20. mrt, 2020

Drie jaar en 296 dagen zonder Sunshine

Nou, niet verwacht en toch gekomen. Ik ben behoorlijk ziek. Maar ik blijf zo lang mogelijk proberen door te schrijven. Af en toe even de benen strekken en dan heel even een paar zinnetjes typen, moet kunnen. Tenminste, nu kan het nog. Het begon vanuit 0, zoals wel vaker met griepvirussen,  toen ik woensdagavond naar bed ging. Eigenlijk nog niet eens want toen was er nog niets aan de hand. Ik werd wakker, ik dacht zelf dat het tegen de ochtend al liep toen, en ik voelde me alsof er een vrachtwagen over me heen had gereden. Zou ik te lang in 1 houding hebben gelegen of zo, dacht ik nog. Ik moest erg plassen en ik sleepte me naar het toilet. Onderweg kreeg ik de koude rillingen en ik zat klappertandend op het toilet. Nou ja, ook raar! Met mijn suffe hoofd had ik totaal niet aan Corona of wat dan ook gedacht.

Ik ging weer liggen en Aurora kwam weer snel in mijn armen liggen. Ik moest opeens flink hoesten en van dat hoesten, of zo leek het in elk geval, kreeg ik een hele zware hoofdpijn. En ik had het opeens weer bloedje heet. Ik ben naar de keuken gegaan en heb paracetamol gepakt. Nee, niet gehamsterd bij de apotheek, al had dat best gekund. Nee, dit had ik nog. En uiteindelijk ben ik toch weer in slaap gevallen. Ik voelde me de volgende ochtend niet zo al happy. Ik voelde me echt belabberd en slapjes maar dat kwam, volgens mij, omdat ik haast geen oog had dicht gedaan. Dus ik ben me gaan aankleden om naar de apotheek te gaan.

Vorige keer was ik ook, en veel erger dan nu, aan het hoesten en proesten geweest en toen moest ik gewoon komen. Dus nu vroeg ik dat niet eens meer. Bovendien, het ging wel weer. In de apotheek was alles in het plastic gezet. We hadden nu een soort afscheiding tussen ons en de patiënten maar ik vroeg me af of dat wel zou helpen. Een tijdje later, moest ik mensen helpen bij de hoestdrankjes en dan moet je er toch achter vandaan. We hadden alleen nog maar hoestdrank om het slijm losser te maken en daar waren ze niet naar opzoek. Ze gingen met een doosje paracetamol weer weg. En ik kon weer de plastic gevangenis in.

Heel gek trouwens, je kon de mensen haast niet verstaan! Terwijl het plastic maar tot 2 meter hoog liep en het daarboven gewoon open was. Alsof ze door een wand van watten aan het praten waren. Ik voelde me wel moe en slapjes en ik had het zo heet, dat ik er eng van werd. Maar het voelde niet als koorts of zo, want ik weet heel goed hoe koorts voelt. Je moet niet vragen hoe, want het was loeidruk met recepten, niet aan de balie zozeer, maar het werd ook weer half zes. Het laatste half uur, hebben we alle drie gewoon even zitten babbelen. Ik werkte met Tessa en Ineke en ik vond dat een gouden team. Niemand hoefde iets te zeggen, we werkten allemaal door en dus hadden we ook alles afgekregen.

Blij dat ik naar huis mocht, vloog ik naar de auto en ik was dankbaar toen ik eenmaal boven was. Ik heb niks gegeten, ik heb voor de cits gezorgd en ik ben op de bank gaan liggen, nadat ik mijn blog had geplaatst. Miranda was gelijk bezorgd en belde me direct. Maar zij is ook kwetsbaar en dus mag ze mij helemaal niet komen helpen, zoals ze wel wilde! Zodra ik op de bank lag, alsof het toen weer mocht, begon de koorts opeens weer op te laaien en ik voelde me doodziek worden. Ik heb toen ook de Mexicaanse griep gehad, waar ik deze longbeschadiging en dus astma aan over heb gehouden. Toen met die griepgolf in december 2016 was ik, ook zo plotseling, ook zo de klos. Het kostte me mijn laatste kerst met mijn moeder, wat me nog steeds raakt. En of dit nou corona is, of een gewoon griepje, ik ben weer de lul. En ik ben mijn leven lang bijna nooit ziek! Alleen als ik iets heb, dan heb ik het ook goed.

Ik heb net bij AH kunnen bestellen, gelukkig. Dat is de hele week niet gelukt. Ik zal contactloos bezorgd krijgen, dan zetten ze het voor de deur. Ik had dingen voor de cits nodig, wc papier was niet eens te krijgen, net als hand-gel en dat soort dingen. Ik heb spullen voor soep te maken besteld. Dan maak ik morgenavond een grote pan groentesoep, vers trekken van een mergpijpje en rundvlees en veel balletjes. Daar kan ik dan weer porties van maken en invriezen en heb ik zo de hele week wel te eten. Ook broodjes en stokbrood om te bakken besteld. Cola en drinken. En dan volgende week kijken of ik eindelijk door Picnic kan laten bezorgen, voor alleen drinken en misschien wat kleine dingetjes.

Zo kan ik dan die verplichte 14 dagen wel binnen blijven. Het zal wel moeten. Ik weet alleen niet hoe ik het met mijn volle vuilniszakken moet doen. Iemand een idee? Dat kan ik moeilijk binnen laten staan, of voor mijn deur op de gang zetten of zo? Dus tja. Wat moet je dan doen? Dus iemand een suggestie? Dan hoor ik die graag! Misschien in de nacht naar beneden sluipen? Of nou ja, dan lopen ze hier ook rond hoor. Er zijn weer van die asocialen hier buiten op het plein, die denken dat ze een mazzeltje hebben of zo. Die lopen te joelen en te gillen buiten, want ZIJ hoeven niet te werken en kunnen de hele nacht weer op het plein hangen. Egoïstische eikels! Mensen in de zorg hebben hun rust wel nodig hoor! Maar helaas daar denken ze niet aan. Al zie ik gelukkig ook erg mooie dingen ontstaan, die me weer hoop geven voor de mensheid. Ik zie dit dan ook echt als het einde van het tijdperk van de haast en de wereld zoals we die kenden. Hier MOET iets goeds uit voortkomen, al zal dat te kunnen zien en merken nog wel even gaan duren.

Normaal doe ik op de vrijdag nooit een blog meer sinds mijn 2 stagedagen achter elkaar vallen, maar vandaag ga ik deze plaatsen. Dan weet iedereen het. Toen ik vanmorgen wakker werd, wéér met die diepe zware hoofdpijn, wist ik het al. Ook had ik de hele nacht keihard liggen hoesten. Je voelt een soort van langzaam je longen dichtslibben of zo. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik heb het nog niet echt benauwd maar ik gebruik mijn puffers natuurlijk trouw en iets vaker dan normaal. Dat scheelt denk ik wel. Die heb ik nog genoeg in huis, net als mijn medicatie. Dat is ook geregeld. Mocht het mis gaan, heb ik mijn broer geappt, dan heb ik uitgeprint hoe en wat ik wil. Dat is te vinden op de tafel of zo. Ja, je weet nooit natuurlijk. Al vrees ik daar ook niet voor. Ik wil te graag en dan wordt je juist oud…

Ik hou jullie op de hoogte, en ik ga een paar dagen goed uitzieken en ik kan die oude blogs nog plaatsen, die ik al geschreven heb. Dan weten jullie in elk geval, dat ik nog leef. En als t lukt, typ ik dan gewoon door en lezen jullie dat verderop wel. Ik heb net de kattenbakken gedaan en ik voelde me totaal kapot. Het koude zweet liep over mijn rug maar ja, het moet gebeuren want kaboutertjes die je helpen, die bestaan niet. De hele middag moeten bijkomen daarvan en nu alweer moe, van deze laatste paar regeltjes. Ik heb er de hele dag zo’n beetje over gedaan. Maar goed, niet erg, ik ga zo verder met slapen. Ik moest toch de cits even eten geven. Voor iedereen veel sterkte, en het komt niet goed, nee, het IS goed!