10. mrt, 2020

Drie jaar en 286 dagen zonder Sunshine

Nog even verder over Olcay en haar nieuwe geweldige programma. Ze gaat komende week, morgen op woensdag dus, het gesprek met haar moeder aan. Die is in haar buik gestoken toen ze zwanger was, gewurgd en weet ik veel wat nog meer allemaal wel niet. Ik ben niet gestoken maar wel regelmatig gewurgd. Of hij ging net zo lang door met schoppen, tot ik out ging. Dan kwam ik uren later weer bij en voelde ik al dat alles zwaar gekneusd was en geloof me, gekneusde ribben wil je echt niet hebben! Maar ik was alleen met hem. Ik weet niet wat ik zou hebben gedaan of verdragen, als ik 6 kleine kindertjes zou hebben. Maar, en vergis je daar niet in, dan gaan zulke types je daar ook weer mee dreigen. En dan denk ik dat ik het antwoord al kan geven aan Olcay. Ik denk dat haar mama te bang was, dat hen dan wat zou overkomen. Ik weet het bijna wel zeker!

Bovendien weet ik ook, dat zulke relaties karmisch zijn. Je kan er niet van weg komen. Het is iets wat je goed te maken hebt want ooit, ooit heb je jezelf zo gedragen. En wat je geeft, krijg je terug. En zolang jij het niet hebt afbetaald, zit je eraan vast. Ik maakte dat zelf ook zo mee want al had ik geen kinderen, het slaan kwam steeds vaker en daar zit echt niemand op te wachten en hij werd ook steeds gekker en agressiever. Lang zou het niet meer geduurd hebben voor er een keer iets echt gigantisch mis zou zijn gegaan. En toch kon ik zélf niet weg komen, hoe graag ik dat ondertussen ook wilde. En dat was nou juist het gekke ervan.

In het begin hou je er, ondanks alles, toch nog altijd van. En ergens denk of hoop je dan, dat jij hem het licht kan laten zien. Dat jij hem kan laten stoppen met drinken, dat jij hem liever kan maken. Dat slaat helemaal nergens op hoor, dat weet ik nu ook wel maar toch. Je wilt hem ‘redden’. Ook al weet je nog zo goed dat jij niemand kan veranderen, behalve jezelf. Maar dat is het niet alleen. Want hoe verder je dan komt, hoe meer dat er allemaal af gaat. Bij elke klap sterft er een stukje liefde en bij elk gemeen woord, sterft er een nog veel groter stuk. Uiteindelijk is er niets meer over en ben je van binnen een soort van dood.

Je wilt niets liever dan weg maar op de een of andere manier, lukt het gewoon niet. Elke keer weer gebeurt er iets, waardoor je niet weg komt of weer terug moet. Het is me honderden keren gebeurd en ik snapte er echt geen sikkepitje van! Ik kwam daar pas veel en veel later achter, nadat ik de boeken las. Ik riep, in die relatie, vaak hard uit; ‘wat heb ik jou in hemelsnaam gedaan in een vorig leven?!’ Zo voelde het voor mij en zo bleek het dus ook echt te zitten! Die bevestiging kreeg ik via de boeken van Jozef Rulof. Maar zo ging het bij veel uit deze mooie boeken, het bevestigde allemaal wat ik van binnen al wist.

Want op een dag, ook al een tijd nadat we uit elkaar gegaan waren maar hij me maar bleef lastig vallen op allerlei manieren, ook al had hij al lang een ander slachtoffer gevonden, op een dag was het klaar. Want opeens leek het of alles in werking werd gezet en een maand nadat ik de beslissing nam, zat ik in mijn autootje onderweg terug naar Nederland. Mijn meubels opgeslagen bij mijn Vlaamse vrienden en met mijn twee katten, wat kleding en toiletspullen, reed ik de Nederlands grens weer over. Om daar binnen de kortste keren uit te vinden, dat er gigantisch schulden waren opgebouwd uit mijn naam. Dat was nog het restje oorzaak en gevolg dat aan hem kleefde. Maar ik was er weg en uit het bereik van hem en zijn agressieve buien. Wat een opluchting was dat!

Een opluchting maar oh zo eng. Alles heb ik op moeten lossen en dat was niet zo makkelijk en het heeft jaren en jaren geduurd om eruit te komen. En daardoor lijkt het vaak, dat mensen een soort van niet durven. Dat dit soort dingen ze tegen houdt en dat ze bang zijn om het alleen te moeten doen of zo. Zoiets zal er ongetwijfeld wel bij zitten ook, want dat had ik ook. Maar er zit een soort van onzichtbare band die je niet zomaar door kunt knippen. Pas als je schuld is vereffend, laat die kosmische wet je weer los, want dat is het namelijk wat je vast houdt. Maar als je dat niet weet, dan snap je jezelf echt niet, dat je er niet weg lijkt te kunnen raken.

Het mooie is, dat als je, zoals ik, het later zo kan lezen, hoe dat zit en waar dat vandaan komt, je dan ook direct weet hoe en wat. Je krijgt een enorme flashback en dan zie je als het ware, die band zitten, die band van de wet van oorzaak en gevolg. Hij gaat steeds meer rekken en rekken maar op een gegeven moment, knapt de band en ben je vrij. En dat ‘vrij’ zijn, dat is iets wat je dus dan ook letterlijk ‘ervaart’. Opeens voel je of weet je, hee, nu kan ik wel weg! En dan ga je weer je stappen maken en dingen plannen en dan lukt het wel. En dat wist je zelfs van te voren al, want je kon het voelen!

Zo apart weer eigenlijk hè maar ook zo logisch. En wees er dan maar blij om achteraf. Het is mooi toch, als je een schuld hebt afgelost. Zo heb ik het ervaren en ja, ik heb heus nog wel eens last van dingen maar ik ben er ook trots op want ik heb het allemaal toch maar gedaan. Ik heb het allemaal toch maar gedragen. Cliché als de pieten maar waar je niet dood van gaat, daar kan je niet anders dan sterker van worden. En je groeit er alleen maar van. Ik helaas ook dicht maar dat komt vanzelf wel goed, als ik straks in een wat makkelijker vaarwater kom te zitten. Ik heb er even geen tijd voor om me er druk over te maken. Ik heb andere prioriteiten. Al had ik wel even tijd om heerlijk Italiaans te maken, met die dunne harde Italiaanse salami, spinazie, mozzarella en verse basilicum en pijnboompitjes.

Dat ik me van de week al een slag in de rondte heb gewerkt, was wel duidelijk. Alleen de woensdag vrij, maar dat was ook alleen maar voor school werken. Echt vrij is dat niet maar je hoeft de deur niet uit. Dan donderdag de hele dag op pad, naar Utrecht voor examens. Dan vrijdag de hele dag staan op je voetjes want dat is 9 uur stage. Oh mijn arme rug vrijdag, die had het zwaar, kan je wel eens hebben! En dan zaterdag om 8 uur rijden naar Miranda en samen naar het Rulof Symposium waar we het geweldig leuk hadden. Ik was om 20u20 weer thuis. Precies op tijd voor snoepietijd, want dat hadden mijn cits wel verdiend!