4. feb, 2020

Drie jaar en 251 dagen zonder Sunshine

Ik heb me van het weekend toch gelachen! Ik had het op willen nemen maar ja, telefoon lag niet in de buurt. En als ik dan opsta, dan verstoor ik het plaatje. Dat weet ik uit ervaring. Al blijf ik het vaak toch proberen, zo van, je weet maar nooit. Maar toch, 99,99% van de keren lukt dat toch niet. Dus dit keer deed ik geen moeite. Moonlight lag hier bij me op het bureau, Rainbow lag op het kleedje op de eettafel en Skylar lag in de krabton. Aurora zag ik in elk geval niet. Wel hoorden we alle vier een raar geluid. En ook alle vier keken we op. De cits gingen er alle drie bij zitten en ik spitste nogmaals mijn oor. Opeens herken ik het geluid en ik moest zo lachen!

Het was natuurlijk Aurora, die lag te snurken weer. Ik krijg dan altijd de neiging om het lied te gaan zingen ‘what shall we do with a drunken sailor’! Het was dan ook nog early in the morning. Ik kon niet meer bijkomen! De jongens wisten nog niet wat het nou precies was, dus die zaten nog een beetje schimmig in het rond te kijken. Mijn lachen doorbrak de spanning van het onbekende. En katten zijn katten. Oké, het is blijkbaar niets gevaarlijk, mama lacht. Het is nu vervelend want we horen het nog steeds en er gebeurt niets, wat dus een teken is om weer verder te slapen. Wat ze ook als gesynchroniseerd deden. Dat maakte het nog leuker. Katten verrijken echt je leven, al was het alleen maar omdat je er zo vaak om moet lachen. Als je er een klein beetje op let.

Het weekend kwam er nergens iets van. Ik was gewoon te moe en besloot het, op een beetje organiseer werk voor komende dinsdag, gewoon rustig te houden verder. Vanaf maandag kan ik 1,5 week lang, op de dinsdagen en het huispoetsen na, leren wat ik leren kan. Niet te sappel maken over het Farmaceutisch rekenen, gewoon elke dag een paar sommen doen met steeds andere formules, de oplossingen, de verwrijvingen, de doseringssommen, druppelgewichten en weet ik het allemaal, we gaan het wel zien. Er slagen toch elk jaar mensen daar en misschien ben ik er wel eentje van. Ik ga me niet te druk maken want ik heb het zo al zwaar genoeg.

Een paar dagen gaat het goed en dan gebeurt er weer iets of je ‘hoort’ iets en dan ben je bijna zowat terug bij nul. Maar dat komt omdat ik het nu niet verwerk maar weg stop. Dat verdriet zoekt toch zijn weg naar buiten en daarom word ik vaak in tranen wakker. Dan duurt het even voor ik het waarom besef, of wat ik nou precies gedroomd heb. Maar ik ga er heus komen. Alleen is de weg er doorheen even zwaar nu. En bovendien, met wat er zo allemaal gebeurt, voel ik me nou ook niet echt het allerfijnst of zelfs maar geliefd. En dat doet gewoon behoorlijk pijn en het valt me erg zwaar. Vooral omdat het voelt als onrechtvaardig, dat maakt het nog het zwaarst. Maar ik weet, er is geen onrecht. Ooit zal ik het ‘waarom’ weten en waarschijnlijk boeit het me dan niet eens meer.

Zoals ik de laatste tijd continu dingen zie, die me dan een beetje helpen en me weer een beetje beter laten voelen, kwam ik nu ook weer een tekst tegen, die direct binnen kwam en me raakte:

Ontken nooit je eigenwaarde:  Ook niet als je ergens niet in past * Ook niet als niet iedereen je leuk vindt * Ook niet als anderen je proberen te overtuigen van het tegendeel

Misschien ben je niet het juiste puzzelstukje in die puzzel * Maar pas je naadloos in een andere * Dat je niet past zegt niks over jou * Het zegt wat over de puzzel

Jij bent goed zoals je bent * Je hoeft niet te veranderen * Als je dat niet wilt * Er is een reden waarom jij, jij bent

Zie je eigen schoonheid * Waardeer je eigen kracht * Je hoeft niet perfect te zijn * Niemand is dat

Jij bent prachtig * Je bent uniek * Er is er maar één zoals jij * En je bent goed zoals je bent

In het grote plan van het universum * Heb ook jij je eigen plekje * In dat grote plan past jouw puzzelstukje perfect * Daar hoor jij in het grotere geheel

Anderen weten niet wat ze missen * Want ze zien vaak wat niet past * En niet wat wel zou kunnen passen * Het verlies is aan hen

Wees jij nou maar jezelf * Met alle malligheden * Met al jouw onvolkomenheden * En met al jouw liefelijkheid en kracht

Ook jij bent een pareltje in deze wereld * Ook jij bent een schitterende ziel * ook jij hebt recht op een plekje * Het wordt tijd dat jij dat zelf ook ziet… Bron: Ineke Akkerman

Ik was er even stil van. Dat had ik even nodig. En niet veel later kreeg ik een heerlijke zacht zoete geur in mijn neus. Ik keek glimlachend naar de uit zijn krachten gegroeide hyacinten, die helemaal gek en snel gegroeid zijn. En ze zijn over de kattensnoepjespot (goeie voor 3 x woordwaarde met Scrabble) gaan hangen met zijn tweetjes en eentje ligt er op het kastje. Ze zijn topzwaar en hun geur bijna ook. Heerlijk! Ik stond op om even aan ze te snuffelen, ik vind dat zo heerlijk ruiken! Tot mijn enorm grote verbazing, zie ik in alle drie de bloemen, nog eens bonusbloemen zitten. Een soort van tussen de bladeren verstopte mini hyacintjes. Nou ja! Zo heb ik het nog nooit gezien! Ik heb er maar even een foto van gemaakt. Jammer dat je geen geur kunt reproduceren als een beeld, anders zou deze blog heerlijk naar de hyacint ruiken.

Het paste zo mooi bij het voorgaande verhaal ook, alsof het zo gepland stond, dat hun geur me even aan zou trekken. Toeval bestaat niet dus tja. Ik hou van bloemen, het liefst gewoon in de grond, waar ze horen. Maar af en toe kan ik niet laten. En nu ik  me zo slecht voel, betrap ik mezelf erop, dat ik steeds maar plantjes koop. Zo gek, ik kan ze eigenlijk niet kwijt en kan ik ze wel kwijt, dan vreten de cits ze op. Vooral Rainbow heeft er een houtje van om op planten te willen kauwen. Ik zal het nodig hebben of zo, levende wezens om me heen die liefde of schoonheid brengen, of zoete zachte geuren…