5. feb, 2020

Drie jaar en 252 dagen zonder Sunshine

Ik dacht dus altijd, dat bij Capabel alle examens in ene keer gingen, en bovendien allemaal op de woensdag. Nou daar zat ik totaal naast. Nu kreeg ik weer een mail binnen, voor het examen Engels lezen en luisteren. Hier moet ik op donderdag 5 maart heen, wat ik al zei. Helemaal in mijn uppie en het is pas om 13u30. Pfff wat een gedoe allemaal zeg. Ik heb nu bij Saskia, de apotheker, de datum doorgegeven want dan kan ik ook niet naar stage. Dan zit ik dus de 19e februari in Utrecht, voor rekenen Generiek, en een deel Nederlands. De 5e maart voor een deel Engels en dan moeten er nog meer delen van Nederlands en Engels volgen. Zouden ze die ook allebei op een andere dag doen?

Hebben ze enig idee hoeveel dat kost, reizen naar Utrecht elke keer? Dat veel mensen of een uitkering hebben, of zelfs nog thuis wonen? Wat onhandig zeg, zo allemaal. Doe gewoon alles zoveel mogelijk op ene dag en mensen die bij elkaar in de klas zitten, bij elkaar. Zo kan je onder elkaar reizen maar nee hoor, we maken het lekker onmogelijk bij Capabel. Je moet inderdaad erg capabel zijn wil je daar ooit je diploma halen. Ik hoop het wel in elk geval. Maar dat is dan niet de eenvoudigste weg geweest. Maar ja, zo is mijn hele leven dus het past wel bij me. Ik ga altijd automatisch voor de moeilijkste weg. Of anders sturen ze me wel zo.

Ik kwam van de week een foto tegen, en ik moest er zo om lachen. Het zou zo een Hollands idee kunnen zijn maar of dat zo is, durf ik niet te zeggen. Zo’n wc bril die je over je autowiel kunt hangen, echt hoor, hoe kom je erop! Ik moest ook opeens denken aan het verhaal van een tante van mij. De vrouw van een broer van mijn vader. Ome Jan en tante Riet. Ome Jan was een beetje zwart schaap van de familie Niemeijer, al weet ik niet precies waarom. Toen mijn moeder gescheiden was, waren zij de enigen die enigszins in de buurt woonden, in Alblasserdam. Dan gingen we wel eens op een zondag op visite. Ik vond dat toen een enorme wereldreis en dacht minstens dat ze in Friesland woonden.

Ome Jan hielp toen met het verbouwen in mijn eerste eigen woning ook, herinner ik me opeens. En als hij dan iets aan het doen was, dan maakte hij hele rare bewegingen met zijn tong. Daar moest ik dan zo om lachen, dat ik snel wegvluchtte. We gingen een keer gezamenlijk naar een pretpark, ik weet zo gauw niet welke, Walibi of zo. Tante Riet moest onderweg zo erg plassen, dat ze moesten stoppen op de vluchtstrook. Hun zoon Ronald, zat achterin en die kwam met een goed plan. Je kan moeilijk zo met je blote kont langs de vluchtstrook gaan zitten plassen natuurlijk. Daar krijg je ongelukken van.

Ronald, hun zoon, zou de achterportier open houden en dan zou ze zelf de portier voor laten open staan en zo had ze dan een mooi afgeschermd stukje privacy. Toen ze opgelucht zat te plassen, en als je zo nodig moest dan kan je niet zomaar even stoppen, haalde mijn oom een geintje uit. Hij gaf zijn zoon de opdracht de deur zacht naar zich toe te trekken en toen reed hij een klein stukje door. Zo zat mijn tante opeens midden in het zicht te plassen. Oh wat heeft ze lopen schelden die hele dag in het pretpark! Wij konden niet meer bijkomen allemaal! Het ging later die dag nog regenen ook, geeft ze mijn oom op zijn kop omdat hij sandalen aanhad. Ik wees haar erop dat ze die zelf ook aan had. Oh ja, dat was ze vergeten. Weer hilariteit alom.

Om de dag compleet te maken, want driemaal is scheepsrecht, deed ze nog iets, waar we jaren om gelachen hebben. Ze was nogal een zeikerd blijkbaar want nu moest ze weer zo plassen en de toiletten waren veel te ver weg. Blijkbaar had ze daar wel vaker last van want zonder gêne stapte ze de bosjes in. Om er niet veel later gillend weer uit te komen, onderwijl haar broek ophalend. Het was geen gezicht! Was ze met haar blote bips op de brandnetels gaan zitten. Je kunt wel begrijpen dat we toen allemaal bijna in ons broek plasten, van het lachen! Oh heerlijke herinneringen, ik heb er zelf ook weer erg om moeten lachen! Wat zo’n fotootje al niet kan doen, met je brein.

Ik zei gisteren nog, dat je wel eens van die teksten tegen komt, die je raken, als je het nodig hebt. Het gebeurt me ondertussen bijna dagelijks. Dit keer was het een hele oude tekst en iemand uit de Rulof groep, had hem op die pagina gezet. Het zijn niet alleen de boeken, die de waarheid brengen natuurlijk. Ze gaan alleen wel het diepst, maar de wijsheid is overal en al vele eeuwen geleden was dat ook al zo. Er zijn altijd mensen, die toen ook al zo ver waren. Alleen was je toen een uitzondering, en nu is het aantal veel groter.

Al zijn we er nog lang niet, anders zouden onze dieren wel beter behandeld worden. Ik heb ooit ergens een manifest gelezen, dat kwam uit de 14e eeuw, ik weet de naam niet meer van de schrijven of waar het te vinden helaas. Het gekke was, dat het nog steeds totaal toepasbaar was op de huidige wereld. Alsof er in die paar eeuwen helemaal niets was veranderd. Toch wel erg eigenlijk.

Hier komt de Desiderata van Max Ehrmann: Wees kalm temidden van het lawaai en de haast en bedenk, welke vrede er in stilte kan heersen. Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk, en luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen; zij belasten de geest.

Wanneer je jezelf met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling hebben voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn; het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd; veel mensen streven hoge idealen na, en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid. Maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden uit vermoeidheid of eenzaamheid geboren.

Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. Je hebt het recht hier te zijn, en ook al is het je al of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt, en zo is het goed. Heb daarom ook vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn; houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog steeds een prachtige wereld. Streef naar geluk.

Voetnoot: Uit de FAQ van Alt.Usage.English: "Desiderata" is geschreven in 1927, door Max Ehrmann (1872-1945). In 1956 gebruikte de predikant van De St. Pauluskerk in Baltimore, Maryland, het gedicht zat in een verzameling stencils met inspiratiemateriaal voor zijn gemeente. Iemand die het later drukte zei dat het gevonden was in de oude St. Pauluskerk, gedateerd 1692. Het jaar 1692 is het jaar waarin de kerk gesticht was, en heeft niets te maken met het gedicht. Zie Fred D. Cavinder, "Desiderata", TWA Ambassador, Aug. 1973, pp. 14-15.

Ik vond het een bijzonder mooie boodschap, ik hoop dat iemand er iets aan heeft.