15. feb, 2020

Drie jaar en 262 dagen zonder Sunshine

Hoorde ik van de week op het nieuws toch iets bijzonders! Of nou ja, meer raar. Er worden enorm veel meldingen gemaakt van snijwonden bij keizersneden. Dit omdat een echtpaar een flinke compensatie heeft gehad hiervoor. Maar bijna 38 jaar geleden, kwam mijn dochter ook zo ter wereld. Ik schrok me rot toen ze naar mijn bed kwam, met couveuse en al. Ik had zwangerschapsvergiftiging gehad en daarom was ze maar 1900 gram bij haar geboorte. Ze was wel gewoon voldragen maar we waren er allebei ook bijna niet meer geweest. Al had ik graag mijn leven voor haar gegeven hoor.

Waar ik zo van schrok was dat ze met een netje om haar hoofdje in de couveuse lag, arme in een spalkje om te zorgen dat het infuusje bleef zitten. Al heeft ze dat er na 1 dag al uitgerukt en moesten we daardoor goed opletten, dat ze voldoende binnen kreeg. Eten was in elk geval, geen probleem gelukkig. Waarom het netje er zat, kwam omdat ze behoorlijk in haar slaap hadden gesneden. Zoiets kwam praktisch nooit voor. Ik heb er altijd over gegrapt, dat Kim de enige vrouw in Nederland was met een keizersnede in haar hoofd. Je kan het nog steeds zien, denk ik. Ik kan het niet meer checken. Ze had het niet zo erg als op de foto rechtsonder, de hare was een centimeter of 2,5 en hoefde niet gehecht te worden, er zat zo’n zwaluwstaartje op. En ik heb foto’s gezien, het kan nog veel erger! Dan zou ik ook zijn gaan aanklagen hoor!

Toen deed je zoiets niet, het ziekenhuis of de chirurg aanklagen. Nu wel, alles waait hier uiteindelijk over vanuit Amerika. Ik hoop dat Trump te zwaar is voor zo’n actie, die mogen ze houden. Al vind ik het dan wel weer grappig, dat niemand hem iets kan maken, omdat hij voor niemand zal buigen. Ik vraag me af of hij wel of niet zou buigen voor Big Pharma bijvoorbeeld. Nou ja, niet belangrijk, ik doe niet aan politiek. Hier in Nederland al niet, laat staan overzeese politiek. Ik verbaas me alleen zo vaak over die man, daar kan je gewoon niet omheen. Nou ja, ik denk in elk geval, dat het na bijna 38 jaar, een beetje te laat is om alsnog verhaal te gaan halen. Ik vond het alleen opvallend omdat het in het nieuws kwam.

Als ik dit plaats zijn we alweer dagen verder. Voor mij is het morgen woensdag en dan de twee examens. Jeetje, goed dat ik kijk, ik dacht namelijk dat ik morgenochtend vroeg moest. Maar dat is de week erna, voor een deel generieke vakken in Utrecht. Ik moet pas om 11u15 tot 12u15 de eerste doen, gelukkig eerst de ‘normale’ toets en daarna pas rekenen, om 13u15 tot 14u15. Pff dan moet je daar verdorie een heel uur rondhangen! Geloof me, ik ben bekaf als ik eenmaal thuis kom. Ik had een afspraak voor mijn nagels willen maken, nou, dat doe ik volgende maandag dan maar of zo. In het weekend ga ik niet meer, dan wordt ik niet door madam zelf geholpen en die doet het gewoon het mooist én het meest pijnloos. Ook niet onbelangrijk.

In elk geval, morgen ruim de tijd om alles nog een keer goed door te nemen. Ik heb alles wel bestudeerd nu. Ik heb veel sommen gemaakt, ik had alleen geen ‘capsule sommen’ dus ik hoop dat die toch ook goed gaan of dat ze er niet tussen zitten. De zetpil sommen gaan prima. Ik ‘snap’ ze nu ook volledig en dat scheelt alles. Ik heb alles zelf maar uit de boeken gehaald, deze afgelopen week (ik schreef dit de 11e). Ik heb ook de les van dinsdag af gezegd via de telefoon, zodat de docente me niet in de war kan maken. Het zit er nu goed in en dat wil ik zo houden. Jammer van die capsule sommen.

Ik heb net de hoorcolleges doorgenomen en zo de tabellen weer en dan even mijn haar doen. Dat is nu dus een soort van herhaling van alles wat ik geleerd heb de afgelopen week én ik heb die samenvatting van de samenvattingen. Die ga ik straks doen en die doe ik morgenochtend nog een keertje. Ook de 4 bladzijdes aan formules moet ik goed in mijn koppie hebben zitten. Misschien nog even sommen maken? Lekker in het boek sommen maken, gewoon hoppen van het ene hoofdstuk naar het andere. Alles door elkaar dus. Raar eigenlijk dat daar ook geen capsule sommen in staan maar goed, als dat de enige zou zijn, die ik fout doe, dan is er geen man overboord. En ik doe ze gewoon goed, klaar.

Ik merk het morgen vanzelf wel. Spannend! Ik heb er een goed gevoel over maar dat had ik vorige keer ook en vielen de vragen met erg tegen, de manier van vraagstellen is bij hun heel verwarrend en ik vraag me af waar dat aan ligt. Ik ben namelijk niet de enige die dit vindt.  Dus misschien tijd om eens iets na te gaan daar? Al denk ik niet dat ze daar oren naar hebben. Nou ja, als ik maar op zijn allerminst een voldoende heb! Met hoe ik voor deze twee testen gestudeerd heb, verdien ik een 10. Maar ja, ik verdien zoveel en dat krijg ik ook niet. En ook daar heb ik heel hard mijn best voor gedaan. Dus we zullen het even afwachten. Ik had het vorige keer, ondanks de lastige vraagstelling, ook hoger ingeschat, dus viel mijn magere 6 erg tegen.

Nu schat ik helemaal niks meer in, nu wacht ik het gewoon af! We gaan het wel zien. Spannend is het wel, zo met die twee toetsen. Ik neem gewoon mijn tabellen en aanschrijfkaartje met Latijn mee, een potlood en mijn rekenmachine. On en een kladblokje. Al weet ik niet of dat laatste mag. Ik mag in elk geval mijn ID niet vergeten, want je moet je uiteraard legitimeren. Tasje misschien om aan stoel te hangen met knip en zo? Je mag namelijk niets op je tafel hebben, behalve je pen en bij het rekenen je rekenmachine.

Lastig hoor want je komt natuurlijk niet met lege handen. Ik vertrouw niks en niemand. Je zit namelijk bij 99% allemaal vreemden en hooguit 1 klasgenootje. Dus hang ik mijn jas zo, dat ik hem in de gaten kan blijven houden en dan leg ik het tasje er wel onder of zo? Ik hou het met argusogen in de gaten allemaal. En ik doe het helemaal op mijn gemak. En ik moet ervoor zorgen dat ik alles erg goed doorlees. Door de zenuwen vergeet ik dat wel eens en dat is niet goed, dan mis je juist die nuances die je hierbij echt wel nodig hebt.

Bij rekenen moet ik goed opletten, welke formule het gaat en vooral niet te vergeten, of het gaat om grammen of milligrammen wat ze bij de opgaves of geven, of om vragen. Daar trap ik verdorie steeds in. Ook al heb je van die waarschuwingen, dat ik denk, goh wat een rare som. Dan zou ik eigenlijk de gong moeten horen slaan, maar ja, that’s me. Dat hoor ik dan niet, ik ben bezig. Ik kan mezelf zo goed afsluiten, dat ik het ook vaak voor mijn binnenste doe en dat moet ik nou juist niet doen. Dat scheelt een hoop gedoe. Nou, even haren maar gaan krullen, anders schrikken ze zich rot morgen! Dat verhaal over de tweelingzielen, komt het volgende blog dan maar. Sorry! Ik zat weer op mijn praatstoel, of nee, typstoel. Dan krijg je me er bijna niet meer af!