8. mrt, 2020

Drie jaar en 284 dagen zonder Sunshine

Vorige week heb ik een pracht van een film gezien. Oh het was, voor mij dan, echt een vreselijke film want ik heb zitten janken zeg! Als een baby zowat! Lion heet de film, over een Idiaas jochie, die zijn grote broer kwijt raakt na een treinreis en die dan totaal verloren loopt tot hij zelfs in een weeshuis terecht komt. Hij wordt geadopteerd door een Australische familie en groeit daar verder op. Lion is een Australisch-Amerikaanse-Britse dramafilm uit 2016 die geregisseerd werd door Garth Davis. Het scenario, dat geschreven werd door Luke Davies, is gebaseerd op Saroo Brierleys memoires A Long Way Home. De hoofdrollen worden vertolkt door Dev Patel, Rooney Mara, Nicole Kidman en David WenhamD

Die Nicole wordt er ook maar niet ouder op zeg! Dat viel me in elk geval gelijk op. Hoe krijgt ze het voor elkaar? En dan Dev Patel als eye candy, ook niet verkeerd! Oh toen hij als dat hele kleine jochie zo alleen rond zwierf, mijn hart brak ervan! En wat heb je toch een nare mensen op de wereld! Ook al oud nieuws maar toch. Als je het zo voor je ziet, dan raakt het je toch weer. Hoe hij geobsedeerd raakt om zijn thuis terug te vinden, zo ontzettend begrijpelijk! En dan het weerzien met zijn biologische moeder. Nou sorry hoor, ik had de echte ugly cry met snottebellen en al! Oké, dat doen we ook niet meer voorlopig, zielige films kijken.

Als ik dan kijk, dan zit ik er ook altijd volledig in. Met een boek heb ik het nog erger hoor, dat beleef ik bijna. Ik heb ooit Misery van Stephen King zitten lezen, en toen zat ik gewoon te stampen met mijn voeten, zo ontzettend spannend was het. Dan kon ik soms mijn adem inhouden, omdat hij, de hoofdpersoon, niet gehoord mocht worden. Als ik dan duizelig werd, dan dacht ik, oh ja! Ademen! Erg hè! Kiepte ik bijna van mijn stoel en zat mijn toenmalige echtgenoot me ietwat bevreemd aan te kijken. Die las zelden een boek, ook al heb ik hem lezen leren waarderen, zoals ik erin kon zitten, nee, dat snapte hij niet. Goh en ik heb wat van die spannende boeken van King gelezen. Zoals de Stand, jaren al voor hij als film of serie uitkwam. En nu hebben ze de dark tower verfilmd maar als is het een aardige film, al die jaren Dark Tower boeken die King schreef, die krijg je daar niet in. Dat lukt niet.

Ik vind boeken altijd beter dan de film met een hele enkele uitzondering, al weet ik die even zo gauw niet eens te noemen. Dat gebeurt zo zelden dat het vast al zo lang geleden is, dat ik het niet eens meer weet. En je hebt van die mooie diep spirituele films, als ‘what dreams may come’ die dan ook nog eens Robin Williams als hoofdrolspeler heeft. Een van mijn favoriete acteurs. Ook zo mooi en daar hou ik het niet droog bij. Al moet ik eerlijk toegeven, ik ben een janker. Ik huil ontzettend bij films maar liefst niet als ik met iemand samen kijk. Dan probeer ik het tegen te houden. Lukt niet altijd maar dat is een ander verhaal.

Als ik dit typ is het schitterend zonnig weer, fris maar zonnig. Skylar is al 80 keer heen en weer geweest naar het balkon. Ach je moet er wat voor over hebben. Normaal laat ik hem zeuren want teveel is teveel maar nu geef ik even aan hem toe met bepaalde dingen. Ik merk wel, dat hij het waardeert, zeg maar. Alleen vannacht, hij kwam kroelen maar ik sliep nog. Hij liep over me heen maar hij is zo zwaar en zijn poten prikken dan erg pijnlijk in je lijf. Dus ik draaide me door de pijn om en dacht dat het Aurora weer was, die op mijn gezicht kwam liggen. Een rare afwijking van haar, alsof ze me zachtjes probeert te smoren. Maar het was Sky en dat vond ik jammer, dat ik hem er zo vanaf had gewerkt. Als ik het gezien had, dan had hij wel een kroel gekregen hoor.

Ik heb ondertussen ook nog eens gezorgd voor real life cat tv! Ik hoor al mensen denken, eh…. Wat is dat nou weer?! Maar ik heb een birdfeeder opgehangen, net buiten het raamkozijn, of tenminste, buiten het kattennet. Geen gemakkelijke klus hoor, kan ik je wel vertellen. Maar goed, dat ding hangt er al dagen. Geen haan of musje dan, dat er naar kraait. Maar vanaf vanmorgen heeft er een moedige vink met een kuifje, leuk beestje, het bakje ontdekt! Leuk!! En ja hoor, de cits zaten met zijn allen voor het raam. Behalve Aurora dan, die lag de diva uit te hangen naast mij. Het was dan ook nog maar net aan het schemeren. Zo schattig zoals dat beestje eerst een aantal verkennende vluchten uitvoerde om te zien of hij kwaad kon.

Hij had namelijk de smekkende en piepende en mekkerende katers al opgemerkt. Hij vertrouwde het niet zo en geef hem eens ongelijk. Als ik in Diergaarde Blijdorp voor het raam bij de tijgers sta en er holt er opeens eentje op me af, dan schrik ik me ook rot hoor! Dus ik begreep kuifmans volledig. Hij schrok een paar keer weg maar toch, na een tijdje, ging hij even zitten eten. De cits wisten niet hoe ze het hadden. Nu weet ik eerlijk gezegd niet of ik hem nou nog meer gefrustreerd maak, of juist dat extra beetje entertainment geef. Want het juiste willen doen, wil niet zeggen dat je het juiste ook doet.

Ik kan helaas niet in die kattenkoppies kijken. Daar zou ik aardig wat voor over hebben anders. Helaas, dat kan pas ná dit leven. En dan hoeft het al niet meer. Ach ja, je kan alleen maar proberen je best te doen en het zo goed mogelijk te doen, met wat binnen je vermogen ligt. En dat geldt echt letterlijk voor alles! En als je dat doet en je weet van jezelf dat je dat doet, dan kunnen ze je met scheve ogen aankijken, of iets totaal anders vinden. Jij weet wel beter.

En is dat niet eigenlijk het allerbelangrijkste? Of jij zelf weet hoe recht je in je schoenen staat? Kijk, zo’n Gökman T, de Utrechtse tram terrorist, die met zo’n grijns die nabestaanden uitlacht en middelvingers opsteekt naar de rechters, die lacht nu wel dan. Maar die komt straks voor de schok van zijn leven te staan. Het is zijn pad zo. Die man is nog totaal onbewust. Die komt ooit ook een keer zover, dat hij het kwaad niet meer zoekt. Die heeft gewoon geen bewustheid voor het goede nog.

Zo zijn er veel meer hoor, hij heeft alleen geen masker meer. Eigenlijk kan je dat beter hebben, omdat je weet wat je hebt, wat je krijg. Beter dan zo’n schijnheilige, die lief en aardig tegen jou doet maar ondertussen totaal iemand anders is. Uiteindelijk ben je je eigen beul, je eigen rechter. En geloof me, jezelf recht in je ogen kunnen kijken, dat is vele malen moeilijker dan welke rechter dan ook. En dat is wat je uiteindelijk zal moeten kunnen. Dan kan je maar beter goed geoefend hebben! Maar iedereen, ook zo’n nare kwade persoonlijkheid, iedereen komt er. Ooit!