3. mrt, 2020

Drie jaar en 279 dagen zonder Sunshine

Ik was zaterdag wel eventjes totaal helemaal van slag. Ik had vorige week erg hard gewerkt aan mijn samenvatting van les 1. De aantekeningen van in de klas, waaronder enkele mooi uitgewerkte tabellen van medicijnen bij CardioVasculair RisicoManagement, CVRM, de lesopdrachten die we hadden uitgewerkt en de casussen, was veel werk geweest. Twee dagen ben ik eraan bezig geweest en ik stopte toen, door pijn in mijn schouder en arm van het typen. Daarom wilde ik er zaterdag in alle vroegte, fris en fruitig mee verder, zodat ik aan les 2 kon beginnen, die deze dinsdag dus is. Maar het document was weg! Ja, ik weet het, dat kan niet. Nee, dat weet ik echt maar het is weg!

Als ik het, per ongeluk of niet, gedelete zou hebben, dan zou het in mijn prullenbak moeten zitten. En daar zat het ook niet. Eerst in blinde paniek, later in vol verstand, de hele pc, zelfs de laptop, mijn eigen accounts en mijn schoolaccounts doorgelopen maar weg bleef weg. Ik snap het nog steeds niet. Of het nou van vermoeidheid kwam, of pure frustratie of een combinatie van beiden, ik heb er even een traantje om moeten laten hoor. Vooral omdat het eigenlijk niet kan! Het KAN niet weg zijn maar het is wel weg.

Ook bijvoorbeeld in word, als ik documenten open. Ook al delete ik een heel document, en ik heb die 3 dagen geleden, of 6 dagen geleden, of weken geleden, opgeslagen, dan kan ik dat zien. Dan blijft die documentnaam op die datum staan. Ik heb ook zoekopdrachten gedaan. Eerste heette het documentje Notes les 1. Maar toen ik er zo mee bezig was, besloot ik het op te slaan als samenvatting en lesopdrachten blok 3 les 1. Niet helemaal zeker of dat ‘blok 3’ er nou bijstaat of niet, dat maakt niet zo uit. Niets is ervan terug te vinden, nergens. Zo raar ook, want mocht je bv vergeten zoiets op te slaan, dan maakt Word er normaal een back up documentje van. Ook niet gedaan dus? Ik of Word?

Ik heb tussendoor steeds lopen stoffen, de bakken gedaan, was erin, was in de droger en noem het maar op. Dat moest ook gebeuren allemaal maar tussendoor steeds bezig om mijn document terug te vinden. De hele zaterdag was ik dus ook kwijt, kan je wel zeggen. En mijn stemming is onder nul gezakt. Bovendien weer een examen erbij, NL en EN schrijven. Dat is dan weer op een vrijdag 3 april, en moet ik al om 9u30 in Utrecht zijn maar dan weet ik ondertussen mijn weg er al te vinden doordat ik komende donderdag moet. Ook nog ja. Doordat het document weg is, loop ik al weer direct achter de zaken aan. En het begon zo goed. En ik ben erg georganiseerd en bovendien, wat ik al zei, het kan niet zomaar van de aardboden verdwenen zijn, en al helemaal niet uit mijn pc. Leg het maar uit maar het is weg. Nog steeds ondertussen.

Uit frustratie wilde ik eventjes gaan houtbranden, maar die blijkt mijn brander opeens kapot te zijn??? Het ding blijft koud! Nou ja, kijk, het is maar zo’n goedkope, van 30 of 40 euro of zo, maar ja, weet je, voor mij was dat veel geld en ik kan nu ook niet zomaar een nieuwe kopen… Ach, het is een typisch dagje in het leven van Ria Niemeijer, als het regent, dan giet het. Dus ga ik maar opnieuw beginnen met de samenvattingen. En hopen dat ik het voor dinsdag allemaal af krijg, zonder dat mijn armen, vingers of schouders eraf zullen vallen.

Ik heb een oproepje gedaan in de klas app maar niemand antwoord. Want we hebben met zijn allen die opdrachten gemaakt, kwestie van je documentje opsturen, zodat ik het even over kan nemen, wat uren werk scheelt als ik het niet allemaal meer op hoef te gaan zitten zoeken. Maar nee hoor, ook daar geen reacties. Maar wel aan mij van alles vragen, en ik maar braaf iedereen helpen en alles opsturen. Wat is dat toch? Als je het eventjes zo bekijkt, zijn die 2 dagen vakantie dus totaal verloren gegaan, door het missen van dat documentje. Ik ben de hele zaterdag aan het typen geweest, en toen was nog lang die 1e les niet af en de bijbehorende lesopdrachten ook niet. En ik had deze dag nog wel de 2e les al bijna af willen hebben. Ach, ik kan er over door blijven griepen, maar het is nou eenmaal niet anders.

Wat ik er niet aan kan uitstaan, is het hele totale verdwenen zijn. Weer zo’n raar en onmogelijk raadsel, zoals ik zo vaak mee maak op allerlei andere gebieden. Digitaal, zoals dit, nee, die had ik nog niet meegemaakt. Ik heb het document opgeslagen, een naam gegeven, dat moet gewoon terug te vinden zijn en niks. Helemaal niks. Dat zit me nog het meeste dwars. Een stomme fout, door mij zelf kan ik handelen. Dit niet. Dus mijn zondag, die ik zo graag schilderend door had willen brengen, gaat mooi niet door. Les 1 is dan hopelijk klaar en dan moet ik les 2 gaan doen. Met zelfs 2 hoofdstukken uit de boeken, nog meer casussen erbij, ik heb er pas 2 af van de 8 totaal van die 2 lesdagen, die moet ik dus ook nog doen.

Nou, of ik dat ga redden voor de dinsdag, dat betwijfel ik al. En in elk geval met zere schouders. Die heb ik nu al en ik ben niet eens halverwege. Zaterdag de was en stoffen, wc en badkamer tussendoor. Zondag meer was en stofzuigen. Ja, dat gaat ook allemaal door. Woensdag kan ik me toch ook even op school storten, maar eigenlijk zou ik moeten leren voor mijn Engels examen donderdag maar ja, dat gaat niet want ik moet inhalen wat er in te halen valt. Het is even niet anders. En ik dacht nou wel zoveel te hebben aan die schoolvakantie. NOT! Het zou eens een keertje soepel kunnen gaan, en dan zou ik mooi van slag zijn. Nee hoor, hou het maar bij het oude, zo lastig mogelijk. Dan kan ik daar in elk geval op rekenen.

Hopelijk krijg ik ergens nog een gaatje of zo, voordat de toets er zal zijn. Ik geloof het wel, maar ja, dan moet ik echt weer 2 weken volop aan de bak, in plaats van eindelijk een weekje te kunnen uitrusten. Het lijkt wel alsof dat niet mag. Het enige wat me echt gelukkig maakte waren de cits maar nu met die hele situatie met Skylar, doet me dat ook alleen verdriet. Ik ga er gewoon nooit aan wennen en ik wéét dat er ergens een keer iets moois en goeds voor me is weggelegd. Dat verdien ik dan ook echt een keer, al zeg ik het zelf. Misschien zal ik moeten wachten tot ik over ga, tot ik naar huis ga. Als dat zo is, dan is dat maar zo. Alleen wennen zal het nooit, al die ellende elke keer…

Ik heb me dan ook voorgenomen er voor Skylar alles aan te doen, dat ik hem kan houden. Hij wil zo graag naar buiten kunnen. Dan ga ik gewoon een kattenluikje maken, zodra ik weet of ze het hier gaan slopen of niet. Want anders moet ik het in oude staat terug brengen en daar heb ik geen centen voor. Maar als het toch gesloopt wordt, dan doe ik dat gewoon voor hem. Ik heb het al aan mijn broer gevraagd en die wil wel helpen. Ik kan zoveel maar niet zagen! Stom hè! Ik heb namelijk goed zitten denken en ik weet dat Skylar er in de zomermaanden geen of in elk geval veel en veel minder last van heeft.

En ik heb de balkondeur open laten staan dag en nacht, tot wel bijna november geloof ik. En nu heeft hij er genoeg van en dat begrijp ik best. Vandaag heb ik hem zijn zin eens continu gegeven om te zien wat het doet en is hij wel 20 x het balkon op geweest. Of tenminste, als het regende mopperde hij en ging hij weer naar binnen. Dat was best vaak dus. Ik kom op nog wel meer dingen. Je kan veel van me zeggen maar ik geef ook niet zomaar op! Nooit! Bij niets! Als ik al iets op geef, dan wil dat zeggen dat ik er echt alles aan heb gedaan. Dat geldt voor een aantal dingen maar. Het meeste krijg ik toch voor elkaar en die wilskracht heb ik. We gaan het wel zien, wat ik ermee of eraan kan doen! In elk geval 1 ding niet; bij de pakken neerzitten. Daar doe ik niet aan mee.