15. jan, 2020

Drie jaar en 231 dagen zonder Sunshine

Gisteren, vlak voor de boodschappen werden gebracht, zag ik, zelfs in het sombere licht van de grijze dag, toch de haren door de tent vliegen hier. Ik heb mezelf vermand en heb de swiffer eroverheen gehaald. Het leek wel of ik de marathon had gelopen zeg. Het water liep van mijn rug maar toch, ik kan er zo slecht tegen. Ik heb mazzel dat ik niet zo snel ziek ben, anders had ik dit vast vaker. Gelukkig is het eens in de zoveel jaar eens een griepje maar lang niet altijd. Even afkloppen want dat wil ik ook komende 10 jaar zo houden en als het kan, nog langer ook. Ik heb mijn klasgenoten gevraagd om aantekeningen voor me te maken, zeker als het om rekenen gaat kan ik niks missen.

Oh ik zou zo graag oefenen dagelijks met al die sommen en verschillende dingen allemaal met hun eigen regeltjes maar ja. Eerst maar even dat hoofd een soort van leeg krijgen. Ik val ook steeds in slaap, ik weet dat ik het dan nodig heb. Daarom laat ik het maar zo. Ik ga vandaag ook naar de apotheker bellen want ik ga echt nog niet werken donderdag en vrijdag. Ik ben nog niet eens een hele dag op geweest. Laat staan dat ik opeens 9 uur kan gaan lopen en dan me nog concentreren op alles daar ook. Want ook al begin ik er aan de ene kant routine in te krijgen, er gaat geen stagedag zonder iets nieuws voorbij. Als ik dan Ineke en Tessa zo bezig zie, dan denk ik daar nooit te komen. Ook al zeggen ze dat zij het zelf ook zo hadden als ik nu. Nou ja, ik zal er maar op vertrouwen dan. Eerst dat diploma maar dan moet ik wel even goed uitzieken, anders gaat het weer mis.

Half wakend en half slapend hoor je wel van alles voorbij komen op tv. Wat is dat nou weer voor een dom onderzoek geweest. Appen, of teksten, in de auto is gevaarlijk. Ja, dat wisten we al en het is dan ook verboden. Maar, en nou komt het nieuwe onderzoek,; appen is óók gevaarlijk als je telefoon in een houder zit. DUH! Serieus?! Hebben jullie dat apart onderzocht??? Het moet niet gekker worden! Wat een geldverspilling om zo’n onderzoek te financieren. Ik had het voor de helft gedaan, want ik had in ene keer kunnen zeggen, dat is exact hetzelfde! Je let niet op de weg als je dat doet, dombo’s!

Ja oké, ik ben sneller geïrriteerd als ik me ziek voel. Daar zijn, buiten ikzelf, de katten ook achter gekomen de afgelopen dagen. Maar dan moeten ze elkaar ook geen pijn doen, dan word ik boos. Dat ik, nadat ik tegen ze gilde dat ze op moesten houden, weer half dood in de bank terug zakte, maakte ze niet uit. Ze schrokken wel van me, normaal doe ik zo niet. Stront irritant vond ik ze bij tijd en wijle. Moonlight kan ook zo zaniken. Dan gaat hij keihard lopen mauwen door het huis. Ik heb geen idee wat hij dan wil en dan roep ik hard “MOON!”, en dan houdt hij heel even op. Vijf seconden later gaat hij weer lekker verder.

Daar heb ik normaal niet zo’n last van maar wel als ik ziek ben. Dan erger ik me rot en kan ik het ‘ik-erger-me-niet’ knopje niet vinden. Die zakt weg als ik ziek ben, denk ik toch. En oh die spierpijn lijkt wel nog erger te worden. Als ik in zo’n koortsslaap zak, zou ik dan een marathon ergens lopen, tussen hemel en aarde? Want zo voelt het wel, alsof je ongetraind opeens een hele dag gesport hebt. Ik vind griep niet leuk, met een gewone verkoudheid kan je gewoon doorgaan maar dit velt je echt. Daar hou ik niet van. Vooral als je, zoals ik, moederziel alleen bent, dan moet je het maar uitzoeken allemaal. Trouwens, toen ik dat nog niet was, moest ik het ook uitzoeken allemaal. Dat scheelt dus ook niets met nu. Het is gewoon lastig.

De boodschappen zijn binnen, alleen maar drinken gehaald want ik ben aan de shake. Oh en komkommer, om wat te kauwen te hebben. Honger of trek heb ik sowieso niet en dus komt het me ontzettend goed uit. Ik krijg toch alles binnen en dat door een koude shake aardbeien te drinken, drie maal daags. Nog lekker voor mijn zere keeltje ook. Maar ik had geen drinken meer en nu volop. Ze brengen dat ook helemaal boven en die jongen ging er snel weer vandoor toen hij mijn geblaf hoorde. Ik had geen kracht om het op te tillen maar ik heb 2 flessen naar de ijskast gebracht. Als ik naar het toilet ga, neem ik elke keer een flesje mee, of 2 zelfs. Ik kan toch niet alles tegelijk opdrinken.

Ik zou ook moeten douchen maar daar voel ik me nog even niet toe in staat. Ik lig hier toch alleen, wie kan het schelen. Ik ril nog teveel en ik ben bang dat ik te slapjes ben en uitglij of zo. Ik moet er niet aan denken dan bewusteloos te vallen of erger. Duurt jaren voor ze me vinden dan, denk ik zo. Dus ook hiervoor nog maar even wat meer opknappen, dat komt vanzelf wel. Niemand die me ruikt, ik zelf ook niet. Ik ruik helemaal niets. Ja, de Vicks of die voel ik meer dan dat ik het ruik. Zo af en toe een vleugje, als ik even wat lucht krijg. Komt goed, ooit.

Ik zat me ook nog iets te bedenken, en dat vond ik dan weer niet zo leuk. Vrijdag zouden we natuurlijk uit eten gaan. Potverdorie! Dat had ik nou juist zo leuk gevonden! Dan zie je de anderen ook eens buiten de apotheek en dat is toch anders. Ik zal moeten wachten tot een volgende gelegenheid. Ik zie me dat nog niet doen hoor. Had het maar een weekje later geweest, dan had ik nog steeds gewoon mee gekund. Maar ja, dat heb je ook niet in de hand, zoiets. Er zullen heus nog wel wat gelegenheden komen.

Lang genoeg hier gezeten, ik krijg weer de rillingen, ik ga weer even liggen nog. Ik heb vandaag wel ietsje minder geslapen dan de vorige dagen maar ik voel dat ik nu nog even moet gaan liggen. En dat geeft ook niet, dat mag. Ik knap daar alleen maar van op, dat voel je heel goed. Anders dan met een gewone verkoudheid, duurt dit altijd net even ietsje langer. Kwestie van accepteren, rusten, slapen en veel drinken. Dat is de enige manier. Toch gaat het echt wel elke dag ietsjes beter hoor. Gelukkig wel want zo meteen is alles weer op en dan moet ik toch echt naar buiten een keer. Maar ik ga vooruit, want ik ben vandaag al wat meer wakker geweest dan gisteren. Dat noem ik vooruitgang!