16. jan, 2020

Drie jaar en 232 dagen zonder Sunshine

Woensdagochtend had ik een appje gestuurd naar de apotheker. Want ja, wat wilde ze nou precies dat ik zou doen? Ik voel me altijd erg verantwoordelijk en daarom wilde ik ook niet dat ze donderdag opeens tot de ontdekking komen, dat Tessa of Ineke helemaal alleen staat, omdat ik opeens niet kom. Dat zou ik zelf ook echt niet fijn vinden, zo op het laatste moment. Dan kan je ook niet opeens een stagiair uit je hoed toveren. Aangezien ik altijd probeer te leven naar, ‘wat je zelf niet wilt dat je gebeurt, moet je ook niet bij anderen doen’, probeerde ik dat voor te zijn.

Zo kunnen ze dan al van te voren aan de slag om iemand extra te zoeken. Ik weet namelijk 1 ding zeker, als ik tot en met woensdag alleen maar hele dagen heb liggen slapen, dan kan ik niet opeens 9 uur op mijn benen staan en proberen alles goed te doen. Ik word al beroerd als ik aan zoiets denk. Vroeger ging ik, om mijn collega’s niet te benadelen en mijn baas tevreden te stellen, doodziek naar mijn werk. Ik weet nog dat ik na de Mexicaanse griep, die kreeg ik toen ook, een longbeschadiging had opgelopen. Oh wat had ik het zwaar maar ik sleepte me erheen. Ik werkte toen ook continue en de avonden waren, vooral door de benauwdheid, vele malen zwaarder dan overdags. Ik had toen een mailtje gestuurd, of er iemand met me wilde ruilen, omdat ik het zo benauwd had.

Niemand reageerde. Dat had me al genoeg moeten zeggen maar ja, dan probeer ik voor hun nog excuses te vinden. Ook al zou ik nu totaal andere collega’s krijgen, dan nog ga ik mezelf nooit meer zo voorbij lopen. Dat komt nu best allemaal een beetje boven. Dat komt ook omdat ik tegen mezelf moet vechten want ik wil dan toch tegen alles in, weer hetzelfde gaan doen. Ook met leren, ik ben een paar keer aan mijn bureau gaan zitten maar als ik me dan zo doodziek voel, dan is dat klinkklare onzin. Dan moet ik mezelf dwingen om toch op de bank te gaan liggen maar dan lig ik me zo schuldig te voelen. Ik ben echt niet goed hoor! Dat zit er gewoon zo in! Ik wil nooit meer zo ver gaan, dat ik mijn eigen gezondheid op het spel zet, omdat een werkgever dat eigenlijk graag zou willen. Maar ik moet er wel erg alert op zijn, dat ik er niet aan toegeef.

Ik begrijp heus wel, dat er mensen zijn die zich ziek melden als ze niet ziek zijn. Alleen, dat kan niemand bepalen. Ik vraag me wel af, waarom het niet meer zo gaat als vroeger. Je meldde je ziek, en af en toe kwam er dan iemand langs, de bedrijfsarts. Dat gebeurt niet meer. Het was een soort controle of je echt wel ziek was. En het gebeurde willekeurig, dus de ene keer wel, de andere keer niet. En je kon als werkgever ook aangeven dat je twijfelde aan het ziekzijn van je werknemer. Dan gingen ze ook maar je wist dan zelf niet of ze gestuurd waren, of dat het gewoon zo’n steekproef bezoek was. Dus in mijn ogen, alleen maar handig zo. Het zal wel weer teveel kosten zo. Zo gaat het met alles.

Zo kwam ik van de week weer, met het scrollen, die foto tegen van de rijkste man ter wereld. Jacob Rothschild. Ik had ook zo’n foto, maar dan met een andere tekst. Wel van dezelfde man. Op deze staat, vrij vertaald; mijn naam is Jacob Rothschild. Mijn family is 500 triljoen dollar waard. We bezitten bijna elke centrale bank in de wereld. We financieren beide kanten van elke oorlog al sinds Napoleon. We bezitten jullie nieuws, de media, jullie olie én jullie regering. En waarschijnlijk hebben jullie nog nooit van mij gehoord.

Op die foto die ik had, ik weet alleen niet waar ik die gelaten heb, stond ook iets in die strekking. Maar ook iets over het geld van de Rothschilds. Er zijn namelijk nog een aantal van dit soort families, die werken allemaal samen om zo rijk mogelijk te worden. Als het geld van de Rothschilds alleen al, zou worden verdeeld over elke levend mens op deze aarde, dan zijn we allemaal stuk voor stuk miljonair zouden zijn. Dus dat er gebrek is en honger is, dat ligt eigenlijk alleen maar aan deze gierige en inhalige familie(s). Zij zijn eigenlijk de enige reden waarom er miljoenen mensen lijden in de wereld. Want een beetje eerlijker verdelen en niet willen heersen en bepalen, zou al alles schelen. En ze zouden er qua rijkdom niet eens wat van merken. Zelfs in oorlogen van twee wallen eten, hoe erg zit je dan in elkaar?

Als je zoveel triljarden hebt, waarom wil je dan nog, ten koste van anderen, nóg meer? Ik zou echt niet met mezelf kunnen leven. En geloof me, ik hou ook heus wel van leuke dingen hoor. Ik zou al tevreden zijn, als ik niet meer alles hoefde na te rekenen, en gewoon iets kon kopen op het moment dat ik daar zin in heb. Ja, er zijn mensen die dat wel doen, maar die hebben volop leningen of credit cards en weet ik veel wat. Ik hou daar niet van. Ik betaal mijn vaste lasten en ik kijk wat er dan nog over is en dat verdeel ik zo logisch mogelijk. Zoveel voor de katten, zoveel voor boodschappen.

Dan is het op. Het is niet anders en het zou wel lekker zijn, als je dan nog wat leuks kon doen of kopen. Ik heb niet zo veel nodig hoor, voor mezelf. Mij gaat het er meer om dat ik de cits alles kan geven wat ze nodig hebben. En ja, ik zou het liefst mijn dagen door willen brengen met schrijven en schilderen. Dat zou kunnen als er bijvoorbeeld een basis inkomen zou komen. Daar zijn ze toch al mee bezig. Ik vraag me alleen af, hoe ze dat willen gaan doen. Want de arme mensen, die gaan direct akkoord natuurlijk. Maar de rijke mensen, die zullen iets af willen geven van wat ze nu hebben of verdienen of krijgen.

Hoe ga je dat voor elkaar krijgen? Hoe ga je dat gladstrijken? Daar ben ik wel benieuwd naar. In de boeken van Rulof staat wel voorspeld, dat het ooit zo gaat worden in de wereld. Alles wat daarin tot nu toe is voorspeld, daar is al heel veel van uitgekomen. Daarom twijfel ik hier ook niet aan. Ik vraag me alleen af, hoe dat in zijn werk moet gaan. Is het eenmaal zover, dan weet niemand meer beter. Wij zitten alleen in de pre periode. Hoe ga je het zo krijgen uiteindelijk. Maar goed, daar hoef ik mijn hoofd niet over te breken. Ik ben tot nu toe niet tot goede oplossingen gekomen. Ik weet hoe slecht mensen afstand kunnen doen van wat ze vinden dat van hun is.

Toen ik marketing manager was, en enorm veel verdiende in een multi level marketing structuur, kwamen er een paar andere managers naar me toe. Of ik mee wilde doen, dat we alles op ene grote hoop zouden gooien, zodat we dan allemaal goed zouden verdienen. De ene week die wat meer dan de anderen maar dan hadden we allemaal een zelfde bedrag elke week en had er nooit iemand niets. Ik vond dat een geweldig goed idee. Ik verdiende het meeste van allemaal toen, maar daar heb ik geen moment over nagedacht. De eerste drie weken verdiende ik dan ook als enige echt veel.

Daarna sommigen, we waren met 6 man, wel iets en 2 ervan niets. Op de grote hoop dus alles en door 6 delen. Voor mij honderden euro’s minder maar die twee met niets, toch meer genoeg om van te leven, al was dat ten koste van mijn bedrag maar dat was hoger dan nodig was om van te leven. Zo ging het ongeveer hetzelfde zo’n vier weken door. En opeens hadden er 2 anderen van het groepje ook een enorm goede week. Ik had het niet slecht gedaan maar er waren er 3 die niets hadden verdiend. Als alles op de grote hoop zou gaan, dan hadden die twee met de enorm goede week, opeens wel heel erg veel minder.

Net zoals ik de afgelopen weken maar ik zag het op lange termijn. Maar nee, dat konden ze niet aan en stapten uit de groep. Ik was totaal flabbergasted! Hoe deed ik het dan al, al die weken?! Toen ik om mijn geld terug vroeg, van de weken ervoor, werden ze nog boos ook. En dan heb ik het nu over een groepje van 6! Hoe doe je dat dan, met een land vol met 17 miljoen mensen? Of een wereld van zoveel miljarden mensen? Hm. En met wat ik al zo heb meegemaakt, weet ik al dat dat niet makkelijk zal worden. Maar ik ben nog steeds voor, iedereen hetzelfde, niemand meer gebrek. Hoe mooi zou dat niet zijn? Het komt, ooit. Tot die tijd, gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.