kon, en kan, me niet voorstellen, dat we alles in dit ene leventje zouden moeten doen. Hoe onrechtvaardig zou dat zijn?! En in de kosmos is er geen onrechtvaardigheid.

Dus wat is dood dan eigenlijk? Dood is eigenlijk geboorte in vermomming. Want wat we hier als dood zien, is gewoon verder gaan met een ander leven. Een hoger leven. Veel mensen moeten nog een aantal keren terug. Want je veroorzaakt dingen die je moet goedmaken of moet oplossen. En er is een kringloop, nee niet waar je oude meubels kan kijken en kopen, maar een kringloop der aarde. Ik weet niet precies hoeveel levens dat beslaat of zo maar eens is die kringloop klaar. Heb je dan ook geen oorzaak en gevolg meer goed te maken of op te lossen, of zelfs karma, dan laat de aarde je gaan. Dan mag je verder. Maar moet je nog wat dingetjes rechtzetten, de puntjes op de i zetten, dan houdt de aarde je vast, en blijf je er geboren worden na je overlijden, tot alles netjes is ingelost.

Dus hoe vaak je ook dood gaat, hoe vaak je ook geboren wordt. Of dat nou weer hier op aarde is, of je wordt geboren in de geest en mag daar verder gaan en blijven. En al ga je in de sferen niet meer dood zoals hier, ook omdat je geen stoffelijk lichaam meer hebt maar een geestelijk lichaam, toch is er ook daar een verder gaan, een hoger gaan. Want zo kan je het zien, het is hoger gaan. Daarom is de Dood je vriend, anders zou je nooit verder kunnen. En nee, daar ben ik geen centje bang voor. Ik zei het van de week al, ik sta naar mijn zin niet eens ver genoeg naar voren in de rij. Dat geeft niet, ik maak er wel wat van tot het zover is.

En ik krijg een aardige film te zien, als ik op dit leven terug ga kijken. Sjongejonge wat heb ik veel meegemaakt. En als je er middenin zit misschien een beetje veel, maar als levensfilm heb ik me toch een grote pot popcorn nodig. Graag eentje met zout en eentje met van die harde karamel! Lekker! Dan kan ik ervoor gaan zitten, en mijn ogen en oren de kost geven. Ik heb het wel interessant gemaakt in elk geval. Ik vind het daarom dan ook helemaal niet erg om met mijn begrafenis bezig te zijn. Je weet maar nooit en dan kan het maar geregeld zijn. Ik ga van de week eens kijken hoe ik dat precies moet vastleggen op ‘Mijn Dela’ en dan een documentje maken, waarin ik mijn wensen ook zet en die geef ik dan aan mijn broer of zo.

Ik ben 11 jaar ouder en ik ga er dan ook totaal vanuit dat ik het eerste mag. En ik ga alsof het een feestje is hoor. En dat is het dan ook, want ik word geboren maar dan daar. Waar daar dan ook precies mag zijn. Ik weet dat ik er al geleefd heb, of heb mogen kijken in elk geval. Ik heb namelijk sterk het gevoel dat ik dan eindelijk naar huis mag. Ik hoop dat ik er mag blijven maar daar heb je niets in te vertellen. Dat ligt aan de kosmische wetten en je oorzaak en gevolg. Bij iedereen is dat zo want in de kosmos is er een onrecht, alleen maar rechtvaardigheid. Dus voor elke levende ziel gelden dezelfde wetten. Het ligt er alleen maar aan hoever je bent. Maar we lopen echt allemaal hetzelfde pad, met dezelfde bestemming. Goh, heb je die Marco Borsato weer 😉 met zijn ‘bestemming’. Die antwoorden zijn er hoor, je moet alleen klaar zijn om ze te willen horen.

Het enige wat hetzelfde blijft, is het gedicht van Henry van Dyke, ‘What is dying’, waarvan ik wil dat het voorgelezen wordt. Het beschrijft zo prachtig hoe het zit, zonder zweverig of belerend te klinken en is voor iedereen duidelijk. Ik heb het zelf vertaald. Maar de muziek gooi ik helemaal om. Ik wil 2 liedjes van Anthony & the Johnsons omdat die gewoon prachtig zijn. En ik krijg kippenvel bij het horen van zijn stem en raak er altijd geëmotioneerd van. En de teksten zijn erg toepasselijk voor de gelegenheid. Her eyes are underneath the ground is er eentje van HIER KLIKKEN als je hem wilt horen en lang genoeg denk ik om er zo’n PowerPoint van te maken met foto’s van ooit… Maar ook Bird gehrl is te mooi om niet te laten horen en nog toepasselijker qua tekst ook. Als je die ook wilt horen, HIER KLIKKEN Handig voor de nieuwsgierigen en ik heb de links zo bewaard. Van die derde had ik hier vorige keer al een link geplaatst. Hope there’s someone.

Maar ik moet het nog wel even allemaal vastleggen en regelen, bij Dela en iemand die er voor wil zorgen dat het zo gebeurt als ik graag zou willen. Dan kan het maar geregeld zijn alvast, je weet nooit wanneer het je tijd is. Ik ben er niet bang voor en ik zie er niet tegenop maar ik zie er juist naar uit. Alleen ben ik hier nog niet klaar en je gaat ten alle tijden op je eigen kosmische tijd. Geen seconde eerder en geen seconde later. Ook dat is een kosmische wet en kosmische wetten die zijn voor alle levende wezens. Om het compleet te maken nog de tekst van ‘her eyes’ hierbij. Die van bird Gehrl doe ik er morgen bij. Dan heb ik het ook bij elkaar. En ja, voor mij is dit ook postief bezig zijn, het ligt er maar net aan, hoe je daarin staat. Positief dus, voor mij dan.

Her eyes are underneath the ground - I have heard the crying sound - No one can stop you now - No one can stop you now * Her eyes are basking in the sun - No one knows why she did the things  she's done - Ocean, swallow me now - Ocean, swallow me now * In the garden with my mother * I stole a flower With my mother, in her power I stole a flower * I saw six eyes glistening in my womb - I felt you calling to me in the gloom - Rest assured your love is pure - Rest assured your love is pure * In the garden with my mother I stole a flower With my mother, in her power I chose a flower… Ja, dat is mijn liedje en heeft diepe betekenis voor mij…