13. feb, 2020

Drie jaar en 260 dagen zonder Sunshine

Ik hoorde vorige week over een echtpaar, die samen euthanasie hebben gepleegd. Het werd verteld door één van hun drie kinderen. Lief hoe hij over zijn ouders praatte en ik begrijp het ergens wel, want voordat ik de boeken van Jozef Rulof las, had ik er misschien wel hetzelfde over gedacht. Omdat ik ook maar een beetje in het rond gokte wat er nou eigenlijk is na de dood. Ik had zoiets, als je maar goed probeert te doen, dan moet dat toch altijd goed zijn. Nou… Nee. Zo werkt het niet. Er zijn gewoon wat kosmische wetten en die houdt niemand tegen, als je ze moet ondergaan dan gebeurt dat zonder pardon. Dus hoe lief bedoeld ook, nee, die arme mensjes, die hebben zich iets vreselijks op de hals gehaald. Het ergste is nog, dat ook jonge mensen met een zware depressie ze kopen, of mensen die gewoon vinden dat ze ‘geen kwaliteit van leven hebben’.

Je mag alles, want er zijn geen zonden, en alles kan je altijd weer goed maken. In het kort is er eigenlijk maar die ene kosmische regel; God is leven en van leven blijf je af. Of het nou over dat van jezelf gaat of van een ander. Dus niet moorden en geen zelfmoord. Daar doe je jezelf ontzettend mee tekort. En vooral zelfmoord is nog een graadje erger, waar je dan doorheen moet. En dat is niets het waard hoor. Van dat echtpaar, ging de vrouw dementeren en haar man wilde zonder haar niet leven. Tja. Dus besloten ze dan maar samen die zelfmoordpil te bestellen. Dat blijk je gewoon online te kunnen doen.

Ze zijn alles gaan regelen en toen dat allemaal in kannen en kruiken zat, hebben ze samen hun leven genomen. Zo konden ze samen boven verder. Sorry, maar wat zullen ze geschrokken zijn! En als die kinderen wisten wat voor gruwelijks er aan vast zit, dan hadden ze ze vast tegen gehouden. En wat ze wilden, is ook niet gebeurd want ze waren erna echt niet samen, wat wel de bedoeling was. Maar goed, dat konden ze niet weten en die arme ouwetjes ook niet. Dat is ook het punt, want ze wisten er niets van, ze kenden die wetten niet. Het is een groot privilege om al zoveel van de kosmische wetten te mogen weten. Maar bij dit soort dingen is het best naar, want je weet wat die mensen tegemoet gaan. Het is ook erg arrogant van ons als mensen in zijn totaliteit. Want wat weten we nou van de dood? Het handjevol mensen dat het echt weet, krijgt de enorm veel grotere groep er toch niet van overtuigd hoe het echt zit.

Wel zijn we ondertussen al heel ver, als je het vergelijkt met vorige eeuw. Als je toen zei dat je ‘spiritueel’ was, werd je gelijk een zweefteef genoemd of meer van dat soort kreten. Nu is het bijna raar als er iemand niet spiritueel is. En dat is fijn maar we zijn er nog lang niet. Want, eerlijk is eerlijk, ik vind veel van die zogenaamd spirituele mensen, ook wel erg zweverig. Het ‘weten’ krijg je echt niet alleen van het lezen van de Rulof boeken. Er zijn ook mensen ‘zo ver’ zonder. Gewoon omdat hun geestelijke graad zo hoog is. En ook die mensen, net als de Rulof lezers, weten dat we allemaal ons eigen pad hebben te gaan. Zelfmoord pleeg je, in al je levens, vaak maar ene keer.

Gewoon omdat je ziel die verschrikking nooit meer vergeet en ook al is je ‘nieuwe’ leven zo zwaar dat je eruit wilt stappen, dan houdt ‘iets’ je toch tegen. En dat is je angstige ziel, die niet nog eens zoiets mee wil maken. En hier spreek ik, helaas, uit ervaring. Ik begrijp wel dat die familie het zag als iets moois. Want zo zou je het ook kunnen zien, als je echt 100% zeker wist dat ze samen zouden blijven. Maar dat blijven ze niet, niet in dat geval. Oh, ze komen elkaar ooit wel weer tegen, maar dat zal nog behoorlijk even duren. Precies wat er nou niet de bedoeling van was. Maar zoiets als dit, zullen ze nooit meer doen, hoe vaak ze ook nog terug gaan komen. Samen of niet.

Ik ben er een boek over aan het schrijven, niet over zelfmoord, maar over tweelingzielen. Dat weten veel mensen al. Helaas ligt het schrijven even stil, omdat de studie te heftig is. Blog gaat echt nog maar net maar een boek neemt wel even een flink stuk meer in beslag. Over wat ik de laatste maanden heb meegemaakt, komt er ook een boek. Dat verhaal in zijn totaliteit moet er ook uit. Voor mij dus een kwestie van dit jaar nog even doorrazen met leren en examens, school en stage. De laatste dag staat op 20 november voor deze opleiding. Dat is, als je alles in ene keer haalt, zoals ik vorige keer al vertelde, mag je na 1 ‘gratis’ her examen, de eventueel volgende her examens kopen.

Dat blijf ik ‘fishy’ vinden. Als ik eenmaal die baan heb, liefst indien mogelijk van 3 dagen maar hooguit 4, dan kan ik daarna weer los en moet ik mijn vrije tijd gaan verdelen in schilderen, houtbranden en schrijven. Tja… Daar zie ik al wel naar uit maar dat gaat wel nog even duren. Oh dat lijkt me heerlijk! Van mij mag het zo november zijn hoor! Dat én een baan hebben, dan heb ik alles weer op een rijtje voor mezelf. Dan kan ik me weer op andere dingen gaan richten en ook zeker op verhuizen. Want dat wordt de volgende grote stap. Maar eerst even gewoon werken en leuke dingen doen in de nu zo gemiste vrije tijd. Komt wel weer.

Als ik dan een centje kan bijverdienen met mijn kunst tot mijn boeken zijn weg naar een uitgeverij vinden, dan ben ik helemaal gelukkig. Kan het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. En dat is voor mij, gewoon roeien met de riemen die ik heb. Al hoop ik stiekem toch een keertje op een buitenboordmotortje of zo. Gewoon even geen zorgen, geen gedoe en gewoon rust en genieten van wat ik wel heb. En dat is best veel hoor! Mijn vriendin Karina, die weet hoe het verhaal is over mijn tweelingziel, kwam nog met een mooi, net geplaatst verhaal over tweelingzielen. Er zit iets aan te komen zei ze. Daar ga ik morgen wel even over verder want op zich is het ook een mooi verhaal en het zal zeker voor een aantal tweelingzielen paren gelden.

Het is alleen niet voor mij en hem. Ik hoop alleen, dat hij ooit, als het wordt of is uitgegeven, mijn boek zal lezen. Het is in elk geval het verhaal hoe ik het beleefd heb en ik weet zeker, dat hij het totaal anders heeft beleefd. Zoals dat wel vaker gaat tussen mensen. Toch was het erg waardevol en heb  ik er een enorme groei door doorgemaakt. Dat is nooit verkeerd natuurlijk. Voor het hele verhaal, zal iedereen nog even moeten wachten. Eerst dat diploma!