26. feb, 2020

Drie jaar en 273 dagen zonder Sunshine

Van de week had ik dus van Petra gehoord, dat ze de foto’s ging ‘doen’ van de cits. Dit omdat het hier echt even niet leuk meer was natuurlijk, met al dat vechten met Aurora en Skylar. Omdat die man behoorlijk nep bleek te zijn, had ik haar toch maar even lastig gevallen hierover. Het kan toch niet zo zijn dat ze elkaar zo’n pijn doen hier?! Ik had echt weinig hoop hoor, moet ik eerlijk zeggen. Ik wist echt niet meer wat ik er nou van denken moet. Het is zo zielig voor Rorybory, dat ze zich zo moet terug trekken! Maar ook voor Skylar is het zo geen doen. Ik word ook steeds bozer op hem maar ja, dat werkt dan ook nog eens averechts. Alleen wat moet je dan?

Toch leek hij al snel een soort van zachter te worden. Hij liet me hem weer aaien ook, iets wat hij normaal niet doet. Hij trekt echt zo zijn kop weg hoor, zo van ‘ga weg’! Petra zei ook tegen me, dat ik hem zelf kon behandelen, of nee niet zelf, maar met hulp uiteraard. Maar daar hebben ze wel jouw handen voor nodig. En die genezende handen, die hebben we allemaal, stuk voor stuk. Maar pas echt, als er astrale Meesters bij zitten. Het probleem was alleen, dat Skylar hier nog even geen zin in had. De eerste keer ging hij even liggen maar zodra hij lag, werd hij ongemakkelijk en schopte hij met zijn achterpoten mijn handen weg. Ik kon er wel om lachen. Het is nog steeds niet echt gelukt hoor maar ik blijf het proberen.

Zijn zachtheid zet door. Hij rent nog wel eens raar weg, als ik eraan kom maar als ik het voor kan zijn, dan praat ik zacht tegen hem en dan gaat hij met staart omhoog koppies geven tegen tafelpoten of kasten. Dus toen dacht ik, dan ga ik maar veel met je praten, dat werkte toen Aurora er pas was en zo’n balletje angst was ook. Misschien dan ook wel bij een dominante, lompe en zware kerel, die zijn eigen kracht niet kent. Want dat is het meer. De anderen doet hij ook pijn, maar niet om ze pijn te doen. Gewoon omdat hij zo ruig speelt. Alleen bij Aurora is er iets, en vice versa ook wat haar betreft. Ik weet alleen niet wat. Maar ik denk dat hij gewoon blijft proberen boven haar te staan, haar te domineren maar dat pikt ze niet.

Als hij haar gewoon met rust zou laten, dan was er niks aan de hand. Maar dat heeft hij weer niet in zich. Het is echt zo’n bijter, letterlijk én figuurlijk. Hij heeft zich hierin vast gebeten en ik weet niet wat er moet gebeuren, zodat hij het weer los zal laten. Kijk, Rainbow is ook een boefje hoor. Die pest gewoon graag en soms zit ik stiekem te lachen, voor ik ook hem tot orde roep. Hij loert op alle anderen, van Aurora tot Moonlight en Skylar ertussen. Hij gaat ze dan ‘pakken’, laten schrikken of op ze springen. Een soort van jachtgedrag of zo? Aurora miept ook naar hem maar toch mag hij wel langs over achter langs haar lopen. Want ze weet dat hij geen kwaad doet verder. Ze vindt hem alleen lastig.

Maar Skylar, nee, die mag echt niet in de buurt komen! Dat wil ze echt niet hebben en dan gilt ze of ze vlucht. En het gaat me zo aan mijn hart als ik zie dat ze krabbels op haar koppie heeft, of zoals nu op zijn ergst, die gaten in haar oortjes. Je ziet echt dat het van die 2 slagtandjes is, en ik weet echt wel wie zijn slagtandjes. Hopelijk gaat het beter binnenkort. Hopelijk kan ik hem ook behandelen en maandag, die nu al geweest is dus, zou PeeT ook zijn foto weer doen. Misschien komt het ooit goed. Als ik een ander huis heb, zeg met een klein tuintje, zodat ze andere dingen hebben om te doen. Want eerlijk is eerlijk, zomers heb ik er niet zo’n last van want dan zit Skylar constant buiten.

Dus een tuintje zou ze alle afleiding wel geven. Diertjes, insecten, vogeltjes, zoveel te zien, dat ze geen tijd hebben voor onderling gedoe. En door een strategisch geplaatst kattenluikje, kunnen ze er altijd naartoe en zijn ze niet van mij afhankelijk tot die deur open gaat. Dat lijkt mij heerlijk voor ze. Als ik zo gelukkig mag zijn, dat ik een kattenveilige tuin kan maken voor ze, waar ze niet uitkunnen maar wel de ruimte hebben, dan zou ik niets meer te wensen hebben. Voor genieten ga ik er zelf tussen zitten en oh wat kan ik genieten van in de tuin werken. Heerlijk! Meerdere vliegen in ene klap.

Het is niet alleen kommer en kwel hoor, met de cits. Maar ik zou ze zo graag allemaal helemaal gelukkig zien en ik zie dat zij verdriet heeft. Het is ook wel een pittige tante maar Skylar moet gewoon zijn plaats leren, uit respect en het niet als een bully het afdwingen. Hij heeft er als 1 van de jongste 2 ook niet eens recht op. Daar zal hij zich bij neer moeten leggen. Hoop ik toch. Met Moonlight heb ik wel weer een mijlpaal bereikt. Die heeft, in al die jaren, maar 1 x op schoot gelegen. En dat was toen Aurora opeens ontdekt had, dat ik een schoot had. En daar kwam ze graag op liggen. Hij probeerde het ook even en lag ook heerlijk van binnen te spinnen toen. Moonlight kan dat niet ‘hardop’ net zo goed als hij niet normaal kan drinken. Dat heeft hij nooit geleerd geloof ik van zijn mama.

Van de week, Aurora lag op het plekje waar Moonlight normaal altijd ligt, naast me op de bank. Mopperend liep Moonlight heen en weer te springen. Meestal hebben ze dan even een aanvaring waarna het meestal Aurora is, die het hazenpad kiest. En dan gaat Moonlight liggen waar zij lag. Nu probeerde ik hem daarvan te weerhouden en zat als een malle op mijn dijbenen te kloppen. Hier Moon, hier kan je ook liggen hoor! Plek zat! En hij ging met 4 poten bovenop me staan, nog altijd protesterend mekkerend. Net zoals ik hem moest leren vroeger, naast me te gaan liggen, door zijn flank tegen de bank te drukken, deed ik dit nu ook maar dan op mijn schoot.

Hè hè, eindelijk! Hij ging liggen! Ik ‘voelde’ hem spinnen van binnen en na eerst nog even als een gespannen veer te hebben gelegen, liet hij het uiteindelijk ook los en ontspande zich. Het spinnen ging nog harder, of het trillen is het meer bij hem, je hoort het niet. Ik probeerde, zonder te zien wat ik deed, er foto’s van te nemen en dat is me gelukt. Die blik alleen al op zijn koppie, hij ligt zo te genieten. Het is zo’n rare, dat hij zichzelf zulke dingen vaak niet gunt! Ach ja, Moonlight lijkt op mij, wat dat betreft. Hopelijk komt die tijd toch echt een keer, dat ze gewoon in alle vrede met elkaar kunnen leven allemaal. Je hoeft elkaar niet steeds te knuffelen maar gewoon iedereen in zijn of haar waarde laten en naast elkaar leven. Dan is het al meer dan goed! En zoals je op de foto ziet, de 3 broers liggen weer continue in mijn buurt, nu alleen nog graag met hun zusje erbij. Ze verdient dat gewoon!