11. mrt, 2020

Drie jaar en 287 dagen zonder Sunshine

Zo! Werden we echt overdreven vaak gewaarschuwd op het nieuws de laatste tijd, vooral voor in Brabant ook. En daar moest ik toch echt heen zaterdag. Eerst nog met de trein naar Utrecht en ik moet zeggen, je wordt vanzelf een klein beetje paranoïde hoor! Je hoort iemand niezen en je kijkt gelijk of het iet al te veel of te direct jouw kant op is. Het was een makkelijke reis en ik ben daar altijd zo’n kluns in. Nu ging het in ene keer door. Ik kwam er alleen niet achter hoe ik het van te voren gekochte saldo op mijn OV chip erop geladen kon worden. Maar daar zat een behulpzame dame achter het inlichtingen loketje en die hielp me door te zeggen hoe en waar.

Op naar spoor 13 en omdat ik zo vroeg was, had ik bijna de trein van spoor 14 gehad maar die sloot net de deuren en reed weg. Eventjes wachten dan maar, en overal niezende en kuchende mensen. Of het nou echt zo was of gewoon een kwestie van perceptie, ik durf het je niet te zeggen maar het leken er echt veel meer te zijn dan je normaal tegenkomt hoor. Ik ben wel blij met onze Hollandse nuchterheid en ik heb me de dagen ervoor dan ook erg vermaakt met vooral die straatinterviews en de droge antwoorden die de mensen geven.

Zie je beelden dat ze in Australië al het toiletpapier hebben opgekocht, zegt er wel weer een Hollandse droogkloot; ‘je pakt een oud T-shirt of  eh, je kan je kont toch ook wassen, mocht de nood aan de man komen? Doe ff niet zo achterlijk!’ Dat vind ik dus ook, wat een onzin zeg! Ook de fabrikant van wc rollen, die in België is gevestigd, zei de productie te hebben moeten opschroeven, behalve voor in Nederland. Ja, wij laten ons door niemand gek maken hier. Dat is wel duidelijk! Ik vind dat toch zo grappig!

Binnen de kortste keren zat ik in Utrecht, tussen al die proestende mensen. En ik kon daar even kijken waar bus 7 stopte, want welke bus daar in de straat reed, had ik al via Google maps opgezocht. Ik kon zo het station uitlopen en binnen het station met de roltrap naar beneden waar de bus perrons waren. 7 kwam er al aan en ik kon zo instappen. Het eindpunt ervan is dus het einde van de straat waar ik heen moest. Handig! Want dan staat er ook een bus klaar, chauffeur een sigaretje roken of koffie drinken, waar ik zo in kan op de terug weg.

Niet zo druk als vorige keer maar toch nog wel aardig wat mensen. Er waren spreek examens bezig, die ik straks ook moet gaan doen voor Engels en Nederlands. Nou, ik ben benieuwd. De terugweg ging net zo voorspoedig maar je ben wel je hele dag kwijt zo. Volgende keer is 3  april en dan moet ik er om 9u15 al zijn. Zeven uur weg is ruim zat maar dan ben ik er net zo lang want dan heb ik 2 examens. Om 9u30 tot 11 en van 11u30 tot 13 uur. Oké ben ik een half uurtje, uurtje eerder thuis maar dan weer een dag weg. Maar dan moet ik het weekend erna niet weg, dat zal schelen.

Ik vind Utrecht, en ik hoop niemand te beledigen hiermee, maar ik vind het er maar lelijk! Allemaal grauwe blokkendozen. Oké het was grauw weer maar toch, nee, daar voel ik me echt totaal niet thuis. Ik was wel eens bij iemand op visite geweest in Utrecht maar toen had ik niets van de stad zelf echt gezien. Maar dan zie ik echt nog liever Amsterdam en dat wil wat zeggen voor een Rotterdamse! Kijk maar op de foto’s, jakkie! Zo lelijk, dat ik de UWV ga mailen, of ik mijn 30 euro niet kan terug vorderen. Ik heb het al best krap en iets van 6 x 30 euro, is in mijn geval wel heel veel geld. Het is niet mijn schuld dat ze het niet op 1 dag doen. Wie weet?

Mijn moeder overdreef weer hoor, met me te laten merken dat ze erbij was. Ik vertrok al op perron 13. Maar ik blijk ook, dat moest ik uitzoeken even, 13 praktijk examens te hebben.  Er waren zelfs nog meer 13 verschijnselen maar die ben ik even vergeten. Ik kon er wel om lachen hoor maar ze overdreef wel een beetje, die gekke mam. In elk geval, Engels lezen en luisteren is gedaan. Check! Na het eten maken, kon ik gelijk slapen en vrijdag had ik een hele drukke stage dag. Of het nou suggestie was of niet, ik heb de hele nacht wakker gelegen van het hoesten en het niezen. Bizar zeg. Dan ga je toch wel even denken hoor, het zal toch zeker niet?! Ik voelde me niet ziek of zo maar het gaat niet om mij maar om anderen, voor mij dan. Dus ik appte dat ik hoestte en nieste en wat nou wijsheid was. Wel gelijk gezegd dat ik zelf er niet voor thuis zou blijven, maar ze moeten niet boos op me zijn, als ik iedereen aansteek of zo. Ik moest gewoon komen, ook goed, maar dan heb ik zelf in elk geval wel iets gezegd en het gemeld.

Ik heb af en toe een beetje gehoest, netjes in mijn elleboogholte, toch schrokken er mensen van. Tessa lachte zich rot erom, vooral toen een meneer bijna achteruit sprong. Ik mocht in de middag wat aan mijn stageopdracht doen met Tessa samen. Ik heb er weer 3 dit blok maar met heel veel administratief uitzoek gedoe. Daar gaan weer wat uurtjes inzitten en Saskia zei al tegen me, dat ik er niet al te veel uren in moet stoppen. Het kan best zo zijn, dat waar ik straks kom te werken, alles anders gaat, en dan heb ik er voor niets veel tijd in gestopt. Ik vond het een goeie tip. Uiteindelijk werd het half zes en kon ik eindelijk naar huis. Niet om te zitten maar om heel veel te regelen nog.

Ik moest nog cadeautjes inpakken, de batterijen in de 2 timer voerbakken doen, die nog nieuw waren en die exact op dezelfde tijden zetten als de andere 2 die al langer in gebruik zijn. Eten koken, bakken verschonen, overal brokjes en snoepjes bijvullen, douchen en kleding klaar leggen en alles klaar leggen dat mee moest. Vuilnisbak op de gang gezet en weet ik het allemaal. Na 9 uur lopen in de apotheek, heb ik er nog een paar uur bij gedaan thuis. Ik was doodop maar ging rond half 12 slapen. Alleen rechtop want ik zat nog op de bank. Nou ja, ook niet gek. Maar ik had er zo’n zin in, dagje met Miranda op stap. Degene die mij tot de boeken heeft gebracht, naar een symposium over diezelfde boeken! Ik was om 5u45 al wakker! Kon ik lekker alles op mijn gemak doen. Dat vertel ik morgen wel!