9. mrt, 2020

Drie jaar en 285 dagen zonder Sunshine

Woensdagavond viel ik toevallig in de eerste aflevering van het nieuwe programma van Olcay Gulsen, over huiselijk geweld. Zo hee, dat hakte er even in. Wat zijn er veel mensen in die ellende! Nu nog steeds!! En wat is het herkenbaar allemaal, hoe dat gaat, hoe dat begint en wat je ernaast nog ervaart. De tranen biggelden over mijn gezicht af en toe. Ik was in mijn uppie, al kwam later mijn toch al volwassen dochter er wel eens tussen om me te beschermen. Als je dan het verhaal hoort van Olcay, met haar 4 zussen en 1 broer, dan is dat wel weer even andere koek. En een vrouw met haar pasgeboren baby, die dan daardoor ook geen kant op kan.

Olcay en haar zussen hebben er nooit over gepraat echt en naar aanleiding van haar nieuwe programma, waar ze eigenlijk met haar billen bloot gaat, ging ze het gesprek met hun aan. Heel emotioneel allemaal en zo begrijpelijk! Wat een mooie meiden trouwens zeg, allemaal! Ik voel me dan heel blij dat ik er geen kleine kinderen aan heb blootgesteld maar ik veroordeel het dan ook weer niet. Dat kán ik niet eens, want ik weet als geen ander hoe raar vast je zit in zo’n situatie. Niemand begrijpt dat en zelfs mijn nicht zei een keer, toen het ter sprake kwam, ja maar zoals jij was, dat pík je toch zeker niet?

Nee, dat had ik ook gedacht inderdaad. Maar zo werkt het blijkbaar niet. Jaren voor het mij overkwam en ik nog getrouwd was, had je veel van die mishandelingsfilms. Een opkomst van blijf-van-mijn-lijf-huizen en meer bewustheid erover was de bedoeling. Ik weet echt nog wel, wat ik er toen over zei; ‘zoiets zou mij nooit gebeuren! Ik snap die vrouwen gewoon niet, 1 tik en je bent toch weg?!’ En ik snapte het dan ook echt niet. En wat ik in het programma van Olcay hoorde, maakte ik ook zelf mee. Want het begint met ene klap, dat zie je zelf nog helemaal niet als mishandeling en dat wil je dan ook nog lang niet zien.

En het heeft altijd een hele goede reden. De partner die me toen zo sloeg, begon dat te doen vlak nadat hij zijn dochter van 12 verloor. Hij dronk altijd al teveel maar toen werd dat nog meer en erna huilde hij dan, want hij miste zijn dochter zo en hij was zo kwaad om dat verlies bla bla bla. Sorry hoor, ik wil dat zeker niet bagatelliseren, zo’n verlies is ook heftig, daar weet ik zelf alles van. Maar het is never nooit een excuus om iemand te slaan en zeker niet zoals hij dat deed. Maar wat ik al zei, het begint maar met die ene klap of pak slaag. Daarna is de dader zo ontzettend zijn excuses aan het aanbieden, soms wel weken lang.

En door die omstandigheden, en bij anderen zullen die er ook zijn al dan niet van totaal andere aard, begrijp jij, het zich nog lang niet zo voelende, slachtoffer, het zo goed, dat het zover kwam. Veel, zo niet alle daders, weten het ook zo te draaien, dat jij de schuldige bent, het is jouw schuld. Maar niet in het begin nee, dan huilen ze zelf dat ze het nooit meer zullen doen. En dat gaat dan ook zo, voor een half jaar, of soms zelfs een jaar. En dan komt de tweede pak slaag en ja, nu hebben ze nog meer excuses en nog meer spijt en overladen ze je met van alles.

Nu duurt het een stuk korter tot het volgende pak slaag en ja, er zijn omstandigheden waardoor ze er niets aan kunnen doen en ja het is ook een beetje jouw schuld. En zo kruipt het erin tot je bijna dagelijks klappen en schoppen krijgt.  Vaak op plekken waar niemand het kan zien. Zo slim en uitgekookt zijn ze ook nog en daar heb jij niet eens erg in, in eerste instantie. En je schaamt je ook zo, want jij bent toch die sterke vrouw, die nooit zoiets zou pikken?! Moet je jezelf nu eens zien. Maar je zit er, totaal geïsoleerd en verstoken van familie en vrienden want heel subtiel zijn die allemaal je leven uitgewerkt en heb je alleen nog maar hem. Je kan geen kant op.

Nu had ik nog mazzel, want ik had geen kleine kinderen en ook niet met hem. Godzijdank! Je zal er nog meer aan vast zitten zeg. Dat zitten heel veel vrouwen dan ook maar op een gegeven moment is genoeg echt genoeg en weet je, in sommige gevallen zeker, dat je het niet lang meer zal overleven. Ik had nog meer mazzel, want hij kreeg een ander want anders had ik er ook niet bij weg gekund. Dat had ik al zo vaak geprobeerd en hij had me vermoord. Hij heeft me een keer zelfs aan willen rijden, terwijl ik mijn kleindochter in de kinderwagen bij me had. Ik weet nog alles uit die tijd, geloof me maar.

En zelfs al had hij een ander, hij heeft nog maanden lang mijn leven tot een hel gemaakt. Stomdronken in het café komen zitten en dan schelden en klanten lastig vallen. Ik belde vaak genoeg de politie voor hem. Maar dan waren de asbakken al langs mijn hoofd gevlogen, ik ben gelukkig vrij snel. Of had hij tegen de toog aan staan te plassen, gewoon naast klanten hoor, om zijn minachting te tonen. Eigenlijk net een dier, maar ja, dat is echt een belediging voor dieren. Die zijn niet zo naar. Sorry dieren! Dierlijk, dat is het woord dat ik zocht! Maar uiteindelijk trok ik dan toch aan het langste eind, al leek dat toen niet zo, ik moest dat pand uit omdat de eigenaar terug wilde. Ik stond dus zonder een cent op straat en oh wat een zegening was dat.

Want omdat er niets te halen viel meer, liet hij me met rust. En zo ben ik van hem afgekomen en daar ben ik nog altijd dolblij om. Al weet ik ondertussen beter waar het vandaan komt of kwam dan. Niet alleen bij mij, maar ook bij anderen. Het is pure oorzaak en gevolg en ooit, in 1 van je vorige levens, heb jij je ook zo misdragen en ik kan het niet vaak genoeg zeggen; je krijgt wat je geeft! En je krijgt het echt, al duurt het soms een paar levens, maar je zal hetzelfde ondervinden. Maar ja, daar hebben die vrouwen nu niets aan natuurlijk. Dat leer je pas als je eraan toe bent en eerlijk, dan begrijp je het ook wel, en ben je blij, dat je het al hebt terugbetaald.

Toch is het goed om dit soort dingen onder de aandacht te brengen want dat ‘je schuldig voelen’, dat moet veranderen! Niet de slachtoffers moeten zich schuldig voelen, nee, die daders! Of de mensen die ervan op de hoogte zijn maar niks durven te doen. Maar goed, er komt ooit een tijd, dat dit soort dingen niet meer gebeuren. Alleen ben ik bang dat dit nog wel een beetje ver in de toekomst ligt. Maar oh wat zou ik blij zijn, als blijkt dat ik ernaast zit en het dichterbij is dan ik denk. Tot die tijd, blijf sterk vrouwen, en kies voor jezelf! Maar ja, ik weet ook, daar heb je niet altijd iets in te zeggen, helaas…