29. feb, 2020

Drie jaar en 276 dagen zonder Sunshine

Wat is er aan de hand zeg? Al die stormen hier! Fijn hoor om vlak bij de kust te wonen. Die Hagenezen en andere kustplaats bewoners moeten ondertussen wel gezandstraalde wangetjes hebben! In het nieuws zag ik vanmorgen ook voorbijkomen, alsof we dat zelf niet gemerkt hebben. Drie stormen in 2 weken tijd! Eerst Ciara toen Dennis en nu was Ellen dit weekend op bezoek. Gelukkig bleven ze niet maar eh, wat een zooitje overal! Veel schade, hele gevels van huizen afgewaaid en weet ik het nog meer allemaal. Ja, niet gek. Normaal heb je een flinke storm, schade ook maar dan krijg je normaal gezien wel de kans om dingen op te knappen of meer storm dragend te maken. Dat zit er nu niet in.

Als het, zoals op de foto, plaatsen opzij had kunnen waaien, hadden we nu met Rotterdam bij de Duitse grens gewoond. Mijn haat voor Duitsers, gevoed door mijn grootouders die de oorlog als bewuste volwassenen waren doorgekomen, is wel over door zelf als volwassen mens over die haat na te denken, maar eh, wonen hoef ik er niet hoor! Als ze ons nou eens gewoon los zouden blazen van de rest van Europa en zo’n beetje richting Jamaica zouden blazen, dan hoor je mij niet hoor! Dat je kan pendelen naar Jamaica en dat hier langzaam maar zeker alles aan die weersomstandigheden worden aangepast, dat lijkt me wel wat. Of is dat wel zo? Ik weet alleen dat het daar tropisch is, meer niet eigenlijk. Nou ja, laat maar ook. Er is overal altijd wel iets

Ik hoorde net ook dat het van de week echt weer erg koud zal worden, dat de winter eindelijk een beetje komt. Ja zeg, kom nou even! Nu ben ik ondertussen echt wel toe hoor, aan een beetje meer zon en warmere temperaturen. Het is niet dat het echt winter is geweest of zo, maar gewoon, het is al bijna maart. Lekker rond de 20 graden, lijkt me heerlijk! Helaas pindakaas, je woont hier wel in Nederland hè. Ook zoiets Nederlands, lekker klagen over het weer. Ik ben een ras echte Hollander, merk ik nu zelf. Ja, het is koud en nat en winderig. Vertel me eens wat nieuws!

Wat mij in het nieuws opviel, om er maar een bruggetje van te maken; Ik vraag me af waar het allemaal heen gaat met de wereld. In Amerika weer geschoten ergens, door een dronken man. Hier weer een tiener dood door een steekpartij. De zoveelste al in hele korte tijd! Bizar. Of dan dat filmpje met dat jochie in Australië? Die zo gepest werd op school, dat hij dood wilde! Oh dat filmpje ging door merg en been. Zoveel pijn! Zo onnodig. Waarom doen mensen toch zo tegen elkaar in hemelsnaam? Dat arme ventje, zijn dwerggroei was waar hij mee gepest werd. Hij was zo hartverscheurend aan het huilen dat, al wist je niet eens waarom, je erdoor geraakt werd. Maar als je dan hoort waarom en je hoort een 9 jarige roepen dat hij zo graag dood wil, dan moet je echt wel van steen zijn als het je niet raakt.

De wanhoop van die moeder, begrijp ik volkomen! Dat ze hem ging filmen in zijn pure en diepe verdriet, vind ik zo knap van haar. Laat het maar zien ja, laat maar zien wat je aanricht door zo te doen. Al de reacties die het ventje erna kreeg, zelfs van allerlei beroemdheden, hoop ik dat het bij hem kan helen wat er stuk is gegaan. Ik weet dat het oorzaak en gevolg is hoor maar dan nog, als wij mensen nou eens allemaal eens eerst naar onszelf kijken! Mijn moeder dramde er al heel jong in bij mij, met het volgende zinnetje; ‘wat u niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet.’ Ik hoorde dat honderden keren aan in mijn leven en het heeft zeker zijn effect op me gehad.

Kinderen kunnen wreed zijn maar let erop, als ouder, en doe er iets mee of aan. Want geloof me, dat zou ik niet tolereren van mijn kind. Maar veel ouders vinden opvoeden iets teveel van het goede. Niet dat het je wat oplevert hoor, alles wat ik ooit gedaan heb, wordt ook tegen me gebruikt maar goed. Ik doe altijd voor alles wat ik doe, mijn uiterste best. Dan weet ik dat ik niet meer gedaan kon hebben in elk geval. En dat geldt echt letterlijk voor alles wat ik doe of onderneem. Maar dat heb ik ook moeten leren. Ik voel me daar gewoon het prettigste bij. Dat zal niet voor iedereen zo zijn en ook dat is een kwestie van eraan toe zijn. Ik hoop dat dit ventje weer plezier krijgt in zijn leven! Ik gun hem dat zo van harte!

Verder is het totaal alleen zijn met alles, niet altijd even leuk ook hoor. Ik vind het echt niet erg. Lekker rustig en geen drama. Maar ja, sommige dingen zou een beetje hulp ook fijn bij zijn. Zoals bijvoorbeeld een grote krabpaal naar boven brengen. Dat ding stond al sinds december in de weg. Ik ben er wat met mijn bakkes tegenaan gelopen, als ik naar het toilet ging ’s nachts. Ik kreeg er opeens zo de balen van, dat ik één van de ligplaatsen bovenop los heb gehaald en zelf dan maar de poging ging wagen. Dan was dat ding in elk geval uit de weg.

Dat was een gevalletje van makkelijker gezegd dan gedaan hoor. Ik bleef in de bocht van de trap steken. Ik ben van ellende maar even koffie gaan drinken. De cits vonden het mega interessant, dat dan weer wel. Ik heb er ook maar even een foto van gemaakt, zoiets zie je niet elke dag. Na moed te hebben verzameld, ben ik toch maar verder gaan proberen het ding boven te krijgen. Een paar keer ben ik nog bijna van de trap gekukeld wat me dan weer op andere ideeën bracht. Ik moet zoiets toch voortaan misschien even melden? Alleen aan wie? Want ik bedacht me, dat ik misschien anders wel dagen en dagen dood onderaan de trap had kunnen liggen. Kijk, voor mij niet zo heel erg, want ik ga met alle plezier naar boven. Maar voor de cits niet zo leuk.

En zeker voor Rainbow niet, die geen brokjes eet. Maar misschien mij wel? Tja, gewoon realiteit hoor. Voor de vinders van mij weer minder prettig. Zo hebben wel allemaal wel wat. Voortaan app ik wel iemand, dat ze even kijken of ik me nog vertoon in de digitale wereld, op zijn minst 1 keer per dag of zo. Dat er anders iets aan de hand kan zijn. Dan zullen ze zelf wel iets vinden om te doen en zitten de cits niet zo lang met een dooie mama in 1 huis. Nee, niet luguber, gewoon zoals het zou kunnen zijn. Alles voor de cits! Oh en eh, de krabpaal staat boven hoor, ondertussen. Je moet niet vragen hoe of hoe lang ik erover gedaan heb maar dan heb je ook wat!