6. feb, 2020

Drie jaar en 253 dagen zonder Sunshine

Zit ik maandag helemaal klaar voor mijn online lessen, is de leraar rekenen ziek. Mooi! Niet rot bedoeld natuurlijk… Kon ik mooi even mijn blogs schrijven. Ik loop in het begin van de week altijd graag een beetje voor. Die voorsprong verlies ik vanzelf op die dagen dat ik te moe ben om te schrijven. Anders zouden er nog minder blogs verschijnen. Nu hou ik mijn lijntje met Sunshine mooi zo vaak als mogelijk open. Dat voelt voor mij prettiger. Ik krijg altijd een knoop in mijn maag als ik niet schrijf. Best lastig maar goed, ik laat het maar zo. Wel lekker zo even opeens een uurtje voor mezelf. Het volgende uur is Engels en dan ga ik altijd, met haar gewauwel op de achtergrond, verder met mijn mail naar John, want die moet in het Engels en dus vind ik dat ook ‘Engelse les’. Al zou de docente dat niet met me eens zijn. Weet ze toch niet!

Het was wel lekker even zo’n verrassingsuurtje voor jezelf. Na de andere twee lessen, ben ik dan maar het huis gaan doen. Dat was ook erg nodig. Ik had geen zin om te dweilen, wie ziet het behalve ik? Ik ben ook gewoon steeds erg moe. Ik vond dat ik wel genoeg gedaan had, en ging alles in orde maken voor de dinsdag op school. Oh mijn hemel, dat ging me daar weer rommelig! Ik begrijp echt de gedachtegang van de docente niet. Ze maakt het er in elk geval niet makkelijker op. Wel kwam ik erachter, omdat we wat sommen gingen bespreken, dat ik met een verkeerde formule zat te werken. Poe hee, dat was dan wel weer grote mazzel.

Ik had van een mede-studente al de formules gekregen, die ze had uitgetypt. Ik heb die formules er nog niet zo ingestampt, dat ik de fout zelf ontdekte. Wat wel had gemoeten eigenlijk maar ja. In plaats van zus MIN zo, had ze zus PLUS zo getypt. Ja, dan krijg je wel een totaal andere uitkomst. En aangezien in ene vraag, soms wel vijf dingen worden gevraagd en je gaat bij de 1e berekening al de mist is, dan is de rest ook fout. Morgen ga ik ze allemaal weer even handmatig opschrijven. Ook ga ik ze elke dag herhalen, erin stampen, tot het 12 februari is. Dus wie weet werpt dat zijn vruchten af.

Die doseringsvragen, waarmee ik ook in de apotheek werk, die vind ik helemaal niet moeilijk. Bovendien zijn dat de enigen die we echt nodig hebben. Ik maak zelf geen verwrijvingen, druppels, capsules of zetpillen. Die komen van de fabrikant. Maar helaas moet ik wel weten hoe ze die daar maken. Zelfs mijn apotheker vindt het grote nonsens, je komt er alleen niet onderuit. Ik zal ze moeten maken. Nu is mijn grote hoop dat het voor minstens 2/3 van de vragen over doseringen en uitgifte van medicatie gaat. Dat is soms wel even goed berekenen en opletten maar wel erg makkelijk. Want als ik 2/3 goed heb, dan ben ik erdoor. Zou dat even mooi zijn!

Hopelijk zijn de vragen over ‘afweer’, waar de 2e toets over gaat, makkelijker gesteld, dan vorig blok de vragen waren. Maar ja, als ik er maar doorheen kom, vind ik alles goed. Bovendien krijgen we een andere docente voor de komende 2 blokken. Daar hebben we al lyrische verhalen over gehoord, dat het een verschil is van dag en nacht, en dat ze daar in de les al alles leren en maken. Dan kan je thuis de stof gewoon goed leren. Kijk, zo hoort het! Ik heb al een studieplanning voor komende week. Ik hoef niet te koken, ik shake, scheelt veel tijd. Huishouden kijk ik niet naar. Ik moet wel zorgen af en toe ontspanning in te plannen want anders neem je niks meer in je op.

Slim geweest en vrij gevraagd van stage, dus ook de donderdag en vrijdag kan ik mezelf erg nuttig maken door mijn grijze cellen vol met informatie te vullen. Hopelijk zijn ze niet lek en blijven er dingen ‘hangen’. De cits zullen van mijn gezelschap genieten. Die vinden het altijd heerlijk als ik thuis ben hele dagen. Tegen de tijd dat ze denken dat het zo blijft, ga ik weer weg. Ahhh, mijn moppies toch. Die 2 vrije stagedagen, zullen een enorm verschil maken ten opzichte van vorige keer, toen ik dat niet gevraagd had. Niet bij stilgestaan toen. Ja, daar leer je wel van.

In de avonden wil ik lekker ontspannen, tenzij ik het allemaal niet red. Dan ga ik gewoon weer door, zoals vorige keer. Zat ik ook tot 22 uur te leren. Je moet er wat voor over hebben. Ik vraag me af hoeveel beter en makkelijker het zou gaan, als ik niet zo’n groot verdriet mee moest dragen? Ik denk dat dit bergen zou schelen. Helaas heb ik die luxe niet en moet ik het maar proberen zo ver mogelijk weg te stoppen. Tijd om het te verwerken heb ik nu gewoon niet. Ik vraag me af of je zoiets wel verwerken kan, en ik denk het eerlijk gezegd niet. Toch, ik laat het met niet totaal kapot maken. Dat is bijna gebeurd en daar pas ik voor! Daar doe ik niet aan mee. Ik weet alleen niet goed hoe ik er doorheen moet komen…

Maandag- en dinsdagavond kijk ik weer graag naar Married at first sight. Zo grappig om te zien, als je ervan houdt om naar mensen en hun handelingen en gedachten te kijken. En laat ik daar nou toch van houden. Ik zie meestal al direct wie er wel of niet doorgaan met elkaar. Daar zit ik zelden naast. En dinsdags heb je ook weer five days inside. Maar zonder Beau, vind ik dat een stuk minder. Al blijft het natuurlijk wel enorm interessant. Ik heb zelf in een verslavingskliniek gewerkt ook en daar ging het vorige week al over, en vanavond weer maar dan een ander soort kliniek. Hier werden ook de gezinsleden geholpen. Het is de enige kliniek waar een heel gezin kan/mag komen om behandeld te worden.

Natasja Froger was dit keer de presentatrice. Ik vind haar een geweldig mooi mens, echt een lieverd. Wat een schrijnende verhalen zeg, wat daar allemaal zit. Ik zag Natasja’s vertwijfeling om het te kunnen bevatten. Zo mooi wat ze zei; “Ik begrijp het echt niet, hoe ze het zo kon doen maar ik sta dan ook niet in haar schoenen dus ik kan en mag niet oordelen. Maar ik begrijp het echt niet.” En ik begreep meteen wat ze bedoelde want dat had ik ook altijd zo, voordat ik de boeken van Jozef Rulof las. Nu weet ik, het is gewoon onbewustheid. Die dame ligt nog vele levens achter waar Natasja zit, of waar ik zit. En dan snap je zulke acties niet. Dat had ik ook nog niet zo lang geleden. Nu weet ik het, ze kan er ook niets aan doen want ze kan nog niet zo diep voelen.

Al zitten er natuurlijk ook anderen, die juist omdat ze dieper kunnen voelen, daar verblijven. Hele gezinnen over meerdere generaties die bijvoorbeeld door alcoholisme veel ellende meemaken. En dat zo’n meisje, die een alcoholiste als moeder had en nu zelf ook drinkt, dan vertwijfeld zegt: “Ja, ook al is je moeder alcoholist en heeft ze nooit of heel slecht voor je gezorgd, het blijft wel je moeder hè... Je kan je moeder toch niet uit je leven bannen???” Nou… Niet??? Oh jawel hoor, dat kan best! Hoppa, in ene keer zelfs. Ik ken het helaas van al te dichtbij.

Maar ja, wat doe je eraan hè? Je kan beter erg slecht voor je kinderen zorgen, dan pikken ze alles van je. Of je dumpt alles, laat alles stikken alsof ze stront zijn en laat ze 38 jaar in hun sop gaar koken. Als je dan opeens doet alsof je er zo van houdt, dan springen ze je zo weer in je armen alsof er altijd zo enorm goed voor ze gezorgd is en schoppen ze alles weg wat in de weg staat of storend is en het mooie roze ballonnetje hete, lege lucht kunnen doorprikken omdat ze erbij waren.

Bizar eigenlijk hè, hoe rotter hoe geliefder. Zo lijkt het in elk geval altijd te zijn. En dan al die kleine baby’tjes die daar ook verbleven, in die gezinskliniek. Daar gaat je hart dan naar uit, en het komt ook wel dicht bij huis om te vrezen voor hoe die onschuldige hartjes moeten gaan opgroeien. Loslaten maar weer… Ik ga er echt nog wel eens goed in worden, maar soms moet je even wat stoom afblazen gewoon. Mag ik?