20. feb, 2020

Drie jaar en 267 dagen zonder Sunshine

Het is woensdagmiddag als ik dit schrijf. Zo dan, dat hebben we ook weer gehad. Ik ben weer thuis vanuit het Utrechtse en ik ben bek af en totaal gaar. Wat is die José toch een lieverd en wat heeft ze een lieve en aardige man. Voor zijn vrouw neemt hij vrij van zijn werk om haar naar Utrecht te brengen. Daar blijft hij dan de hele dag zitten wachten tot ze klaar is. En lucky me, mocht niet alleen meerijden, nee, ze kwamen me helemaal thuis ophalen ook nog. Ik had aangeboden om naar hen toe te rijden. Ik wil nooit iemand tot last zijn en probeer dan te zorgen dat ze er zo min mogelijk last van hebben, dat ik überhaupt mee rijd. Maar dat was niet nodig. Alleen die boeren hè, die zouden weer met de trekkers de weg op gaan en dan weten we van alle vorige keren, dan ligt heel Nederland plat. Alles zit in de file.

Normaal al niet leuk maar al helemaal niet, als je examens moet doen. Dus zouden ze hier al om half 7 zijn, in de ochtend ja. Nou dan moet ik er minstens om half 6 uit zijn want ik moet veel doen in de ochtend. Het ging allemaal net en ik was helemaal klaar net, toen ze appte dat ze er over 10 minuten waren. Zo kon ik rustig mijn jas aandoen, en mijn vuilniszak in de container gooien. Precies terwijl die in het gat van de container viel, kwamen zij aanrijden. Onderweg viel het reuze mee en de man van José, Stephen, had het idee dat er veel mensen of vrij hadden genomen, of thuis werkten. We waren er zo en dus waren we nu veel en veel te vroeg. Maar gelukkig zijn wij beiden zo, liever veel te vroeg dan 1 minuut te laat. We konden gelukkig wel naar binnen in het gebouw, maar niet bij Capabel zelf. Koffie of thee zou nog even moeten wachten dus.

We zaten gezellig te kletsen en we hebben ons reuze vermaakt met mensen die voor Capabel kwamen. Omdat wij daar zaten, werden we blijkbaar gezien als een soort autoriteit daar? Wat zijn mensen toch een kuddedieren zeg. Ik verbaasde me erover, want ik zou het gevraagd hebben of zijn gaan kijken zelf. Nee, er zitten daar 3 mensen en daar gaan we gewoon bij staan. Echt allemaal, geen eentje uitgezonderd. We zeiden dat Stephen een schoteltje moest neerzetten, en bij het toilet moest gaan zitten. Zo kon hij misschien de benzine terugverdienen van vandaag! Want ook daar had ik aan mee willen betalen maar dat wilden ze niet hebben! Hij had sowieso gaan rijden voor José dus dat stukje naar mij was zo erg niet. Wat ik al zei, lieverds allebei.

Uiteindelijk kwam Sylvia er ook bij en toen moesten we nog even wachten. José en ik waren natuurlijk wel de eersten die zich binnen gemeld hadden. Wij hadden de eerste zien binnenkomen natuurlijk. Eindelijk was het 9u25 en werden we allemaal gehaald door een meneer en kregen we wat uitleg over hoe of wat. In één groot lokaal kwamen we allemaal bij elkaar te zitten. Allerlei opleidingen door elkaar. Wij als apothekersassistenten, er waren doktersassistenten, verpleegkundigen, ziekenverzorgenden en weet ik het allemaal. Het eerste examen was rekenen.

Twee uur achter elkaar. Je mag geen drinken mee, je mag alleen potlood of pen hebben, je legitimatie op het bureautje en ja mag een kladblaadje komen halen bij hem. Rekenmachine hadden we niet nodig. Het eerste gedeelte moest je uit je hoofd doen, eventueel met kladblaadje erbij. Het 2e gedeelte daar zat een in het programma geïntegreerde rekenmachine al bij. Dus kon je het met de computer berekenen. Oké dan. Die eerste sommen waren over het allemaal zo er makkelijk, dat ik het gevoel had dat we in de maling genomen werden. Maar dat was snel over.

Het tweede gedeelte zaten zulke vreselijke sommen tussen, dat ik er helemaal kriegel van werd. En er zaten er 2 tussen, waarbij ik echt niet eens wist, hoe ik die berekenen moest. Echt hoor! Hij ging ongeveer zo: Er is een concertzaal voor 5/8 deel vol om 20u15. Het volgende kwartier komen er 4756 mensen bij en om 20u30 is de zaal voor nog maar 1/10 leeg. Hoeveel mensen kunnen er totaal in de zaal. Die 4000 zoveel is niet exact wat er stond hoor maar eh… Seriously??? Ik kwam volgens mij nog wat gegevens te kort en José had dezelfde som gehad en die had hetzelfde als ik.

Zo kwamen we er ook achter, dat we alle drie een totaal anders examen hadden gekregen, met wat overlap. Zo had José die som met mij gemeen, en Sylvia weer een andere. Maar ook totaal andere dan de anderen hadden. Tussen rekenen en Nederlands, zat net een half uurtje en dat was minstens een uurtje te weinig. Ik had een broodje meegenomen en ik kreeg een krentenbol van Sylvia maar voor je die op had, was het alweer tijd. Ondertussen ging het slecht geslapen hebben en het zo vroeg opstaan ook een rol spelen in mijn gevoel van fris en fruitig zijn. Dat gingen een erg lange 2 uur worden met Nederlands.

Jeetje zeg, dit was een vreselijk examen. Lezen en luisteren. Ik kreeg drie lappen van teksten met vragen erover. Een van die teksten was een CAO, de anderen hadden weer andere officiële teksten. Zo lastig om die te lezen en te interpreteren. Daarna kreeg ik filmpjes over statiegeld voor plastic flessen en waarom het al meer dan 15 jaar duurt en er nog steeds niets veranderd is aan de enorme berg plastic die we met zijn allen bij elkaar schuiven elke dag. In een aantal delen en steeds met een aantal vragen, waardoor je terug moet kijken hoe of wat. Ik dacht al snel, dat gaat hem niet worden zo. En ik ben snel hoor met Nederlands, maar dit? Dit kán niet snel.

Dus ging ik eerst de vraag lezen, dan het fragment starten en luisteren tot ik het stuk hoorde, dat op mijn vraag sloeg. En zo verder. Daarna kregen we gewoon een aantal radiofragmenten, ook weer met allerlei vreselijk lastige vragen, is iets een argument, een conclusie, een observatie… Echt, niet iets waar je op zit te wachten en voor mensen die al een H.B.O. diploma hebben, echt zo’n gedoe voor Jan met de korte achternaam. Maar goed, we moeten het doen. Ik hoop maar 1 ding, dat we allemaal gewoon zoveel goed hebben, dat we een 5,5 hebben. Het lullige is, dat je rekenen niet eens meetelt voor je diploma dit jaar. Maar als je een 3 haalt, dan staat het wel op je diploma en dat is ook weer niet zo leuk natuurlijk. We zullen het nog even moeten afwachten tot we een cijfer hebben. Wat zou het prachtig zijn, als deze 2 al in the pocket zouden zitten!

Even een aanvulling, ondertussen weet ik dat ik geslaagd ben voor de 2 examens van blok 2 met een 8.6 voor de toets Afweer en een 8.2 voor de toets Farmaceutisch rekenen. Nee, tante Jo, ik ben nog lang niet klaar hoor! Nog de generieke vakken allemaal in Utrecht maken en examens voor blok 3 en blok 4 en dan ook nog de praktijkexamens! Dus eh, ik ben en blijf er nog wel even zoet mee. Toch, wel fijn en gelukkig ook weer met cijfers die ik gewend ben. Zo'n net een 6, dat is niets voor mij!