16. feb, 2020

Drie jaar en 263 dagen zonder Sunshine

Hier het beloofde stuk over tweelingzielen. Ik zou bijna gaan geloven, dat mijn tweelingziel hier in maart weer op de stoep staat maar dat zal echt niet gebeuren. Ik heb er niet eens tijd voor! Is dat wat, ik lig eigenlijk in een deuk. Ik heb zelf het idee, dat ik in dit leven hem niet nog een keer zal tegen komen. Maar dat geeft niet want boven komt toch alles weer goed. En stel dat hij op de stoep zou staan, dan heb ik zoveel te vertellen en uit te leggen en daar heb ik dus echt geen tijd voor! Net als met alle andere leuke dingen, die ik hiervoor opzij moet zetten. Eerst diploma, dan baan en dan zien we pas verder.

Ik plaats het om dat het aan de ene kant veel uitlegt, maar aan de andere kant, weten de mensen die er het meest over schrijven, niet eens exact wat een tweelingziel nu eigenlijk is. Of waar het vandaag komt. Eigenlijk is het, en dan giet ik het eventjes in een ieniemienie notendopje, heel simpel. Bij de schepping had je alle zielen, in zeven golven geschapen, en die zielen waren toen nog maar ééncellig en 1 zo’n cel, had alles, het mannelijke en het vrouwelijke, in zich. Om zich te kunnen voortplanten, splitste die cel zich in een mannelijke en een vrouwelijke helft. En zo ontstond de tweelingziel. Ja, er zit nog veel en veel meer aan vast maar ik zei toch itsybitsyteenyweeny notendop, voor het weer een boekwerk wordt.

Die twee gingen zich voortplanten en ze reïncarneerden in de lichamen, die hun kinderen weer schiepen. En zo is het hele verhaal begonnen. Miljoenen jaren bleven we bij elkaar, en evolueerden we naar rechtop lopende, op het land levende wezens. Welke vormen we allemaal gehad hebben, kan je zien als je kijkt naar de ontwikkeling van een foetus tot baby. Tot wat we nu eigenlijk zijn en het ontstaan, zitten miljarden en miljarden jaren en levens. Vandaar dat reïncarnatie dan ook dé belangrijkste kosmische wet is. Vaderschap (man zijn), moederschap (vrouw zijn) en reïncarnatie, wat alleen mogelijk is door voortplanting. Vandaar ook dat we die drang in ons hebben om kinderen te maken en te krijgen. Die wetten, daar ontkom je niet aan. Klik hier HIER voor een prachtig filmpje van voor de conceptie tot aan geboorte. Ik kreeg er een enorme huilbui van, maar dat is ook niet zo gek… Oké, weer verder!

Op een gegeven moment, hier op aarde al, hebben we deze verbintenis door onbewustheid verbroken en zijn we gescheiden geraakt. En we voelen dat gemis altijd, en in veel levens zijn we bij elkaar in de buurt maar merken we dat niet eens. En dit gemis, die weten dat die ene er is ergens, of je dat nou bewust denkt, of het voelt in je onderbewustzijn, eigenlijk weet iedereen dat wel. Zo ontstaan al die liefdesverhalen, films en liedjes, over de liefde en over ‘die ene’ waar iedereen zo naar smacht. Heel zelden, ontmoet je elkaar al hier op aarde. Dat is een soort leven veranderende ervaring, die je hele wereld op zijn kop zet. En altijd, tenzij je samen echt hier geboren bent, met een opdracht om iets voor de gehele mensheid te doen, ga je hier uit elkaar. Het is namelijk niet zomaar iets, deze tweelingziel liefde.

Het is heilig want zo ben je geschapen. Samen ben je één. Ik heb die ontmoeting wel gehad, en het heeft me zo ontzettend veel geleerd en gegeven. Ook al mochten wij ook niet lang bij elkaar zijn. En ik voelde dat al direct maar ik wilde er niet aan. Het voelde zo goed maar zo ontzettend zwaar tegelijkertijd, dat ik wist dat er iets niet klopte. Ik snapte alleen niet wat, al helemaal niet toen we zo plots uit elkaar gingen. Juist hierdoor, ging ik zoeken, naar wat me nou in hemelsnaam gebeurd was. En tijdens die zoektocht vond ik de boeken. En dat was de bedoeling er ook van. Bovendien leerde ik zo alles wat er maar te leren viel over tweelingzielen. Daar staan de boeken van Jozef namelijk ook vol van.

Eindelijk begreep ik ook waarom het zo zwaar aanvoelde. Alles, alle vragen waar ik mee zat, die zijn beantwoord. Ik begrijp alles en ik weet het waarom. Meer heb je niet nodig. Heel veel hoger afgestemde mensen voelen het ook aan en daarom lees ik hun visie ook altijd. Maar of ik het nou in zijn totaal moet geloven, dat weet ik dan weer niet zeker. Niet alles in elk geval. Dat lijkt mij in elk geval zo. Ik hoef in maart helemaal niemand van mijn deur weg te sturen, met de boodschap ‘sorry, kom in december maar terug, ik heb het nu te druk’. Goh, ik grijns van oor tot oor want dat zou wel erg hilarisch zijn!

Het zou wel een prachtige nieuwe afsluiting zijn van mijn boek, die dus over dat hele bijzondere verhaal zal gaan.  Aan de andere kant, nee, dat heeft al een mooie afsluiting die een aantal jaar geleden al weer plaatsvond. Poe hee, dat gaat wel rete snel allemaal. Maar dat moet ik zo houden. In die paar jaar ernaar, heb ik ook weer dingen meegemaakt, waar ik zo ook wel weer een totaal boek over kan schrijven en eigenlijk ga ik dat ook nog doen. Wat is steeds zeg ja, eerst diploma dan baan. Man man man, ik heb het zo druk als een klein baasje en ik blijf het alleen maar druk houden. Ik heb het zelfs nu al druk voor na mijn pensionering, vrees ik.

En dan is, nog voor je ook maar iets hebt kunnen plaatsen, je hele blog alweer vol getypt en dan moet je dat, best grote, stuk nog plaatsen. Dat doe ik dan direct als aller aller allereerste het volgende blok! Ik zit nu nog even bij te komen van een echt vreselijk vechtende Aurora en Skylar. Gelukkig vlogen ze naar boven en vloog ik er gillend achteraan. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet kan zeggen of zij hem achterna zat of hij haar. Ik vermoed het laatste. Omdat ik zo gilde, van schrik en om hen te laten schrikken, om ze uit hun aanvalstrance te laten komen, zat Skylar als totaal verstijfd in de vensterbank.

Hij bleek als de dood te zijn voor mij, alsof ik hem kwam vermoorden leek het wel. Ik moest echt mijn best doen om dat weg te krijgen. Heel raar is dat, als je hem nog nooit echt wat gedaan hebt. Maar het leek ook alsof hij wist dat het nu echt te ver was gegaan en ik denk dat hij zelf een soort van dacht, dat ik hem iets zou aandoen of zo? Ik weet het niet maar het was raar. Ik heb met hem gekroeld en heel rustig tegen hem gepraat. En hij ging gelukkig na een tijdje weer spinnen maar hij is nu nog op zijn hoede. Waarom is dat toch, waarom denkt hij zo min over me? Echt hoor, het slaat helemaal nergens op. Ondertussen zijn we wel weer ‘vriendjes’ hoor. Maar Aurora loopt met gaten in haar oor en dat vind ik ook echt niet leuk meer zo...