16. mrt, 2020

Drie jaar en 292 dagen zonder Sunshine

Zondag de 8e was het een zooitje hier en ik wilde echt aan mijn schoolwerk werken. Maar ik had maandagmiddag ook een afspraak maar die heb ik maar afgezegd. Ik ging het anders niet redden wilde ik het hier ook nog een klein beetje haarvrij krijgen. Gaat nooit lukken maar dat is een ander verhaal. Maandag weinig gelet op de online klassen maar ik kwam er wel achter, dat ik weer mijn huiswerkboeken niet in kon. Net als toen in het begin. Dit was snel opgelost met een mailtje naar de servicedesk. In plaats van me moeilijke instructies te geven, wat me dan toch niet lukt, heeft hij het maar gelijk goed gezet voor me. Ze beginnen me zeker te kennen daar.

Door de vele extra aandacht die ik Skylar geef, gaat het redelijk. Wel brak mijn hart een beetje, toen ik stiekem getuige was, hoe bang Aurora wel niet is. Ik stond bij de tafel en ze was me net koppies komen geven. En toen slenterde ze naar de gang. Terwijl ze de gang op loopt schrikt ze vreselijk, ik zag het gebeuren en trekt met een ruk haar koppie weg. Ik zie de zucht van opluchting door haar heen gaan, als ze dan pas merkt dat het Moonlight is, haar enige maatje van de feline kant hier in huis. Ach gossie, de lieverd! Zichtbaar opgelucht vervolgd ze haar weg. Dat het hier nu een paar dagen wat rustiger is, wil niet zeggen dat het over is.

Hij is ook nog steeds erg grof tegen Rainbow maar hij bedoelt het gewoon niet kwaad bij zijn broer. Hij is veel te groot en veel te sterk voor hen allemaal. Zelfs nieuwe speeltjes houden het nooit zo lang vol bij hem. Ik probeer hem dan even tot orde te roepen en zeg heel rustig en kalm tegen hem dat hij zachtjes moet doen, ZACHTJESSSSS. Hij luistert er wel naar, je ziet hem denken en hij houdt er even mee op. Ik hoop dat hij ooit het licht zal zien met wat ik daar nou mee bedoel met ‘ZACHTJESSSS’. Ik hoop het echt.

Ik had wat vragen voor de docente dinsdag, en ik moet een berg formulieren uitprinten voor mijn ‘apotheker/stagebegeleider. En ik was zeker de enige niet met vragen over het keuzedeel. We hebben 2 dingen moeten kiezen, en daar moeten ok 144 uur voor gekozen worden. Maar tot mijn grote gruwel, ook al staat er dat ik Rotterdam mag kiezen op de donderdag of Utrecht voor de vrijdag, is het 99% van de keren in Utrecht. Daar in het gebouw waar we de examens ook doen. Maar eh, dat is dus minstens 10 weken lang 30 euro per week! Dat is nou niet echt goed nieuws maar nog erger, het is op vrijdag dan! En ik kan niet op andere dagen bij mijn apotheek want dan hebben ze al andere stagiaires.

Dus wat ik dan moet doen? Het is al gezegd, ergens in de papieren, dat je echt geen apotheker meer vindt, die bereid is iemand alleen voor dat laatste keuzedeel aan te nemen als stagiaire. En lekker dan zeg, kan je middenin je studie weer opnieuw ergens ingewerkt gaan worden want overal werken ze anders en je hebt ook nog eens verschillende systemen waar apothekers mee werken. Kan je daar ook weer opnieuw mee beginnen. Echt hoor, daar heb ik zo geen trek in. Ook met de uren, kijk, ik moet er voor de 1e 4 blokken 576 uur hebben. En voor dat laatste blok nog eens 144 uur. Dus omdat ik zoveel uren heb gemaakt, zou ik vanaf al voor half mei, 1 dag per week kunnen gaan stagelopen. Dat zou mij heel veel meer rust en armslag geven om te leren natuurlijk.

Maar ja, ik weet niet eens of ik dan wel kan blijven. Want mijn apotheker is ook mijn stagebegeleidster. Alleen als ik op vrijdag naar school in Utrecht moet, en dus op donderdag op stage blijf, dan is dat wel haar vrije dag. Die gaat ze echt niet omzetten voor mij, ze heeft haar 2 kleine kindertjes ook nog. Misschien moet 1 van de anderen ook wel van dag wisselen of zo? Na de zomer? Kijk, dan kan ik naar hun dag. Behalve maandag dan, want dan hebben we een volle dag online les. Niet zoals nu een halve dag maar een hele.

Ook moeten we nog afwachten of het die 1% dat het Rotterdam op donderdag zal zijn. Zo ja, dat zou mij al alles schelen. Zelfs de docente is een beetje anti Capabel maar ze vindt de doelgroep zo leuk om les aan te geven. Allemaal volwassenen en niet alleen maar pubers. Dat begrijp ik wel ja. Maar de ellende die Capabel is, daar heeft ze het ook niet op. Nee, ik ook niet hoor. Dat had ik al niet meer na week 1 maar nu is het zelfs onder nul gedaald. Dit is niet normaal meer.

Heel toevallig kwamen de examens schrijven en het deel gesprek voeren en spreken ter sprake, wat een rare zin… Maar goed, wat blijkt nu, dat er in de bijlagen die ik in de mails zie, ook nog bijlagen zitten. Zucht. Dat zijn dus je examenboekjes en het is maar goed dat Sylvia dit tegen me zei want anders was ik totaal de mist in gegaan ermee! Wist ik veel! Echt hoor, nu moet ik er zelfs nog 2 powerpoint presentaties bij maken ook. Zowel voor Nederlands als voor Engels. Ik vind het eventjes zo niet leuk meer! Ik raak er echt van in de war en doe de raarste dingen fout. Ik raak documenten kwijt, nu weer trouwens. Ik stuur Nederlands in bij rekenen en andersom. Ik ben een beetje overspoeld op het moment. Ik hoop dat dit snel over zal gaan maar ik heb geen tijd om echt adem te halen, laat staan zuchten. Als ik eraan denk word ik duizelig. Het zal wel weer goed komen hoor, net als vorige keren maar toch is het gewoon niet fijn zo.

Het is gewoon teveel zowat, alles bij elkaar. Ik weet in elk geval, tot ik een baan heb, kan ik geen dagje meer ertussenuit. Want dan loopt het gewoon in het honderd, er hoeft maar iets mis te gaan en dat gaat het door Capabel erg regelmatig. Ik krijg pas een beetje adempauze rond eind april dus dat duurt nog even. Nou ja, ik probeer me er maar weer bovenop te storten en hopen dat ik het allemaal voor elkaar ga krijgen. Ik weet dat ik kan roepen erover en dat het later mee lijkt te vallen maar voor nu op het moment, voel ik me weer een beetje verzuipen omdat ik overspoeld word door te veel dingen tegelijk en ik ben eigenlijk niet eens helemaal beter. Daar krijg ik ook niet de kans meer voor. 

En dan komt Corona er ook nog eens tussen. Mensen, mensen, mensen. Waar moet dat naar toe? Die mensen die de boel plunderen in de winkels! Ikke, ikke en nog eens ikke en de rest kan stikken! Jeetje zeg, ik word er totaal triest van! Hoe kán je zo zonder schaamte met karren vol weg lopen! Hoe dúrf je! Mensen die moeten blijven werken, zoals in de zorg bv, die niet de luxe en de tijd hebben om überhaupt naar de winkel te gaan, behalve in hun schaarse vrije uurtjes, slaan met hun handen op een lege plek. En waarom? Omdat er een stel laag afgestemde engerds bang zijn dat ze met een vieze reet blijven lopen? Echt, ik schaam me plaatsvervangend hier. Het is nog zo veel slechter gesteld met de mensheid, dan ik al dacht. Triest hoor.