23. jan, 2020

Drie jaar en 239 dagen zonder Sunshine

Ik krijg nogal eens wat van die invallen, hele wijze of aparte dingen zijn het soms. Die schrijf ik dan tegenwoordig in mijn Samsung notes op mijn telefoon. Meestal zijn ze zo vluchtig, zo ijl, dat ze anders ook weer verdwijnen als ik dat niet doe. Soms red ik dat niet eens want dan is het, poef, weg. Ik voel dan dat ik iets ingefluisterd kreeg in mijn geestelijke oor maar dat ik er niet genoeg voor open stond om het naar de stoffelijke wereld te krijgen. Tenminste, dat is zo duidelijk als ik het krijgen kan, bij het uitleggen. Rond de kerst kreeg ik er nogal wat. Ik zat toen ook wel heel erg diep en blijkbaar had ik wat aanmoediging van achter de sluier nodig, om me wat beter te voelen.

Eentje ervan vond ik zelf heel mooi. Ik heb mijn katten hun zielennamen mogen geven, namen die ze vanaf nu zullen gebruiken, zoals ze zichzelf nu ook noemen. Ik wist niet eens dat zoiets bestond maar het resoneerde wel bij me. En daardoor snapte ik ook opeens waarom het, toen ik in september 2015 mijn 2 kleine kittens net in huis had, zo’n big deal was. Sunshine had ik direct, maar ik had de andere Moonbeam genoemd maar dat voelde zo niet goed. En ik werd er zo door geblokkeerd, dat ik het niet meer wist wat het dan wel moest worden. Ik was een keer aan het zappen op tv en opeens kwam Michael Jackson op tv. Hij zong, don’t blame it on the Sunshine, don’t blame it on the moonlight… Natuurlijk! Daar zat het hem in. Moonlight moest het zijn natuurlijk!

Pas later viel het me op, oh dat zijn lichtnamen! Dus toen mijn witte diva erbij kwam, werd dat direct Aurora, ook een lichtnaam. Rainbow, ook en Skylar een nog diepere betekenis, eeuwige liefde en kracht. Omdat ik Rainbow al direct na zijn geboorte herkende en hem direct claimde voor mezelf, al had ik niets met die mensen die hem vonden te maken toen nog, wist ik ook dat zijn naam Rainbow was. Ik wist dat er een Rainbow bij zou komen hier. Al dacht ik de eerste paar weken dat het een meisje was. En ik wist ook nog niet dat zijn broertje ook hier zou komen wonen, dus die werd ook als poes gezien en Kimmy genoemd, naar mijn dochter.

Wel frappant dat Skylar ook net zo tegen mij is. Die doet net of ik hem elke dag 100 x sla, want als ik mijn arm uitsteek, duikt hij weg. Dat ik zo tegen hem tekeer moest gaan, omdat hij iedereen zijn eten op vrat, heeft hem laten denken dat ik een hekel aan hem heb. En het tegenovergestelde is waar, ik ben net zo dol op hem als op de rest. Alleen had ik hem laten gaan, dan had hij zo’n overgewicht gekregen, dat hij diabetes had gekregen of erger. En dat ik tegen hem scheld als hij Aurora aanvalt, is ook niet omdat ik haar liever vind. Ik vind gewoon dat ze lief voor elkaar moeten zijn. Punt. Ik scheld tegen de anderen ook als ze dat doen, ook onderling maar zo bekijkt hij het niet. Hij denkt gewoon dat ik hem als een monster zie en niets is minder waar.

Het doet me wel verdriet dat hij het zo ziet maar ik kan er niets aan veranderen. Als ik hem wil kroelen dan trekt hij zich terug. Gisteren ging ik naast hem zitten op de bank, om hem te aaien en dan loopt hij weg. Maar als ik slaap, of hij denkt dat ik slaap, sluipt hij naar me toe en geeft hij mijn gezicht volop kopjes. Dus hij wil wel van me houden, maar dan als ik het niet merk. Geen idee hoe ik dat weg kan krijgen. Want ook al weet ik dat, geeft het hem nog steeds geen vrijbrief om van de anderen hun eten te pikken of ze te slaan en aan te vallen. Tot bloedens toe vaak. Dus misschien krijg ik het nooit weg. Hij komt er ooit nog wel achter doe diep mijn liefde voor hem is nu. En, net als in het andere geval, dan geef ik het voor hier maar op en weet ik dat het toch weer goed komt. Ooit…

Meer kan ik niet doen eraan. Hij ziet het zoals hij wil zien, want hij kijkt niet naar zijn eigen gedrag, wat hem al die standjes en correcties doet krijgen. Maar ja, hij is maar een katje hè, hij kan het niet zo beredeneren. Dat is bij mensen wel zo maar dan nog doen ze het vaak niet hoor. Gisteravond, toen hij weer bij Moonlight op de salontafel sprong, om zijn snoepjes te pikken, duwde ik hem van tafel af. Toen hij er weer op wilde springen, wees ik naar hem. Dat klinkt stom maar meestal helpt dat en druipt hij mopperend af. Nu niet, hij sloeg naar me. Ja, is hij helemaal gek geworden?! Ik stond op en ja, dan rent hij snel weg. Ik heb hem nog nooit iets gedaan hoor, maar hij weet, nu ben ik te ver gegaan.

Eigenlijk weet hij niet eens wat er daarna eventueel zou gaan gebeuren. Eigenlijk zou er niet eens iets gebeuren, behalve dat ik zou voorkomen dat hij weer op die tafel springt. Maar hij heeft volgens mij hele andere scenario’s voor ogen. Maar ja, dat doet hij zelf en dat is niet wat de realiteit is. Ik zou hem nooit kwaad doen en sterker nog, ik heb hem ook nog nooit kwaad gedaan. Maar als anderen dit zouden zien, zouden ze het wel kunnen denken. Zo raar doet hij soms. Staat hij in de keuken, kom ik eraan, vliegt hij als een gek weg. Alsof ik hem iets zou doen anders. Goh, hoe herkenbaar! Ik weet echt niet hoe ik het eruit kan krijgen bij hem. Hem extra liefde geven, extra hapjes, extra knuffels, ik heb alles al geprobeerd.

Nu heb ik het losgelaten want het is zijn probleem. Het is niet zoals het is maar ja, hij wil het zo zien. Daar lijk ik niets aan te kunnen veranderen en dus zal ik het moeten accepteren zoals het nu is. Wie weet komt hij er ooit nog achter in dit leven, dat zal ik dan wel merken aan hem. Dat hij niet in de nacht om knuffels komt sluipen maar gewoon als ik wakker ben. Dat zou ik geweldig vinden! Maar zo niet, dan weet ik in elk geval, ooit weet hij het wel maar dat zal nog heel lang duren. Niet in dit leven dan in elk geval. Verdrietig maar ja, hij kiest er zelf voor. Zo jammer want het kan zo leuk gaan allemaal. Maar ik ben erg rechtvaardig en ik doe niets verkeerd dus meer kan ik ook niet doen.

Ik weiger hem dingen te laten doen die slecht voor hem of de anderen zijn. En ik ben erg consequent dus hij zal het er net zo goed mee moeten doen. Ik doe het voor zijn bestwil zo en als hij dat niet kan of niet wil zien, dan moet het maar zo blijven. Ik kan niet eens iets eraan veranderen, want ik doe het juiste voor hem. Daarom zal het van zijn kant moeten komen en ik betwijfel of dat ooit hier gaat lukken. Maar ooit, want banden van liefde kunnen nooit verbroken worden, ook niet tussen mens en dier, zie ik heb weer hierboven, en dan weet hij het ook. En dat is dan mijn enige troost. Het komt goed, ooit… En als bevestiging plaatste PeeT laatst een stuk uit het Rulof boek ‘Maskers en Mensen’ en daarin stond de zin: ‘Ik zie nu, dat hij, die geduld heeft om te wachten, om alles te aanvaarden, wint!’ En dat is nou precies wat ik bedoel! Dat is precies wat ik doe! Dat is precies wat ik voel! Dat is precies zoals het zal gaan!