25. jan, 2020

Drie jaar en 241 dagen zonder Sunshine

Ik was van de week, ik zal niet eerlijk zeggen dat het was tijdens de online lessen, een beetje aan het opruimen. Kastje achter me, de planken naast de keuken waar van alles op stond wat er niet hoorde. En omdat ik altijd de pineut ben, er is namelijk nog geen les voorbij gegaan of ik kom aan de beurt, was het wel zo handig dat ik het bakje met 3 kleine laatjes hier vlak voor mijn neus eens ging opruimen. Ik had de autopapieren van de verzekering ook weer binnen voor het komende jaar en dat laatje zat zo vol, dat als ik het open deed, alle 3 de laatjes open gingen. Tijd voor een opruim actie. Ik hou van opruimen, vooral vlak nadat je dat gedaan hebt. Daarom doe ik het ook zo vaak.

In het laatje waarop staat ‘autopapieren’ vond ik nog iets anders dan ‘autopapieren’! Ik vond mijn ruiterbewijs! Met vlag en wimpel geslaagd toen, op 5 april 1991. Hij was geldig tot 05-04-93, oeps, dat is al bijna 30 jaar geleden! Op de foto heb ik een blik als een hert in de koplampen. En Madonna had toen toch al gezongen ‘strike a pose’. Die hit was duidelijk niet aan mij besteed. Maar wat dan weer zo leuk is, dat je, door zoiets opeens te zien, opeens weer aan het wandelen bent op Memory Lane. Ik was als klein kind al gek op paardrijden en vanaf mijn 8e tot mijn 12e mocht ik dat van mijn moeder. Daarna kon ze het niet meer betalen en al huilde ik tranen met tuiten, ik begreep wel dat het gewoon niet kon. Anders had ik het vast wel gemogen.

Toen mijn dochter zo rond de 4 jaar was, hoorde ik heel af en toe paarden hinniken, waar we toen woonden. Maar ik zag nooit paarden of pony’s. Maar ik hoorde het zo vaak, dat ik met Kim en Timmy, de hond, ging wandelen. Er was een bruggetje een stuk verder op en ik liep gewoon maar de richting op, waar ik de paardenkreten volgens mijn gevoel vandaan hoorde komen. En ja hoor, ik vond stallen met paarden en pony’s en geitjes. Wat bleek, je kon rijles nemen, of paarden huren daar. Dan ging je ze hier opzadelen, dat was het huis van de Familie Littel, en dan reed je naar de buitenbak, met kantine, bij het CBR, waar je je rijbewijs voor auto’s kon halen. Hoe grappig vond ik dat.

De week erna had ik zelf al les. Ik kon al rijden, maar het was al lang geleden en bovendien, je kon midden in de stad niet zomaar gaan rijden buiten. En een uur in je eentje door die bak banjeren, zou ook niet leuk zijn. Maar met meerdere mensen dressuur leren wel. Dus vandaar. Mijn dochter bleek er net zo gek op te zijn als ik en die had ik direct opgegeven voor beginnerslessen op de woensdag in de middag. Toen hadden alle lagere scholen nog de woensdagmiddag vrij in elk geval. Af en toe reden we dressuurwedstrijden en zoals op de foto met cap, begeleiden we, mét politie te paard, een bruiloft van een van onze leden van de manege. Dat was zo leuk. Er was altijd wat te doen, ik vind het ook heerlijk om paarden te verzorgen. Lekker borstelen, wassen, stallen uitmesten. Vraag me niet waarom, ik hou er gewoon van.

Af en toe reden we wat dressuur wedstrijdjes onderling. Later werd de hele boel verhuisd en gingen de paarden weg bij het huis van Meneer en mevrouw Littel. Wel hielden ze nog wat dieren maar een stuk verderop kregen we veel meer stallen, een grotere kantine en 2 buitenbakken. En elke dinsdag avond reed ik en elke woensdag reed mijn dochter. Leuke tijden waren dat. En toen kregen we daar de gelegenheid om het ruiterbewijs te halen. Daarmee kon je dan ook overal paarden huren en bijvoorbeeld mee naar het strand nemen, of zo. Heerlijk! Ook mocht je dan met de paarden daar, lekker het Kralingse Bos in of zo. Een aantal weken een avondje studeren. Wat mag je paard wel of niet eten, als je even afstijgt en uitrust?

Er is nogal wat giftig hoor, waar een paard doodziek van kan worden. Uiteraard moest je ook in de bak al rijdend examen doen. Toen dat zover was, zag ik meneer Littel de grootste lol hebben en ik begreep maar niet waarom. Ja hoor, had hij de paarden allemaal flink wat haver gegeven en dan worden ze een beetje ‘wild’ of nou ja, schrikkerig of zo. Pff wat een gedoe zeg. Ik reed op een enorme hengst, Olivier. En als er iemand een foto nam, sloeg hij op hol. Dus elke keer, moest ik weer als een gek inhouden om niet dwars over de manege gesleurd te worden door hem. Hij was nogal lastig te hanteren. Maar hij zat heel lekker. Ik reed vaker op Joker, een appaloosa, maar die wilde nooit springen. Als die al zag dat de houten palen werden gepakt, deed ze al haar best om mij van haar rug te krijgen. Wat best wel eens lukte.

Er was altijd wel wat leuks te doen op de manege en toen voor de nieuwe manege, om geld in te zamelen, hadden we een Western dag. Iedereen als cowboy of indiaan. We hadden een tipi staan met Chief Sitting Bullshit, waar je je de toekomst kon laten voorspellen. Allerlei spelen zoals hoefijzers gooien. We gingen tikkertje doen te paard en ik kwam ondersteboven onder mijn paard te hangen, omdat ik snel wilde wenden en mijn zadel niet goed vast zat. Dat was echt hilarisch! Oh het was daar altijd leuk! In jeans op het paard, is het paard van de toenmalige vriendin van mijn neef, Ciola. Mensen, dat was een grote pinto! Lief beest en ze is heel oud geworden en altijd liefdevol verzorgd door Jolanda. 

Met mijn dochter ook vaak meegemaakt dat ze van haar pony viel en dan moest zij altijd huilen natuurlijk. Maar ja, dat deed ze wel vaker, zo ook deze keer. Ze was niet lang daarvoor eraf gevallen, op haar cap, die voor haar ogen schoof. En toen liep ze hard te huilen en te gillen dat ze blind was, tot ik haar cap weer goed op haar hoofd zette. Hilarisch en ik heb tot tranen toe gelachen en toen was zij weer boos dat iedereen moest lachen. En nu huilde ze ook weer, maar elke manege mens weet, direct weer op je paard of pony, anders word je bang. En ook al gilde ze, hup joh, weer je pony op.

Dat deed ik zelf ook na de zoveelste dood smak op de grond, best hoog hoor, een paard. Zo was het al vele malen gegaan en ook nu was ze snel stil. Alleen bleef ze pijn in haar arm houden zei ze. Ja dat snap ik, dat gaat zo wel over. Alleen kwam ze even later huilend naar me toe, haar arm was helemaal dik en blauw. Met spoed naar het ziekenhuis, Franciscus zat er vlakbij. Ik had er de EH van het ziekenhuis en röntgenfoto’s niet voor nodig, om te weten dat het gebroken was. Ja, toen voelde ik me wel heel schuldig hoor!  Maar ze is toen door iedereen enorm verwend met haar armpje in het gips.

Op een gegeven moment ging ik studeren, kreeg ik een fulltime baan en gingen we ook nog verhuizen. Ik had er geen tijd meer voor en Kim had er ook niet zo’n zin meer in geloof ik. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet meer precies weet. In elk geval, daarna heb ik nooit meer paard gereden maar oh, wat vind ik het idee alleen al nog steeds heerlijk. Ik weet niet of ik nu nog zou durven, al lijkt me dat van wel. Alleen de spierpijn al, die eerste paar keren, houdt me voor nu al tegen. Maar ja, ook tijdgebrek én geldgebrek, want goedkoop is anders, houdt mij tegen. Maar ik blijf altijd de paardjes missen. In galop over het strand. Met zonsondergang al stappend ervan genieten samen met je edele vriend… Er bestaat bijna niets mooiers!