29. jan, 2020

Drie jaar en 245 dagen zonder Sunshine

Ik had toch iets met dat Luctor et Emergo vorige week? Goh het kwam me zo bekend voor dat ik ben gaan zoeken. Ik vond toen dat het het wapen was van de provincie Zeeland. Niet gek gevonden, als je terugdenkt aan de watersnoodramp van 1953 ook nog eens! Maar toch, dat was het niet waar ik het van kende. Ik had het al opgegeven, tot mijn broer blijkbaar mijn blog las, dat doet ie ook niet altijd. Hij stuurde me een foto van de tattoo op zijn onderarm. Oh ja, zie je wel! Dáár kende ik het van! Goh, soms kan ik toch zo ontzettend blond zijn hè.  Niet te doen. Luctor et Emergo, ik worstel en kom boven. Dat hebben wij allebei wel ja. Misschien moet ik het ook maar ‘verinkten’? Nou ja, voorlopig geen geld voor, dus daar hoef ik me nu nog niet over te buigen. Maar ik wil ook nog een andere tattoo op mijn been, om mijn operatie litteken weg te werken. Komt nog wel een keer.

Na de piramiden en dat soort blogs, wordt het toch wel weer eens tijd voor een blog over katten. Om maar niet te vergeten dat ik dit begonnen ben door de zoektocht naar Sunshine. Maar ja, het gaat zoals het gaat bij mij. De ene keer wijk ik niet af en de andere keer doe ik niets anders. Waar ik niet van af kon wijken, was het ontspannen van mijn spieren met het maken van kunstwerkjes. Ik zat natuurlijk totaal vast, vorige week en nog wel een beetje hoor. Het is nu nog maar mijn rechter schouder maar ik voel dat dit komt door het teveel met de muis werken. Alleen kan ik daar weinig tegen doen.

Op school werk ik ermee, op stage werk ik ermee en over thuis nog maar gezwegen met al dat getyp en geschrijf en op school inloggen en noem het maar op. Toen ik op zijn ‘vastst’ zat, bedacht ik me opeens weer die begin periode dat ik zo ziek was. Toen verkrampte mijn hele lijf en deed alles me zeer. Zonder te bewegen liepen mijn spieren elke dag de marathon en ik was daardoor dan ook totaal uitgeput. En toen ik bij PeeT was geweest, kreeg zij door dat ik weer moest gaan schilderen. Ik dacht dat ze het over de vorige periode had, zo’n 25 jaar geleden, toen schilderde ik ook veel. Alleen er is daarna zoveel gebeurd, dat het er niet meer van kwam.

Nee, dat bedoelde ze niet. In één van mijn vorige levens was ik Indiaanse, Native American noemen ze dit nu. Maar in elk geval, toen schilderde ik de tipi’s, de kleding en het servies. Ik deed dat voor de hele stam omdat ik er zo goed in was. En ik ben zo op het dotten gestuit en als ik dat doe, dan ben ik er even niet, en als ik dan weer uit mijn ‘trance’ kom, zijn mijn spieren los. Heel raar was dat die eerste keer, nu ben ik eraan gewend. En nu, door dat enorme tijdgebrek, doe ik helemaal niets meer. Volgens mij was mijn lijf het daar niet mee eens. Want nadat ik twee kandelaartjes had gedot, voelde mijn lijf weer een stuk losser. Alleen die schouder nog maar ik kan voelen, nu ook ja, dat dit komt door de overbelasting. Maar ja, met typen en die muis kan ik niet zomaar stoppen.

Ook had ik vorige keer bij de Action een paar stukjes hout meegenomen, die hadden ze opeens liggen. Beukenhout rondjes. Ik heb al ik weet niet hoe lang zo’n houtbrander en ik moest alleen hout hebben en dat had ik nu. Oké, dan gaan we dat even proberen. Ik vind verbrand of brandend hout heerlijk ruiken maar het is wel veel zo. Volgens mij moet ik ook een mondkapje opdoen of zo? Maar goed, op zich ging het wel, toen ik eenmaal door had, dat ik niet te diep moet willen met dat ding. En ik heb een prachtige bulterriër gemaakt, in hippie stijl. Tenminste, ik vind het voor een eerste poging wel geslaagd. Af en toe tussendoor een stukje doen, lekker ter ontspanning en opletten dat ik er niet de hele middag mee doorga gelijk. Kijken hoe ik ermee vorder dan.

Zie je wel, ik wilde het over katten hebben. Nou, dan kan ik beter even vertellen dat het tussen mij en Skylar echt helemaal niet botert! Hij is de hele week al iedereen aan het narren. Hij komt wel regelmatig ’s nachts een stiekeme kroel halen maar hij gaat me verder zoveel mogelijk uit de weg. Oké, zou je denken, nou en? Maar het is de manier waarop. Als ik rustig aan kom lopen, dan vlucht hij alsof ik hem met een knuppel achterna loop. Het irriteert me, want het is niet nodig. Ik ga hem gewoon Kimmy noemen, dat past beter. Maar dan gisteren werd het van kwaad tot erger. Hij kan heel goed gillen bij de balkon deur en als het niet keihard regent, dan doe ik die wel voor hem open hoor, no problem.

Ook dit keer deed ik braaf de deur open en ook Rainbow en Moonlight kwamen even een luchtje happen. Aurora wilde ook wel maar die durft niet bij Skylar in de buurt te komen. Zij loopt de laatste tijd weer rond met tot bloedens toe krabbels op haar oortje of op haar koppie. Dat vind ik al zo niet leuk en ik weet wie het doet. Ze is niet voor niets als de dood voor hem. En hij besluipt haar bijvoorbeeld, als ze heerlijk ligt te slapen ook. Daar heb ik hem al een paar keer op betrapt. Heel vervelend dus. Ze bleven een beetje lang buiten dus ik ging even verder typen hier. Op een gegeven moment zie ik achter me, dat ze allemaal binnen zijn.

Omdat het zo koud is, is mijn verwarming gaan loeien en dat is een beetje zonde voor het geld en het milieu. Ik sta op om de deur weer dicht te gaan doen. Straks, als de kou het land uit is, dan blijft die deur weer open tot oktober of zo. Op het moment dat ik bijna bij de keuken ben, sprint Skylar als een gek langs me heen en schiet het balkon op. Alleen maar om te pesten en dat is echt zo! Ik ben er eerst even een beetje flabbergasted door! Hè? Zijn ze echt zo?! Hij kijkt me aan met een brutale blik en gilt naar me en springt op één van de rieten manden waar ze ’s zomers altijd in liggen. Hij gaat zo hoog mogelijk, zodat hij al weet dat ik hem daarvandaan niet kan pakken.

Nou ja zeg! Is hij nou helemaal gek geworden?! Het moet echt niet gekker worden zeg! Zoiets expres doen? Ik ben echt verbaasd, alsof ik verdomme met een puber te maken heb zeg. Maar hij vergist zich in 1 ding, hij heeft mij harder nodig dan ik hem. Dus ik zeg niet eens iets boos, dat heeft geen zin. Maar ik doe de deur dicht. Klaar ermee. Dan blijf je toch lekker buiten? In de kou! Ik zie aan zijn totaal verbaasde blik, dat hij daar even niet over had nagedacht. Ik negeer zijn gegil bij de deur, zodra ik zit. Koel maar eventjes af, misschien kan je daarna weer normaal doen?

Pas na een hele tijd laat ik hem weer binnen en hij vliegt weer voor me weg. Rare jongen hoor, sorry. Het komt me wel heel erg bekend voor, dit gedrag. ’s Avonds wil hij me ook nog eens slaan, als ik hem bij Moonlight zijn snoepjes weg wil houden. Ik geef hem een grote mond en hij staat me in tweestrijd aan te kijken. Hij zou me het liefst aanvallen, vermoed ik, maar ja, ik heb wél de snoepjes. En geloof me, de enige die raar doet is hij hoor. Ik besluit hem de rest van de avond maar te negeren. En ook in de vroege ochtend heb ik dat gedaan. De hele dag weg en dan kijken of hij is ‘afgekoeld’. Ik hoop het wel, ik vind dit niet zo leuk zo. Eigenwijze grote lummel.