13. jan, 2020

Drie jaar en 229 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf gewoon door, alsof er geen 4 dagen tussen zitten, gelukkig had ik stukken tekst geschreven want ik zou er nu echt nog geen puf  voor hebben. Vrijdags heb ik meestal echt totaal geen puf meer door stage. Zaterdags ben ik normaal dan wel weer uitgerust. Ik ben een watje geworden na mijn ziekte. Wat wel vervelend was, waar ik achter kwam dinsdag op school, is dat ze een toets hebben verplaatst. In de week van Koningsdag is dat. De les van dinsdag is dan naar de woensdag verplaatst maar we zouden onze toets dan ook hebben. En dat gaat niet tegelijkertijd.

Nu is die toets een week later. Eigenlijk ben ik daar blij om want ik weet nu al, dat wordt een hoog cijfer. Hij wordt nu namelijk afgenomen op de 13e. Ik moet alleen weer niet vergeten, om bij de apotheek ook mijn 2 vrije dagen op te schuiven. Tenminste, dat dacht ik eerst. Nu denk ik, nee, we vragen die donderdag en vrijdag erna, gewoon extra vrij. Het is erg ruim van te voren, dus moet kunnen. Oh, ik weet al wat ik ga doen, ik ga Saskia appen.

En dat heb ik dus gedaan en ze vond het goed! WOEHOE! Dus heb ik weer een weekje zoals met de kerst alleen met zonder Kerst. Want doordat Bevrijdingsdag dit jaar weer ‘gevierd’ wordt, elke vijf jaar wettelijke feestdag wat ik vind dat elk jaar moet zijn, wordt de les verplaatst naar de 6e en dan zouden we de toets hebben. Daarom had ik 30 april en 1 mei al vrij genomen. Om te studeren. Maar de toets is nu een week verder, voor mij lucky 13, voor anderen minder. Maar dan wilde ik wel die 2 stagedagen daarna toch kunnen studeren. Al is het dit keer maar ene toets, hart en bloed.

Ik ben nu die week daarvoor ook vrij van stage én school door Koningsdag. Daarom hebben we die week ook geen lessen. Maar ik mag ze vrij nemen én die van de week ervoor ook laten staan. Ik heb stage uren zat, dus dat kan geen kwaad. Oh wat lekkerrrrrr! Ik kijk er nu al naar uit, dat is erg zeg! Maar toch, het is zo lekker geweest, ondanks de situatie die me opslokte, om heel eventjes de druk van de ketel te hebben gehad. En nu krijg ik gewoon nog zo’n weekje midden in het jaar. Zonder al het gedoe, al gewend aan de nieuwe situatie en hoe ik daarmee om moet gaan. Dat wordt een nog veel beter uitgeruste week zo! Heerlijk! Dan kan ik in die week ook weer alles zo lekker voorbereiden en uitwerken als in die week met de kerst. Dat haalt een boel druk van de ketel, merk ik nu al. Daar ben ik enorm blij mee! Het kabbelt allemaal lekker verder zo.

Stage daarentegen vond ik 2 erg zware dagen. Je moet dus echt weer wennen als er zo’n 2 weken tussen zitten, wat het staan betreft. Ik moest wel lachen om Tessa, net in de 20 en die zegt last te hebben van haar voeten als ze de hele dag moet staan. Oh ja joh? Heb je dan enig idee hoe ik me voel, na 9 uur op mijn voeten? Dat ik bijna 40 jaar ouder ben en bijna 3 jaar op de bank heb gezeten hiervoor omdat ik ziek was? Dat ik zo ongeveer 2 x zoveel gewicht mee draag ook nog eens? Dat dit door hoe dat werkt, wel 10 x zo zwaar is voor mijn voeten, veel meer nog dan dat denk ik zelfs. Ik denk dat als ze heel even zou voelen wat ik voel aan het einde van zo’n dag, dat ze acuut met haar baan zou stoppen en wat anders zou zoeken. En dan is de donderdag nog lang niet zo erg als de vrijdag. Dat is natuurlijk de 2e dag achter elkaar staan.

Maar dat niet alleen, dan is er nog iemand bij én de apotheker is er ook. Dus is er sowieso nergens plek om te zitten. Donderdags bel ik nog even patiënten die medicatie hebben bezorgd gekregen, die ze nog niet eerder gebruikt hebben. Dat is zo’n eerste uitgifte gesprek en dan zit ik meestal even een uurtje in de middag. Dat is net genoeg om niet ’s avonds door mijn huis te strompelen door de zere benen en voeten. Want dat is iets waarvan ik al weet dat het gaat gebeuren, elke week als ik naar stage ga. Het is echt dat ik het werk zo leuk vind om te doen. Anders had ik die motivatie niet. Alleen was het werk ook niet leuk dit keer. Donderdags ging het nog wel. Maar vrijdags voelde ik me niet echt lekker in mijn vel zitten. Dan nog allerlei dingen die niet goed gingen en de daarbij behorende opmerkingen.

Ik voelde me zo ellendig! Mijn neus begon ook te lopen en ik moest steeds hoesten. Bovendien, en dat gold voor beide dagen, had ik het bloedje heet ook nog. Tessa dacht dat ik opvliegers had maar die fase ben ik allang voorbij. En bovendien heb ik er zelfs toen ook niet eens last van gehad. Wat dit dan wel was, ik had geen idee maar leuk was anders. Ik kreeg er gewoon echt een rooie kop van ook elke keer. Het leken inderdaad wel opvliegers alleen dat kon het niet zijn. Maar omdat ik me zo slecht voelde, leek er ook van alles mis te gaan en had ik moeite met me concentreren. Nou, dan kan je het wel schudden want als er één ding is wat je continue doet als apothekersassistente is je concentreren en focussen. Heel lastig zo dus.

Ik was ook overgehaald om toch komende vrijdag mee uit eten te gaan. Het is een cadeautje voor het harde werken dat we gedaan hebben in december. Dus ja, daar heb ik ook aan meegewerkt, en niet zo’n beetje ook. Bovendien is het wokken dus kan ik alleen kip en groentes nemen, wat mag. Het lijkt me ook wel leuk trouwens. En eindelijk kwam de vrijdag ten einde, en gingen we naar huis. Ik heb de cits eten gegeven en ik ben na mijn shake op de bank gevallen. Ik heb niet veel tv gezien want ik bleef maar in slaap vallen. Ik voelde me na het wakker worden nog steeds niet zo lekker.

Snel eerst maar even boodschappen halen dan,op zaterdag. Niet dat ik veel nodig heb, omdat ik weer aan de shakes ben. Maar dan neem ik in de weekenden toch wel kip met sla en ik had drinken nodig ook. Ik kwam Coby, een vriendin van mijn moeder, tegen in de Plus en daar heb ik even mee staan praten. Coby werkte ook waar ik werkte vroeger, en ik vind het een lieverd. En als ik mocht hebben gedacht, dat ik een rot jaar achter de rug had, dan zat ik daar totaal naast. Coby heeft het ook aardig voor haar kiezen gekregen in 2019. Wij zijn allebei blij dat dat jaar achter de rug is. Daar was ik in elk geval zeker niet alleen in. Voor anderen vind ik dat dan altijd nog veel rotter dan voor mezelf. Snel naar huis want ik was een beetje duizelig. 

Eenmaal weer thuis heb ik de boodschappen nog weggezet. Opeens werd ik overvallen door koorts. Het ging zo snel dat ik ervan schrok. Ik heb zo’n plotselinge griep nog niet zo heel lang geleden ook meegemaakt. Dat was december 2016. Nu begreep ik gelijk waarom ik me donderdag en vrijdag zo vervelende heb gevoeld! Dat was toen ook, het is heel subtiel en je hebt het niet door dat je ziek aan het worden bent. Alsof die griepbacillen je stiekem een soort van insluiten of zo, zonder dat je kan thuisbrengen wat er nou met je aan de hand is. Toen was ik na 2 glazen wijn opeens stomdronken. Dat vergeet ik ook nooit meer. En in de nacht werd ik toen zo overvallen door de griep. Toen was het ook zo erg omdat het de laatste keer was, dat ik kerst met mijn moeder had kunnen vieren en dat wisten we allemaal bewust. Maar ik was te ziek en dat deed me nog het meeste pijn van alles. Mijn moeder en ik hebben toen zitten huilen aan de telefoon maar ik kon echt niet eens staan. En zoiets is het nu ook. 

Oké, nu is het wel net ietsje anders maar niet veel hoor. Ook hoesten en verstopte neus en keelpijn erbij. Terwijl ik dit zit te typen heb ik een razende hoofdpijn, en zit ik weer te rillen. Je voelt je zo slap als een vaatdoek! Ik ga zo dan ook weer slapen, dat is het beste en volgen mij het enige dat werkt bij griep. Slaap en drinken. Ik heb de hele zaterdag verder geslapen, op het verzorgen van de katten na. Maar ze zorgen toch ook wel erg goed voor mij, vinden ze zelf toch. Moonlight ontbreekt op de foto's omdat die op onmogelijke plaatsen tegen me aan ligt en dan alleen een beetje zwart zichtbaar is. En Aurora is echt gek, die wil het liefst bovenop mijn gezicht. Misschien dat ze het gloeien van de koorts als een lekker kacheltje beschouwt? Of zou ze me zo een beetje aan het helen zijn? Rainbow en Skylar houden me gewoon scherp in de gaten. Ze liggen in elk geval alle vier continu in de buurt. 

Dat de cits mijn redding waren tijdens mijn burn out, oké. Toen wat het moeten zorgen het enige wat me in beweging hield. Maar als je griep hebt, is het een vreselijk zware belasting. Maar ja, ik moet wel. Ik kan ze toch niet zonder eten laten zitten of met vieze bakken. Dat laatste heb ik mezelf dan maar mee, want dan plassen ze wel ergens anders op. Dat pikken ze niet, vieze wc’s. Zondag de hele dag geslapen, alleen de katten tussendoor en naar het toilet. Meer niet. De rest volgt morgen, ik ga weer slapen! Zal blij zijn als ik weer lig...