30. jan, 2020

Drie jaar en 246 dagen zonder Sunshine

Goh, wat een gedoe hè, met dat Corona virus. Daar zat ik middenin met school, omdat we moeten leren over de diverse antibiotica en je moet dan ook het verschil weten tussen een virus of een bacterie en dat soort dingen. Ik vind het behoorlijk griezelig snel om zich heen grijpen. Ik begrijp ook niet waarom ze het naar een Mexicaans biertje hebben genoemd. Ik zou het de Kung Flu hebben genoemd! Maar volgens mij hebben ze bij de Chinese autoriteiten sowieso geen gevoel voor humor, dus een grapje zat er nooit in. Nou ja, je kan niet alles hebben.

Ik las net iemands commentaar en die las wel steeds, zoveel jaar en zoveel dagen zonder Sunshine maar wist eigenlijk niet waarom ik de dagen zo nummerde. Tja, dat is natuurlijk wel bekend bij de mensen, die al vanaf het prille begin meelezen, en die zijn er weet ik. Maar een heleboel mensen zijn ook zomaar ergens ingevallen en zijn mee gaan lezen, in de tijd dat mijn moeder terminaal was, of zelfs nog later. In het begin was het natuurlijk alleen over mijn paniekerige zoeken naar Sunshine en het verdriet wat ik daardoor had. Ook was in dezelfde week dat Sunshine wegliep, bij mijn moeder alvleesklierkanker ontdekt. En vanaf toen werd er een trucklading shit over me heen gegooid en daar ben ik nog steeds niet volledig onderuit gekomen. Ik doe mijn best.

Maar veel mensen lezen ondertussen mee, ik heb geen idee hoeveel vanaf het begin, maar de meesten denk ik toch wel later. Het aantal dagelijkse lezers is meestal zo tussen de 700 en 800 mensen, soms meer, soms minder. Als het minder is, dan merk ik in de weekenden weer een flinke stijging. Dan halen ze in, denk ik? Geen idee eigenlijk. Ik schrijf in eerste instantie voor mezelf, en omdat ik het lijntje met Sunshine wil houden. Vanaf ik niet meer kon zoeken, omdat ik alles al wel gedaan had en ik het ook ietsje losser moest gaan laten, wilde ik mijn gezonde verstand niet verliezen, heb ik het schrijven als mijn laatste lijntje gezien. En dat voelt nog steeds zo.

Vaak kijk ik niet meer op die vermiste kattenpagina’s, heel af en toe nog maar eens. Toch gloort er nog steeds ergens een glimpje hoop, diep in mijn ziel. En ooit, of het nu in dit leven is, of daarna pas, zal ik weten wat er nou precies gebeurd is. Ik zie van de vele weggelopen katten, vaak dat het buitenkatten zijn. Oh dat doe ik dus nooit meer. Zo ben ik Mickey en Dizzy ook kwijtgeraakt. Ook daar bergen verdriet over gehad natuurlijk. Maar ook het hoe van het ontsnappen van Sunshine, van drie hoog, en door 2 buitendeuren heen, maakte het zo totaal ongelofelijk. Hij was ook al maanden bezig met zijn ontsnappingspogingen en op zielsniveau was het me wel duidelijk. Sunshine moest en zou naar buiten. Omdat zijn broer Moonlight zo aan hem hing, en er duidelijk kapot van was ook, kregen wij samen een soort oer band. Die liefde is zo diep, dat hij soms bijna tastbaar is.

Ik hou natuurlijk van allemaal hoor, maar de band met Moonlight is nog meer speciaal. Hij bloeide op toen het witte balletje angst Aurora erbij kwam, vanuit Athene kwam ze als een vies, vuil wit hoopje ellende dat krabbelde en beet. Nu is ze de grote witte diva die mij totaal voor zichzelf opeist, als ze de kans krijgt. Zij was Moonlight’s redding, want hij heeft haar zo goed geholpen. Dat was met Sunshine erbij niet zo mogelijk geweest, die had haar vreselijk behandeld. Eigenlijk wel zo’n beetje als Skylar dat nu doet bij haar. Ook al krijg ik straks een benedenhuis met tuin, ze zullen van mij nooit naar buiten mogen, als niet alles goed is afgedicht.

Die tuin wordt catproof, wat wil zeggen dat ze niet verder dan dat kunnen komen. Mocht ik een balkon krijgen, dan geldt daarvoor precies hetzelfde. En zeker nooit zal ik ze de straat op laten gaan. Ik kijk wel uit! Maar angst is niet de enige reden hoor, dat ik ze niet buiten laat. En voor andere mensen, die hun katten wel buiten laten, misschien nog eens iets om over na te denken? Want als je ze genoeg geeft in huis, en eventueel tuin en/of balkon, dan voelen ze zich echt heus wel happy hoor.

Behalve dan die uitzonderingen zoals Sunshine, maar dat pik je ook wel op. Toen ik al zijn ontsnappingsmogelijkheden had weggenomen, werd hij depressief. Dat kon ik goed merken. Dat hij zelfs zo ver zou gaan als leren hoe hij de deur open kon krijgen, daar had ik dan weer niet op gerekend. En dat door Murphy’s wet, beneden bij de buitendeur de buurvrouw stond te praten met iemand en de deur open hield daardoor, maakte het wel duidelijk dat het echt zo moest zijn. Dat wijst zichzelf dus heus wel.

Maar bedenk je ook eens, dat buitenkatten, een levensverwachting hebben van 2 tot 5 jaar. En voor mij niet zo leuk om te bedenken, dat Sunshine dan niet zo heel veel langer meer heeft, want die liep weg toen hij 10 maanden was, en wordt nu in juli 5, net als Moonlight natuurlijk. Maar Moonlight, als binnenkat, heeft een levensverwachting van zo’n 15 tot 20 jaar. Kijk, dat scheelt wel ff. Dat alleen al is een reden om je katten binnen te houden. Zeker wat mij betreft. Maar waar kan dat verschil nou toch inzitten? Want het heeft wel degelijk redenen.

Wat  denk je van ziektes en parasieten. Mijn jongens en diva hier, worden wel elk jaar ontwormd. Ook is vorig jaar, onder narcose, Rainbow zijn gebitje schoongemaakt, want die eet geen brokjes natuurlijk. Ik kreeg nu weer van de dierenarts een grappige mail, dat het weer gratis gebitscontrole maand is. Maar ik geef ze alle vier enzymen door hun eten, die een soort van op biologische manier hun tanden poetst. Eerst merkten ze het maar ondertussen eten ze heerlijk alles op en krijgen ze geen plak op hun bijtertjes. Vlooien hebben ze niet en teken ook niet, al zou dat met een tuin wel kunnen. Het verschil is dat er dan met ze naar de dierenarts wordt gegaan. Maar buiten kunnen ze ook van andere katten ziektes oppikken zoals katten leukemie, katten AIDS (FIV) katten infectueuze peritonitis (FIP) en de kattenziekte (panleukopenia). FIV is hoogst besmettelijk en fataal en er is geen vaccinatie voor. Alleen binnen houden helpt.

Maar wat denk je van honden en nog meer andere wilde dieren. Al zal dat middenin Rotterdam niet zo aan de orde zijn natuurlijk. Maar dat kan natuurlijk ook ergens anders gebeuren, bij bossen waar vossen of nu zelfs weer wolven zijn. Al is een gevecht met een andere kat ook niet voor de poes en kan dat wel eens fataal aflopen. Al was het maar omdat ze daardoor een infectie oplopen, of levensgevaarlijke wonden. Ik ga er volgend blog wel over verder, want als jij je kat altijd buiten laat, is het wel belangrijk om alles te weten daarover.