14. jan, 2020

Drie jaar en 230 dagen zonder Sunshine

Maandagochtend heb ik zitten bellen naar Capabel, wat eerst niet lukte. Toen mijn broer geprobeerd om te zien of het niet aan mijn telefoon lag. Niet dus. Gelukkig kreeg ik ze wat later wel te pakken en heb ik me vast voor morgen ook ziek gemeld. Ik weet dat ik het op de apotheek zo niet hoef te doen. Ik zal ze woensdag wel bellen, dat ze er vast rekening mee kunnen houden en vragen hoe ze willen dat ik het doe. Dan bel ik donderdag ochtend wel nog eens, als dat dan moet en vrijdag ook. Dat schijnt zo te moeten, heb ik vorige keer begrepen. Een beetje overdaad maar oké, ik luister braaf hoor. Ik hoorde dat op één van de andere apotheken wordt gezegd, je komt maar en dan bepaal ik of je ziek bent. Oh ja joh? Nou sorry, dat is zelfs wettelijk verboden en daar zou ik dan ook niet aan mee doen.

Ik ben geen aansteller en als ik ziek ben, dan ben ik ook echt ziek. En niemand anders bepaalt dat voor mij. Ik heb jarenlang doorgewerkt met griep en ziekte en uiteindelijk ben ik daardoor 2,5 jaar op de bank beland. Daar doen we dus niet meer aan mee. Ik zal me voor niets en niemand ooit nog over de kop werken. Dat heb ik er dan in elk geval van geleerd. Want een aantal jaar geleden had ik me zoals nu toch naar school gesleept, niet dat je dan iets opsteekt maar dan was ik geen watje. Nou sorry, dommer kan je niet doen. En dat doe ik dan ook nooit meer! Ik kom en ik werk hard, als ik gewoon beter ben. Dat lijkt me het allerbeste! Ik heb gelukkig nog wat tekst en dat plaats ik de komende dagen, hoef ik er alleen een beetje omheen te typen.

Eindelijk zie ik het nut van het hebben van een laptop in. Kan je lekker op de bank blijven liggen. Alleen duurt het iets langer want ik ben niet handig met zo’n geïntegreerde muis. Dat zit niet in mijn DNA of zo, het lukt maar je moet niet vragen hoe. Maar als je je zo ziek voelt, dan heb je er geen puf voor eigenlijk ook. Ik haal ook nooit de griepprik omdat ik denk dat het weinig uithaalt. Ik ga er ook gewoon vanuit, dat ik de komende jaren een behoorlijke weerstand heb opgebouwd voor de griep zoals die  nu is. Die van 2016 staat me nog zo goed voor de geest, dat ik ze erg goed kan vergelijken voor mezelf. En ze schelen niet zoveel, dus ik neem aan dat ze van dezelfde familie griepen zijn. Helaas met een net iets ander griepvirus. En boem, daar ga je weer plat.

Oh en die spierpijn! Wat is dat toch een raar verschijnsel! Alsof elke keer dat je slaapt, er een reus in huis is, die jou niet ziet op de bank en dan lekker onderuit tv gaat zitten kijken, bovenop jou. Oh echt, er is geen stukje lijf dat geen zeer doet. Maar goed, ik ben zelden ziek, alleen die allergie voor katten wil flink last bezorgen, als ze me, uiteraard per ongeluk, open krabben. Dan weet ik het al, over een paar dagen stik ik weer bijna, zie ik een paar dagen niets omdat mijn ogen dicht zitten en branden mijn ogen mijn hoofd uit en dat wordt begeleid door een heel raar soort hoofdpijn. En dat komt gelukkig ook niet vaak voor.

De keer voor 2016 kan ik me ook nog herinneren, omdat ik toen een paar hele dagen kwijt was. Dat was in 2007. Het laat me wel zien dat ik het niet al te vaak krijg maar als ik het dan krijg, dan is het behoorlijk heftig. Ik vind eens in de 4 jaar, zoals nu, ook al teveel van het goede. Ik vind het helemaal niks. Ik denk dat ik de handlotion, die ik hier zelf thuis ook altijd gebruik, maar mee ga nemen naar de apotheek. Al heb ik een vaag vermoeden dat de bezorger me heeft aangestoken, die kwam wat langsbrengen om daarna ziek naar huis te gaan. Al kuchend en niezend deed hij dat. Dus tja… Dan weet ik in elk geval dat hij zich ook behoorlijk rot moet voelen.

Gisteren ook de hele dag geslapen en zo af en toe hier wat zinnetjes typen. De haren zweven over de vloer. Ik moest natuurlijk zaterdag al stofzuigen. Helaas pindakaas. En hoera voor dingen zoals Picnic, die vanmiddag mijn boodschapjes thuis komt brengen. Ik eet dan wel niet en shakes heb ik volop. Maar drinken, water uit de kraan lest mijn dorst nooit. Ik heb van die shakes ook altijd al een droge mond maar in combinatie met die griep is het helemaal niet te doen. En ik heb toch geen trek dus het komt erg goed uit. Zo’n lekker koude shake om je keel te smeren is heerlijk. Daarna ga je weer rillen en dan met koffie of bouillon weer de bank op.

Van Picnic kreeg ik nog een leuk mail ook vorige week. Met allemaal feitjes sinds ik bij hun af en toe wat thuis laat brengen. Als bedankje voor het jaar waarin ik klant ben geworden. Ze schreven het volgende: In 2019 heb je maar liefst 14 x de deur voor ons opengedaan. Altijd gezellig 😊

Daarmee sta je trouwens op plek 60 in jouw buurt. Gefeliciteerd! Wist je dat we dit jaar meer dan 6 miljoen km hebben afgelegd? Daarvan reden we 29 km naar jouw huis toe. En omdat we elektrisch rijden, scheelde dat 3,1kg CO2 in de lucht. Wel zo prettig!  Alles bij elkaar hebben we 287 producten bij je bezorgd. Stapel je al die boodschappen op, dan heb je een toren van 41 m hoog. Lang niet gek! Ook scheelde het nogal wat gehannes met zware tassen. 216 kg sjouwen heb je maar liefst bespaard! Dat is het gewicht van 23 stoeptegels! Bovendien heb je vorig jaar 30 mm regen ontlopen. Goed bezig! Maar nog belangrijker: je hebt 8 uur minder hoeven winkelen.

Wel grappig om dit zo allemaal achter elkaar te zien staan. Vond ik dan toch. Ook grappig hoe ze dat bijhouden. Zal wel een maniertje voor zijn maar toch, ik vond het wel geinig. Ik doe het niet altijd maar Picnic is nog goed te doen. Ze zijn niet zo duur als de AH en ze brengen al vanaf 25 euro en daar zit je al snel aan in je uppie. AH met hun 70 is voor mij net teveel. Al hebben die wel meer keuze. Toch kan je bij Picnic ook dingen aangeven, die je graag in het assortiment zou willen hebben. Dan kijken ze of daar animo voor is en het is al een paar keer gebeurd dat een suggestie van mij er nu te krijgen is.

Stofzuigen gaat me nog niet lukken maar goed, ik lig toch meer te slapen dan ik wakker ben. En ik voel dat ik nu ook weer even moet gaan slapen. Dan ga je trillen en word je een beetje duizelig. Dus ik ga weer liggen. Binnen de kortste keren ligt er vast weer een kat bij me zo. Die lijken het wel te merken dat ik niet in orde ben want zo erg zijn ze anders ook niet hoor. Ja ze liggen graag bij me maar nu zijn ze niet weg te slaan! Toch wel lief, zo vier van die bezorgde maatjes. Als ze nou ook nog konden stofzuigen, dat zou helemaal geweldig zijn! Ik ben bang dat het nog wat hariger zal worden voor ik er weer toe in staat ben. Slapen dus maar, om sneller op te knappen. Trusten!