6. mrt, 2020

Drie jaar en 282 dagen zonder Sunshine

Ik schrik altijd wel een beetje, als ik soms reacties zie op mijn blogs. Ik lig ook meestal een dagje of 2 voor, niet altijd, want dan heb ik totaal geen tijd gehad en loop ik gelijk. Maar het liefst lig ik wel graag voor, met alles trouwens. Dus als ik hier zit te schrijven, nog helemaal in mijn emotie van dat moment, zoals toen ik dat document kwijt was, dan denk ik er niet over na, dan gooi ik alles er gewoon uit. Het is een beetje mijn uitlaatklep. En ja, zo is mijn leven nou eenmaal ook. Heftig. De katten zijn heerlijk hoor maar het zijn slechte luisteraars en ze geven me nooit goeie raad of zo of zeggen ‘zo zo’ en ‘nou nou’. Enniewee, tegen de tijd dat ik iets plaats, dan ben ik die emotie al lang weer kwijt. Maar dan lezen de mensen het pas en krijg ik soms reacties natuurlijk pas.

Heel af en toe op mijn site zelf. Soms via persoonlijke berichtjes en ook wel op Facebook zelf. En dan denk ik oh jeetje, zo erg was het nou toch ook weer niet? Maar ja, ik schreef het natuurlijk vol emotie. Ik ben heel open en als ik blij en gelukkig ben, laat ik het weten. Maar voel ik me slecht en verdrietig, ja, dan kan ik er ook niks aan doen want huichelen, daar doe ik niet aan mee. Ik ben niet zielig hoor, ik gooi gewoon mijn frustratie of meer van dat soort dingen eruit. En ik vergeet wel eens dat er honderden mensen dat later dan ook lezen. Kijk, ja, ik was echt tot tranen toe gefrustreerd door dat document.

Maar toen ik het geplaatst had, wat ik erover schreef, had ik alweer bijna alles opnieuw gemaakt. Ja, met veel pijn in mijn handen en schouders, want ik probeerde 2 dagen werk in ene dag te proppen. Ja, ik dacht als je 3 jaar opleiding in 1 jaar kunt doen, dan kan je zeker 2 dagen werk in 1 dag stoppen. Dat bleek alleen net even iets teveel gevraagd, dat is toch een ander soort verhouding. Maar komt goed hoor, ik haal het nog wel een keertje in, hoop ik toch. Als ik dan die reacties zo zie, dan hoop ik maar dat niet iedereen mij een ontzettende zielepiet vindt hoor. Dat vind ik zelf namelijk helemaal niet.

Ik ben zo, dat ik me heel verdrietig voel, op mijn verjaardag om goede redenen, en dan mezelf afvraag, hoeveel rotverjaardagen iemand wel niet kan hebben in één leven. Het volgende moment lig ik dan helemaal in de kreukels van het lachen, met de tranen van verdriet nog in mijn ogen, omdat er in mijn hoofd dan heel droog gezegd wordt; ‘ja dat ligt er maar hoe oud je wordt’. Geen idee of ik dat zelf ben of niet, kan me niet schelen ook. Door de licht sarcastische toon en het zo logisch zijn ervan, kan ik niet meer bijkomen. Zielig? Nee! Beetje gek? Nogal ja!

Ik groei juist als een gek! Voor het eerst in mijn leven kom ik voor mezelf op. Kijk, ik weet dat egoïsme menselijk is en niets menselijks is mij vreemd hoor, ook een beetje egoïsme niet. Iedereen wil toch graag dat het gaat zoals zij dat zelf zouden willen of leuk zouden vinden? Daar is toch niets geks of gemeens aan? Dat is toch niet hetzelfde als egoïsme dat ten koste gaat van anderen? Daar begon ik zelf vorige keer ergens over en ik moest er zelf van nadenken. Want dat ik nu voor mezelf zo ben opgekomen, hoeveel verdriet me dat ook deed, dat was juist goed gewoon!

Dat had ik jaren en jaren eerder moeten doen. Dan had ik er veel en veel minder onder geleden. Dan hadden mensen dat ook al van me verwacht. Ik mag best dingen opeisen die bij mij horen of van mij zijn. Ik hoef niet meer een ander voor te laten gaan, ten koste van mezelf. Egoïstisch zijn heeft namelijk helemaal niets te maken met iemand anders tekort doen! Juist niet, het heeft anders juist te maken met jezelf tekort doen. Dat heb ik 57 jaar lang gedaan, en nu, mijn 58e (mijn jaar 13) doe ik het niet meer. Daar ben ik klaar mee. Ik ben ook belangrijk en dat mag iedereen weten.

Ja kijk, oké, ik blijf een dombo en een blonTje natuurlijk. Zoals ik iedereen altijd van alles geef en uitdeel en als ik zelf wat vraag, dat ik dan niets terug krijg. Maar ik geef het dan ook niet om er iets voor terug te krijgen. Alleen het verbaast me gewoon altijd nog, dat anderen niet zo zijn en daar loop ik dan weer even met mijn bakkes tegenaan. Dat zal ik denk ik nooit leren. Ik doe mijn best hoor maar ik ga af als een gieter af en toe. De keren dat ik wel voor mezelf op kom, zoals op school een aantal keer, of toen op stage, dan ben ik achteraf zo trots als een pauw op mij! Ik blijf het eng vinden en af en toe vergeet ik het en val ik in mijn oude patroon maar toch, af en toe doe ik het wel gelijk. En daar wil ik alleen maar beter in worden.

Want egoïsme is een deugd en geen lelijk iets. Want echt juist egoïsme zal nooit ten koste van iemand anders gaan maar al helemaal niet ten koste van jezelf. Daar gaat het nou juist om. Dus nee, ik ben niet zielig en lig niet kwijlend en cat-atonisch op de bank van een beetje tegenslag. Ja, ik word er wel eens heel erg moe van, als dat dagen achter elkaar zo doorgaat maar oké, so be it en er zijn duizenden dingen in het leven vele malen erger. Alleen ik schrijf er toevallig dan over, zodat ik het kwijt ben. Wat dan weer niet wil zeggen dat niemand meer moet reageren hoor, dat vind ik vaak juist zo leuk! Anders denken mensen dat weer. Dus vooral reageren, juist leuk!

In elk geval, ik schrijf gewoon hoe mijn dagen gaan. Ik heb gewoon niemand om mee te praten en dan is dat juist fijn. Zo kan ik ook mijn ei kwijt want anders word ik weer zo eiïg. Maar om even een vergelijk te maken. Ja, het is jammer, ik lag 2 dagen voor en door die in te halen, heb ik én pijn mijn lijf én ik lig weer 2 dagen achter. Heel jammer. Alleen had ik dit misschien het weekend kunnen inhalen, ware het niet, dat ik dan de hele zaterdag, van ’s morgens vroeg, tot in de avond, weg ben. Dat is dus een dag niets doen, of tenminste, niet voor school en niets voor mijn harige huis.

Maar daar hoor je me dan weer niet over. Ja, ik zal er wel over schrijven erna, en waarschijnlijk leest iedereen dat hier pas in de loop van de week erna. Want ik loop als het lukt toch weer een paar dagen voor. En waarschijnlijk dus zaterdag ook geen blog, daar zal ik denk ik wel te moe voor zijn. Zulke lange dagen zijn nog steeds wel moeilijk voor me. Maar daar moet ik niet over zeuren want mijn heerlijke vriendin Miranda, die met me mee gaat, is veel zieker en die hoor je er ook niet over. Wij gaan er een geweldige dag van maken zaterdag. Ten eerste omdat wij samen altijd wel lol hebben en heerlijk kunnen lachen samen. Ten tweede omdat we zelden tijd hebben of nemen of kunnen, zo’n hele dag samen erop uit. En ten derde omdat we naar een symposium gaan met allemaal Jozef Rulof lezers. Oh het is zo prachtig mooi om onder gelijkgestemden te zijn. Over de kosmische wetten kunnen praten, zonder dat ze je bekijken of je ergens nog resten van een dwangbuis op je rug hebt hangen.

Er wordt een film gespeeld, al heb ik geen idee welke, het zal met Jozef Rulof en zijn boeken te maken hebben. Er komen wat sprekers en er is ruimte voor vragen. Ik zie er al erg naar uit maar eigenlijk nog vooral om het dagje met Miranda. Erna, al moeten we ons slepen ondertussen, de blinde en de lamme, gaan we lekker Grieks eten. Dat vind ik heerlijk maar het is al meer dan 10 jaar geleden dat ik Grieks heb gegeten! Goh, dat is toch wel heel erg hoor en daar komt gelukkig het weekend verandering in. Ik weet van een aantal mensen, dat ze niet gaan komen door het Corona virus… Tja, ik kan dat niet veroordelen, alleen omdat ik daar zelf niet aan mee doe. Ik hoop in elk geval, een hoop mensen te ontmoeten, die ik nu alleen van Facebook ken. En ongeacht wat, het wordt een gigantisch leuke dag! En dat mijn schoolwerk dus nog verder achter komt, daar jank en klaag ik de week erna wel weer over! Goed?