Mijn zoektocht naar Sunshine in maart 2020

30. mrt, 2020

Het is nu zaterdagochtend de 21e  en ik heb de 3e nacht achter de rug. Normaal begin ik me dan een beetje beter te voelen maar zo voelt het nu niet in elk geval. Ik vond het in elk geval de zwaarste nacht tot nu toe ook wel. Die hoofdpijn is overheersend aanwezig en dat maakt het hoesten niet alleen op de borst pijnlijk maar vooral ook pijnlijk door de druk op je hoofd. Als ik hoesten moet, dan pak ik elke keer met 2 handen mijn hoofd vast om tegendruk te geven. Dan lijkt het in elk geval toch iets minder pijnlijk. Ja, oké, het voelt alsof ik flink de griep heb. Heb ik echt corona of niet? Wie zal het zeggen. Ik ga er ook gewoon van uit, dat het met een paar dagen in elk geval minder zal worden. Het is wel erg vermoeiend, zeg maar, dat dan weer wel.

Ik zie op de tv niets anders dan ‘corona nieuws’ en af en toe komt het me de strot uit maar soms zitten er dan ook weer hele mooie of indrukwekkende dingen tussen. Want er zijn wat dingen aan het gebeuren met Moeder Aarde zelf. Zo is binnen de kortste keren de lucht weer veel zuiverder. Dit omdat er zoveel minder vliegtuigen vliegen. En er rijden natuurlijk veel minder auto’s, en treinen en bussen. Dat is toch wat! Maar ook als je de dolfijnen in de havens van Italië ziet en al die vissen in de kanalen van Venetië ziet zwemmen, dat raakt je van binnen. Tenminste, zo werkt het bij mij. Maar ook bij de mensen is er een schift. De criminelen lijken alleen nog erger en lager te zijn, dan we al dachten. Maar ja, je kan iemands evolutie niet afdwingen.

Maar de rest van de mensen wordt erdoor omhoog getrokken, door dit corona virus! Ze zitten opeens weer allemaal op elkaars lip en dan komen er dingen boven. Dat kunnen goede dingen zijn, of slechte. Maar in elk geval, er gebeurt iets want nu kan je gewoon even niet meer langs elkaar heen leven. Mensen worden er ook veel creatiever van. Ook de ondernemers zelf, die eronder lijden, worden creatiever en doen de dingen anders, om toch nog iets van een inkomen te genereren. Ik weet zeker, dat dit echt niet alleen slechte dingen brengt. Integendeel zelfs!

Ik hoorde gisteren wel iets, waar mijn oren van gingen klapperen. Wij zijn de 2e grootste voedselexporteur ter wereld. Alleen de Verenigde Staten komt nog voor ons. Wat natuurlijk totaal belachelijk is omdat the USA zo’n 250 keer groter is. Het ergste is nog, dat het voedsel wat je noemt ‘vuile kilometers’ maakt, dus via vliegtuig bijvoorbeeld, naar het buitenland. En soms komt het dan toch weer, in ons eigen land terecht, waar we dan ook nog eens dik voor betalen. Hoe gék wil je het hebben! Nu ze ermee blijven zitten, omdat alle luchtruimen zowat zijn afgesloten, gaan ze dus iets verzinnen, om die vuile kilometers kwijt te raken en iets met al dat export voer, voor het eigen land te doen. Waardoor uiteindelijk ook weer alles veel goedkoper zal worden.

Té absurd voor woorden vond ik dat hele verhaal. Maar al die menselijke verhalen, die doen mijn hart dan weer goed. Bij mij vragen ‘praktisch’ vreemde mensen, of ze me kunnen helpen, nu ik ziek ben. Ook mijn vriendinnen gelukkig en mijn schoonzus informeerden hoe het ging. Het lijkt wel alsof in deze tijden mensen elkaar eerder willen helpen. En dat roert me daarom juist extra. Zoals het filmpje dat ik plaatste op mijn facebookprofiel, over hoe die kindjes aan het krijten waren voor het ziekenhuis, met een groot hart en ‘respect’ en erbij staan klappen. Dat raakt me.

Of van de bloemenkwekers, die met duizenden rozen naar het Erasmus MC zijn gegaan en daar een gigantisch hart van rozen hebben gemaakt, voor alle zorgmedewerkers. Dat zijn toch van die mooie dingen. Opeens hoor je mensen, bij weer de een of andere canceling van een groot (sport)evenement, ja maar dat is nu niet belangrijk. Ik denk dat dit een hele mooie grote aanleiding is, om in te gaan zien, wat het voor nut heeft om een voetballer miljarden te betalen en een zorgmedewerker of verplegers onder te betalen. Want laten we even eerlijk zijn, wie houdt er nu de boel draaiende? Die mensen in de winkels toch zeker! Die mensen in de zorg toch zeker? De postbezorgers toch zeker?

Nu kan je pas zien wie er hoog beloond zouden moeten worden. Niet als er 11 idioten achter een balletje lopen met een beetje talent om dat te doen. Waar zijn die nu dan? Helemaal nergens toch zeker? Sport, leuk hoor, vast wel, gezond ook en zo is het ooit begonnen. Een beetje competitie om het leuk te houden. Maar dat is een beetje uit de hand gelopen. En ik hoop dat ze aan dit soort misstanden nu eindelijk iets gaan doen. Omdat het nu wel blijkt wie er uiteindelijk wel en wie er uiteindelijk niet noodzakelijk zijn om het land echt draaiende te houden. En als ze het echt goed willen doen, moet dit wereldwijd worden aangepakt.

Want er is overvloed. Waarom wil een klein landje concurreren met 1 van de grootste ter wereld, wat export betreft? Schiet mij maar lek. Houdt het allemaal lekker binnen. Ga die kennis van hoe goed je erin bent, delen met andere landen, zodat die het ook zelf kunnen allemaal. Er hoeft helemaal geen honger te zijn en geen gebrek. Er is voldoende voor elke levende ziel. Moeder aarde kan voor elk van ons zorgen, hoeveel het er ook zijn. Maar het is de inhaligheid van de mens, het egoïsme van de mens, die dat in de weg staat. Het hamstergedrag van de minderheid, zo kan je het als duidelijk voorbeeld zien. Het egoïstische ikke, ikke en nog eens ikke.

Als ik maar wc papier heb, kan mij dat dan schelen dat er iemand, die net een doodziek mens heeft verpleegd en voor minstens 12 uur op zijn benen heeft gestaan, er dan naast grijpt als die pas kan als zijn shift erop zit. Als IK maar genoeg heb. Zo zit het op grotere schaal ook, precies zo. En we moeten eens gaan beseffen, dat het maar een minderheid is nog maar die het zo wil en doet. Dat wij, als we onze monden erover open trekken, met zoveel meer zijn en dus machtiger zijn. Als wij het  lef zouden hebben om die persoon met het karretje met 25 pakken wc papier tegen te houden, voor ze bij de kassa zijn.

Je mag 1 pak afrekenen, klaar. Dat zou de leiding van de winkels al direct hebben moeten doen. Klaar, 1 pak per karretje, meer heb je niet nodig voor de komende week. Heb je 10 kinderen? Laat maar zien dan, die papieren. Het zou niet moeten nee, het zou niet nodig moeten zijn maar helaas. Gelukkig zijn er veel meer mensen, die wel het juiste willen. En de juiste tijd om voor altijd het juiste te willen laten zegevieren, die tijd is nu, heb ik zo’n vermoeden van! Onze ogen zijn nu open, maar zullen ze, als straks alles weer langzaam aan ‘normaal’ wordt, open blijven?

 

30. mrt, 2020

"De roep van de dood is ook een roep van liefde. De dood kan zoet zijn als we bevestigend antwoorden, als we hem accepteren als één van de grote eeuwige vormen van leven en transformatie.

Origineel: Todesruf ist auch Lebensruf. Der Tod wird süß, wenn wir ihn bejahen, wenn wir ihn als eine der großen ewigen Formen des Lebens und der Verwandlung annehmen.
Bron: toegeschreven"

Hermann Hesse - Duits-Zwitsers schrijver, dichter en Nobelprijswinnaar literatuur (1946) 1877-1962
23. mrt, 2020

Pfff wie is er ondertussen ook een beetje corona moe. Ik kan het allemaal bijna niet meer horen. Helaas zullen we er voorlopig niet vanaf zijn. Maar dan hoef ik er niet elke keer over te schrijven, maar misschien juist nu, alleen positieve dingen vertellen? Lijkt me niet onverstandig en misschien zelfs wel een heel klein beetje nodig. Ik heb best wel goed nieuws over Skylar namelijk. Toen de sfeer hier in huis op het laagste punt was, kwam ik tot een aantal beseffen. Namelijk dat ik echt heel erg veel van hem hou, maar dat wist ik al hoor. Alleen kwam het nu even harder binnen. Dit kwam dan ook omdat ik met die ene therapeute had gesproken, die had gezegd dat ik hem weg moest doen. Dit was nadat ik erachter kwam, dat het paarden medium, hoe hij dat ook doet, toch echt geen katten medium is.

Bovendien, door hoe hij dit had aangepakt,  ik sowieso al vond, dat hij helemaal geen medium is. Of in elk geval geen zuiver medium. Dat hij een dag later iets over een kat postte die het weer helemaal geweldig deed, als om het er bij mij in te wrijven, bevestigde dit vermoeden alleen maar. Ik heb nog zitten scrollen bij Bach bloesems voor dieren en daar hadden ze wel iets voor agressieve katten. Maar ja, hij ís helemaal niet agressief. Hij valt alleen haar maar aan en zij is zelf ook een eigenwijze donder hoor en ze durft ook wel. Ze wil in elk geval ook altijd haar zinnetje. Je kon alleen wel merken aan haar, dat ze echt wel angst had om hem tegen het kattenlijf te lopen. 

Ik ben toen eens beter gaan observeren of meer gaan bekijken hoe de dynamiek hier is. Ze zijn natuurlijk van kitten naar puber naar jong volwassene gegaan. En dat dan ook nog in de periode dat ik in eerste instantie dood en doodziek was. Zodra ik begon op te knappen, moest ik iets gaan doen voor mijn toekomst en hun dure snoepjes voor de snoepietijd. En zo ben ik daarna gelijk die opleiding ingerold en heb ik wéér helemaal geen echte tijd voor hen. En ik begon te vermoeden dat daar nu juist de kneep zat. Want Moonlight en Aurora hadden die al gehad vanaf het begin en die ‘kenden’ mij en mijn bedoelingen wel. Maar de twee jonkies, nee, die zijn flink tekort gekomen, door ziekte en nu door daarop aansluitende drukte. En dat is iet eerlijk voor hen.

Rainbow heeft ook zijn deel aan grote monden wel gehad. Die eet geen brokjes en steelt graag en pest echt de anderen. Maar die houdt zich nog een beetje in verder. De puber Skylar had het wel nodig hoor, dat ik politieagentje speelde. Anders was hij ook echt uit zijn krachten of dicht gegroeid. Maar hij is daar gelukkig wel overheen gegroeid maar ik ben wel politieagentje blijven spelen tegen hem. Dat zat er als een soort automatisme in. Altijd SKYLAR!!! Skylar dit, Skylar dat, Skylar zus en Skylar zo. Hij had volop de aandacht hoor, al die tijd zelfs, maar wel negatieve aandacht. En ik denk dat hij dat een beetje oneerlijk begon te vinden. Geef hem verdorie eens ongelijk! Want Aurora, dat is een echte diva en die eist haar plek wel op. Die ligt elke nacht in mijn armen en wee gebeente als ik moet plassen ’s nachts!

Maar uiteindelijk krijg ik haar dan toch van me af en gaat ze zitten wachten, rechtop en wakker, tot ik terug ben. Dan wacht ze tot ik lig en zodra ik niet meer beweeg, komt ze mijn arm weer in de gewenste bocht plooien, zodat zij erin kan met haar nekje en dan slaat ze haar pootjes om me heen en dan hoor je een zucht. Zo. Mevrouw ligt goed. En als Skylar dan eens kans ziet, de weinige keren dat ze daar niet ligt, dan draai ik al snel om, omdat hij zo zwaar is en zijn poten dan zeer doen op mijn lijf. En hij wilde het wel anders maar omdat zij kreeg wat hij wilde, viel hij haar aan! Niet gek toch eigenlijk? Als je er zo even over nadenkt. En zo kan ik nog honderd voorbeelden geven. En dan krijg je scheve ogen natuurlijk. Gelukkig dat ik weer wél doorhad, dat hij zich tekort gedaan voelde, toen Rainbow lunch kreeg alleen.

De andere twee geven niet om eten, die eten omdat ze het nodig hebben, meer niet. Maar Skylar is een lekkerbek. Net als Rainbow geobsedeerd door eten maar omdat hij brokjes eet, is het nog binnen de perken. Toen ben ik hem ook een heel klein beetje ervan gaan geven en dat was al genoeg. En nu ik echt begon te ‘zien’, zag ik dat hij vond dat hij helemaal niets mag, dat er niet van hem gehouden wordt. En echt, ik hou diep van hem! Maar dan moet je dat wel laten blijken. En dat ben ik dus de afgelopen weken aan het doen geweest. Hij is loeizwaar maar vindt het heerlijk, af en toe dan, als ik hem oppak en tegen me aan druk en vlinderkusjes geef over zijn koppie.

Ook laat ik hem veel meer naar buiten, als hij staat te gillen. Veel meer? Zeg maar altijd, behalve als het regent of ijskoud is of ’s avonds laat. Maar dan hoef ik maar ene keer nee te zeggen en hij houdt op met zeuren omdat hij best wel weet hoe het zit. En ik praat continu met hem en dan zeg ik hoe lief en hoe mooi ik hem vind. Dat komt dan wel uit de grond van mijn hart en ik zeg het vol gevoel om hem te laten merken dat ik het echt meen. En dat lijkt hij inderdaad te voelen. En wel zo, dat hij haar wel wat mopperende kreuntjes geeft, die hij dan ook weer terug krijgt, maar de ware vijandigheid is eruit.

Van de week heb ik me rot gelachen want Skylar komt nu ook steeds vaker bij me liggen. Trouwens, daar nodigde ik hem echt regelmatig voor uit maar dat wilde hij niet, alsof hij zoiets had van ‘dat meen je toch niet’. Katten zijn slim hoor, geloof me. Hij zat er wel naast hoor, maar goed, ik kán nu begrijpen waar het vandaan komt. Nu komt hij toch wel eens even liggen. Of hij blijft liggen als ik erbij kom zitten. Eerst sprong hij dan gelijk weg. En om dat te bevestigen, Aurora is ook niet gewend dat hij daar ligt. Wel Moonlight, die ligt daar meestal. En zij springt op mijn schoot en wil even aan Moonlight ruiken.

Ze schrikt behoorlijk als ze ruikt dat het Skylar is en op dat moment draait Skylar zijn koppie om te zien wie er aan zijn kont snuffelt. Hmmmmm, doet zij hoog achterin haar keel, hmmmmm bromt hij terug. Zij kiest toch eieren voor haar geld, en springt weg maar dat ging eigenlijk prima! En weet je nog, een paar dagen geleden, de 18e geloof ik, dat ik zei, ‘ik laat het los en ik wil alleen nog maar positieve dingen’? En als je daar dan van overtuigd bent, zoals ik toen ook echt was, en nog hoor, dan werkt de Secret als een gek! Als mijn brave en rustige lieve Skylar daar geen bewijs van is. Gewoon het werk van de liefde. Helaas werkt het bij mensen niet altijd, die moeten daar nog vaak in groeien. Maar bij Skylar?

Bij Skylar en de anderen heeft het geluk gebracht, en tevredenheid en ik krijg volop liefde terug. Dat kreeg ik al, maar nu zonder de wanklanken ertussendoor. Een mooie symfonie is dat aan het worden! Opeens moest ik ergens aan denken en ik zet het op. Klik hier, en als ik eraan had gedacht om de reactie van Moonlight hierop te filmen, dan had ik een viral filmpje gehad. Nu moet je me maar op mijn woord geloven, als ik zeg dat ik me tranen heb gelachen! Kijk, zo hoort het! En ik? Ik moet echt erop blijven letten dat ik ze allemaal evenveel dezelfde soort aandacht geef, want al bedoel je het totaal anders, het is maar net hoe de ander het oppikt. Mensen kan je mee praten en de dingen uitleggen, als ze dat willen tenminste hoor, in mijn geval dus niet. Dieren kan je maar 1 ding mee, het ze laten voelen, echt en diep laten voelen. Dát werkt! Skylar heeft weer dat lieve glimlach smoelwerk van eerst en loopt niet meer bij of voor me weg! Wat een overwinning! Alleen jammer dat hij het vandaag weer totaal verprutste door haar aan te vallen... zucht.... 

23. mrt, 2020

"De plicht is de wil van de ander in mij, het is de vervreemding van mijn eigen vrijheid.

Origineel: Le devoir c'est la volonté de l'autre en moi, c'est l'aliénation de ma liberté propre.
Bron: Cahiers pour une morale (1983)"

Jean-Paul Sartre Frans schrijver, filosoof en Nobelprijswinnaar literatuur (1964) 1905-1980
22. mrt, 2020

Het moet niet gekker worden! Na het roven van toiletpapier en de mensen die moeten werken, zoals in de zorg, benadelen, hoorde ik net (dinsdag de 17e avond) dat er een bende geprobeerd heeft mondkapjes te stelen middels een gewapende overval… Excuse me?! Zijn jullie nou helemaal van de pot gerukt? En als het nou was om mensen te helpen maar het zal vast geweest zijn om ze voor veel geld te verkopen aan de rijke stinkerds, die zich er niet eens voor zouden schamen het nog te kopen ook. Als er geen markt voor is, zou er ook niet voor geroofd worden. Bizar zeg. Zoals ik al vertelde, de maskers die afvallen zijn dat. Normen en waarden vallen weg en alle onbewustheid komt boven drijven en is duidelijk te zien voor iedereen.

Ze kunnen het niet eens helpen, ze zijn gewoon nog niet zover. Ooit was ik ook zo, oh wat erg! Nu gelukkig niet meer maar dat heeft levens lang geduurd natuurlijk! En dat geldt ook voor hen. Ach ja, wat doe je eraan. Dat is nou kosmische evolutie en ja, dat duurt erg lang maar je hebt dan ook wel de eeuwigheid om eraan te werken. Hoe eerder je eraan begint, hoe sneller je hoger komt. Hoe hoger je zelf bent, hoe mooier je leven(s) zullen worden. En ook zijn ze de oudere mens weer aan het belazeren met babbeltrucs. Triest hoor, je gaat je gewoon plaatsvervangend schamen. Hoe onbewust moet je zijn om dat gewoon te kunnen doen? Ik blijf er maar over beginnen omdat het me best hoog zit, zelfs terwijl ik begrijp en weet waar het door komt! Oké, let it goooooo!

Vanmorgen vroeg, woensdag de 18e, naar de winkels gegaan. Ik dacht, eerst maar even naar de Action voor nog 2 van die opbergboxen, kan ik stokkies voor Moon meenemen. Zo gedacht, zo gedaan. En tot mijn grote verbazing zag ik daar toch echt een hele stapel pakken wc papier! Seriously?! Maar ik pakte er maar snel eentje, voor het geval dat. Ik twijfelde echt nog hoor, zal ik gewoon 10 pakken meenemen? Maar dat heb ik dan toch maar niet gedaan. Er liepen er weer weg hoor met 5 of 6 pakken of meer. Ik ging er even naar staan kijken. Echt bewust naar kijken en het deed me een klein beetje goed, dat ik een vlaag van gene over haar gezicht zag gaan, het duurde maar heel even hoor maar het wás er wel. Zo is een zaadje geplant, misschien wel.

Enniewee, zo hoefde ik niet meer naar Appie Heijn, ik had al het witte goud gescoord. Maar die stapel was dus voor negenen al bijna geslonken tot niets. Zo snel gaat dat dus en zo druk was het niet eens. Maar ja, als je gelijk 10 van die pakken in je karretje gooit, dan wil dat wel. Als ik thuis weer eenmaal met een gerust hart en minder samengeknepen billen mijn mails zit te bekijken, dan zit de mailbox vol met mails met richtlijnen van veel bedrijven. Van haren Schoenen, tot van Beek Art Supplies, Hunkemöller tot Ranzijn tuin & dier, en zelfs ook de woningstichting Woonstad Rotterdam. Allemaal hebben ze wat te vertellen over hoe ze het nu doen met hun winkels en/of service of wat ze dan ook doen. De meeste shops blijven uiteraard wel online bereikbaar maar hebben in hun fysieke winkels ook maatregelen genomen.

Ik hoor net dat er vanavond een ‘plastic afzetting’ komt in de apotheek maar ik hoor nog iets veel ergers. Adriana, iemand die ik eindelijk voor het eerst zag op het symposium van de 7e maart, heeft corona. Ze is al tegen de 90 maar ontzettend jong van geest. We mailen al heel lang, al heb ik daar de afgelopen maanden niet zoveel tijd meer voor gehad, jammer genoeg. Zij is een begenadigd kunstenares en zij maakt niet alleen prachtige schilderijen maar ook prachtige gedichten. Ik vind haar echt zo’n voorbeeld vrouw, van hoe ik wil zijn en worden. Ik was dan ook erg blij haar eindelijk in levende lijve te zien! Mijn gedachten zijn bij haar maar of de vooruitzichten goed zijn?

Ik hoorde ook dat zij niet wil dat haar kinderen of kleinkinderen haar bezoeken en dan ga je denken. Wat afgrijselijk moet zo’n situatie wel niet zijn? Voor beide kanten dan hoor, zowel de moeder als de kinderen en kleinkinderen. Je weet, uit alles uit het nieuws, dat vooral ouderen eraan overlijden. En ja, ze is bijna 90 dus eh, dat is niet echt piep meer. Om het maar zacht uit te drukken. En dan denk ik terug aan mijn moeder en haar ziekbed, en hoe ik continu bij haar wilde zijn, no matter what. Hoe ik bek af was maar me toch naar het hospice haastte om bij haar te zitten. Haar water te geven of ijsblokjes te brengen. Ook al werd ze al bijna niet wakker meer.

Wat als je dat ontzegd wordt? Kijk, mijn moeder zou er die laatste dagen weinig meer van gemerkt hebben hoor. Maar wij wel degelijk! Stel dat je dan gezegd wordt, dat je gewoon niet bij haar mag zijn. Dat je dan later hoort dat ze is overleden en jij daar buiten werd gehouden. Oh dat lijkt me echt bijna ondragelijk. Dus mijn hart gaat naar hen ook uit. Adriana kent de boeken van binnen en van buiten. Die zal nergens bang of ongerust over zijn, dat weet ik zeker. Ik weet alleen niet hoe haar kinderen daarover denken of hoe die daarin staan. In elk geval, ik zal aan haar denken en voor haar bidden. Mocht ze moeten gaan, dan gaat ze waar ze het prachtig vindt en alles al van weet. Dan hoop ik alleen dat ze er niet al te veel voor zal moeten lijden. Maar als het haar tijd nog niet is, dan gaat ze niet! Alles staat vast. Er is geen noodlot, corona is ook geen noodlot. Gelukkig loopt ze ondertussen alweer iets rond, ook te wandelen in haar tuin. Dus dat gaat wel goed komen. 

Alles gaat zoals het hoort te gaan. We gaan allemaal als het onze tijd is, of we nou willen of niet. Daarom maak ik me ook nergens zorgen over. Want er werd me gelijk gevraagd, ben je nou niet bang? Omdat ik haar de 7e geknuffeld heb, denk ik. Maar nee, want dan had ik het allang gemerkt. En als zij nu pas ziek is, dan had ze het toen nog niet. En dan zou ik ook allang verschijnselen moeten hebben. Nee, ik ben niet bang. Ik krijg het of niet en dan ga ik of niet. Ik geef me veilig, vol vertrouwen en zonder een greintje angst over aan alles wat gaat komen. Het gaat zoals het gaan moet. Altijd.

En dan wilde ik jullie deze briljante tekst toch ook niet onthouden; Wij leven in aparte tijden, nog nooit eerder hebben alle politieke partijen hun doelen bereikt. Groen Links is blij, want auto- en vliegverkeer is bijna stopgezet. PVV kan zijn geluk niet op, want de grenzen zijn dicht. Extreem Links (communisten) hebben eindelijk lege winkels, net als in de Soviet Unie. VVD is verheugd, want er stroomt volop overheidsgeld naar álle ondernemers. En SGP looft hogere machten, want kroegen en seksclubs zijn dicht! En tot slot: Denk hoeft geen handen meer te geven. En wij maar mopperen... ~Richard Korver~