14. mrt, 2020

Drie jaar en 290 dagen zonder Sunshine

De lezing van meneer Maljaars was dan geen spijs voor onze oortjes maar voor vele anderen misschien wel. Wij zijn echt van de waarheden uit de boeken, daar blijven wij bij. Jeetje joh, die boeken zijn geschreven door Meesters uit het licht, daar ga je toch niet aan zitten klooien als stoffelijk stukje onbenullig? En Bram, als ik Bram mag zeggen, vast wel, waarschuwde wel, dat we niet te vast moesten blijven zitten in de boeken. Natuurlijk moet je geen dogma’s creëren.

Maar dat is het niet, hij mist nog net een klein stukje, die wij wel hebben. Namelijk volledig van binnen weten, dat die kosmische wetten nou eenmaal zo in elkaar zitten. Daar vált niets aan te veranderen, al zou ik dat zelf zelfs willen. En dat zou ik best af en toe willen want ze lijken af en toe erg streng, zolang je nog niet al het licht hebt van binnen. Maar dat is dan ook juist de bedoeling. Als je ze volledig begrijpt, dan zie je, dan voel je dat het alleen maar rechtvaardigheid is. Maar dan moet je wel naar jezelf durven kijken en accepteren, dat ook jij niet altijd zo’n lieverdje bent geweest.

Uiteindelijk was Bram klaar, uiteraard hebben we geklapt voor hem. Hij had er veel werk van gemaakt, ook van de prachtige foto’s met zijn eigen teksten en teksten uit de boeken. Ik vind het toch maar knap hoor, wat hij allemaal gedaan heeft. Ook zo’n lange, lange lezing geven, is echt geen kattenpis. En hij brengt toch veel mensen naar de boeken en daar kan ik altijd alleen maar blij om zijn. Al kan je dan aan de andere kant ook wel zeggen, dat je niemand kan dwingen of pushen. Je kan ze lezen of het lukt je niet. Je wilt ze lezen, of je wilt dat niet. En zelfs al wil je het, en je afstemming is daar nog niet, dan lukt het je ook niet. En dan komt dat een volgend leven wel, of het leven daarna. Dat gaat vanzelf, daar hoef je helemaal niets voor te doen. Of iemand nou blogs schrijft erover of hele websites, de enkeling die ze hoort te vinden, vindt ze echt wel. Of de boeken vinden hen. Kan ook. Maar toch, alle beetjes helpen.

Daarna kregen we een film te zien, over de jeugd van Jozef Rulof. Eigenlijk ging dat net zo, die route, als toen ik met mijn moeder in ’s Heerenberg was. De film was namelijk gemaakt door Ritchie Vermeire, en de gids van toen, die ook alles vertelde in het filmpje, is zijn vader Guido Vermeire. Die kan gigantisch leuk vertellen altijd, en dat doet hij in het filmpje ook.

Wel in het Vlaams natuurlijk en dan heb ik het voordeel dat ik daar 8 jaar gewoond heb. Een aantal Nederlanders zeiden er weinig van te hebben verstaan en dat begrijp ik wel. Ik heb het ook moeten leren en dat was ook niet over 1 nacht ijs gebeurd. Het was nu wel in mijn voordeel, want ik kon alles verstaan. Je kan wel denken, maar dat is allebei Nederlands, maar waarom denk je dat Belgen Nederlandse series ondertitelen en hier in Nederland Belgische series worden ondertiteld? Niet iedereen kan het volgen zomaar. Na 8 jaar in België wonen, kan ik het wel.

Het was echt een leuk filmpje, vonden wij. En al helemaal, omdat ik daar zelf toen, samen met mijn moeder nog, heb gelopen. Dat maakte het extra leuk om te zien. Het geboortehuis van Jozef, dat niet toevallig nu een kringloopwinkeltje is, dat ‘de zevende hemel’ heet. ’s Heerenberg alleen al, de berg van de Heer, daar is hij niet voor niets geboren. Zo’n ontzettend leuk dorpje en er hangt zo’n hele fijne sfeer, dat voel je gelijk. De grintweg, waaraan hij woonde, het kleine stukje lopen naar het bos, waar het Juddekerkhof nog steeds is. De bossen door naar Montferland, waar je langs de velden komt waar Jozef voetbalde. Als hij niet deze boeken moest schrijven, was hij vast prof voetballer geworden, zo goed was hij. Het kasteel, de kerk, de velden, erg leuk om te zien weer.

Daarna gingen we lunchen en Miranda moest natuurlijk even nicotine tappen. We kwamen nog wat meer mensen tegen. Zo grappig eigenlijk want je ziet allemaal bekende gezichten, maar je moet even kijken naar het naambordje, voor je kwartje valt. Net zoals met Wim van Dam, ik zat gezellig met hem te babbelen en opeens besefte ik dat hij ‘Wim’ was! Oh verrek! Ben jij nou Wim! Miranda had het ook niet in de gaten, zo grappig! En dat terwijl we heel veel contact hebben op Facebook in de Rulof groepen. Zo zie je maar. Maar je voelde wel dat je tussen allemaal gelijkgestemden zat. Heerlijk is dat. Klaar heb ik gezien, Jutka en haar partner en vooral eindelijk Adriana ontmoet! En nog veel meer mensen die ik alleen nog maar via Facebook kende. Leuk is dat hoor!

Later ook nog even Sander, nu met vriendin,  gezien, die was er vorige keer in Antwerpen ook bij. Hij dampt en rookt nog steeds en ik niet meer. Toen dampte ik nog wel namelijk en heb ik hem zijn oren van zijn hoofd gevraagd want ik wist nog niet zoveel van dat dampen toen. Apart toch, dat ik zo in ene keer gestopt ben. Zelfs op school gaan er lessen over hoe moeilijk stoppen met roken is maar ja… Nou ja, hak en tak, verder over het symposium: Je kan zo lekker gelijk de diepte in, met al deze mensen.

Dat we het hadden over vorige of volgende levens, de sferen, het leven in hogere universa, of bezetenheid en weet ik het allemaal, daar kijkt geen Rulof lezer van op. Wij kennen alles wel en weten hoe het zit. Daarom kunnen we overal over spreken, alleen als je dat soort dingen zegt, tegen mensen, die niet met deze materie bekend zijn, dan schrikken ze zich een hoedje. Vroeger noemden ze het occulte wetenschap, ik noem het gewoon kennis van de kosmische wetten. Daar komt iedereen vanzelf wel achter, daar is niets engs aan.

Na de pauze, kwam er een lezing door Guido Vermeire. Daar ging even iets mis omdat hij een beetje onwel werd. Toch wilde hij gewoon doorgaan en na een tijdje ging het geloof ik wel weer met hem. Je maakt je dan toch een beetje bezorgd maar je kan veel zeggen, wilskrachtig is hij zeker want hij gaf het niet af. En als laatste spreker, kwam de man die de stichting van Jozef Rulof runt, Ludo Vrebos, een lezing houden. Goh, wat een bijzondere man vond ik dat. Ik had dat al gemerkt in een paar mails die ik met hem gewisseld heb, over het een en ander over de boeken. Al snel merkte ik, dat ik niet de enige was die geïnspireerd werd door deze man. Het is zo’n integer en bescheiden mens. Hoe  hij de dingen uitlegde, daar begreep je het niet alleen gelijk door,  maar het was ook zo liefdevol verteld. Je werd er helemaal door omhoog getrokken! Niet zo raar dat zo’n iemand de stichting runt, die in 1946 is opgericht door Jozef zelf. Mooi eigenlijk hè.

Echt hoor, hij sprak heel rustig en heel erg duidelijk. En met zo’n begrip voor wat hij doet ook, en vooral over de boeken en hoe de boeken zijn opgebouwd. Dat de een nou eenmaal sneller gaat dan de ander, maar ook dat je een ander hun eigen tempo moet gunnen. Dan komen ze er ook vanzelf wel. Het is zo met de boeken van Jozef, dat al lees je ze tien keer, het elke keer weer lijkt, of je een nieuw boek leest. Natuurlijk herken je wel iets, want je hebt het al gelezen een keer. Maar er staan zulke totaal nieuwe dingen in, dat je erover verbaasd bent. Ik viel bijna van mijn stoel, toen ik dat ontdekte. Alsof er iemand een ander boek in mijn kast had gezet. Maar het is niet dat er opeens nieuwe teksten in staan hoor.

Het is gewoon zo, dat alles wat je dan al gelezen hebt, hebt verwerkt na een tijdje. Dan heb je in je hoofd iets opgebouwd aan kennis. En eens dat is ‘gesetteld’ en je leest datzelfde boek weer, dan lees je het weer anders omdat je ondertussen meer begrip hebt, meer gevoel. Maar ook zijn uitleg over bepaalde dingen, was zo prachtig duidelijk. De boeken zijn opgebouwd, in een spiraalvormige kennisgroei. En ze beginnen met dingen te verklaren, in de tijd van toen, de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw. Toen waren er nog begrippen als rassen en meer van dat soort dingen. Daarom wordt dit zo ook genoemd in die boeken. Maar we zijn bijna een eeuw verder en de wereld is ook gegroeid, op geestelijk vlak. Nu zou het niet meer nodig zijn zo maar ja, toen wel. En daar vertel ik morgen nog even verder over.