23. mrt, 2020

Drie jaar en 299 dagen zonder Sunshine

Pfff wie is er ondertussen ook een beetje corona moe. Ik kan het allemaal bijna niet meer horen. Helaas zullen we er voorlopig niet vanaf zijn. Maar dan hoef ik er niet elke keer over te schrijven, maar misschien juist nu, alleen positieve dingen vertellen? Lijkt me niet onverstandig en misschien zelfs wel een heel klein beetje nodig. Ik heb best wel goed nieuws over Skylar namelijk. Toen de sfeer hier in huis op het laagste punt was, kwam ik tot een aantal beseffen. Namelijk dat ik echt heel erg veel van hem hou, maar dat wist ik al hoor. Alleen kwam het nu even harder binnen. Dit kwam dan ook omdat ik met die ene therapeute had gesproken, die had gezegd dat ik hem weg moest doen. Dit was nadat ik erachter kwam, dat het paarden medium, hoe hij dat ook doet, toch echt geen katten medium is.

Bovendien, door hoe hij dit had aangepakt,  ik sowieso al vond, dat hij helemaal geen medium is. Of in elk geval geen zuiver medium. Dat hij een dag later iets over een kat postte die het weer helemaal geweldig deed, als om het er bij mij in te wrijven, bevestigde dit vermoeden alleen maar. Ik heb nog zitten scrollen bij Bach bloesems voor dieren en daar hadden ze wel iets voor agressieve katten. Maar ja, hij ís helemaal niet agressief. Hij valt alleen haar maar aan en zij is zelf ook een eigenwijze donder hoor en ze durft ook wel. Ze wil in elk geval ook altijd haar zinnetje. Je kon alleen wel merken aan haar, dat ze echt wel angst had om hem tegen het kattenlijf te lopen. 

Ik ben toen eens beter gaan observeren of meer gaan bekijken hoe de dynamiek hier is. Ze zijn natuurlijk van kitten naar puber naar jong volwassene gegaan. En dat dan ook nog in de periode dat ik in eerste instantie dood en doodziek was. Zodra ik begon op te knappen, moest ik iets gaan doen voor mijn toekomst en hun dure snoepjes voor de snoepietijd. En zo ben ik daarna gelijk die opleiding ingerold en heb ik wéér helemaal geen echte tijd voor hen. En ik begon te vermoeden dat daar nu juist de kneep zat. Want Moonlight en Aurora hadden die al gehad vanaf het begin en die ‘kenden’ mij en mijn bedoelingen wel. Maar de twee jonkies, nee, die zijn flink tekort gekomen, door ziekte en nu door daarop aansluitende drukte. En dat is iet eerlijk voor hen.

Rainbow heeft ook zijn deel aan grote monden wel gehad. Die eet geen brokjes en steelt graag en pest echt de anderen. Maar die houdt zich nog een beetje in verder. De puber Skylar had het wel nodig hoor, dat ik politieagentje speelde. Anders was hij ook echt uit zijn krachten of dicht gegroeid. Maar hij is daar gelukkig wel overheen gegroeid maar ik ben wel politieagentje blijven spelen tegen hem. Dat zat er als een soort automatisme in. Altijd SKYLAR!!! Skylar dit, Skylar dat, Skylar zus en Skylar zo. Hij had volop de aandacht hoor, al die tijd zelfs, maar wel negatieve aandacht. En ik denk dat hij dat een beetje oneerlijk begon te vinden. Geef hem verdorie eens ongelijk! Want Aurora, dat is een echte diva en die eist haar plek wel op. Die ligt elke nacht in mijn armen en wee gebeente als ik moet plassen ’s nachts!

Maar uiteindelijk krijg ik haar dan toch van me af en gaat ze zitten wachten, rechtop en wakker, tot ik terug ben. Dan wacht ze tot ik lig en zodra ik niet meer beweeg, komt ze mijn arm weer in de gewenste bocht plooien, zodat zij erin kan met haar nekje en dan slaat ze haar pootjes om me heen en dan hoor je een zucht. Zo. Mevrouw ligt goed. En als Skylar dan eens kans ziet, de weinige keren dat ze daar niet ligt, dan draai ik al snel om, omdat hij zo zwaar is en zijn poten dan zeer doen op mijn lijf. En hij wilde het wel anders maar omdat zij kreeg wat hij wilde, viel hij haar aan! Niet gek toch eigenlijk? Als je er zo even over nadenkt. En zo kan ik nog honderd voorbeelden geven. En dan krijg je scheve ogen natuurlijk. Gelukkig dat ik weer wél doorhad, dat hij zich tekort gedaan voelde, toen Rainbow lunch kreeg alleen.

De andere twee geven niet om eten, die eten omdat ze het nodig hebben, meer niet. Maar Skylar is een lekkerbek. Net als Rainbow geobsedeerd door eten maar omdat hij brokjes eet, is het nog binnen de perken. Toen ben ik hem ook een heel klein beetje ervan gaan geven en dat was al genoeg. En nu ik echt begon te ‘zien’, zag ik dat hij vond dat hij helemaal niets mag, dat er niet van hem gehouden wordt. En echt, ik hou diep van hem! Maar dan moet je dat wel laten blijken. En dat ben ik dus de afgelopen weken aan het doen geweest. Hij is loeizwaar maar vindt het heerlijk, af en toe dan, als ik hem oppak en tegen me aan druk en vlinderkusjes geef over zijn koppie.

Ook laat ik hem veel meer naar buiten, als hij staat te gillen. Veel meer? Zeg maar altijd, behalve als het regent of ijskoud is of ’s avonds laat. Maar dan hoef ik maar ene keer nee te zeggen en hij houdt op met zeuren omdat hij best wel weet hoe het zit. En ik praat continu met hem en dan zeg ik hoe lief en hoe mooi ik hem vind. Dat komt dan wel uit de grond van mijn hart en ik zeg het vol gevoel om hem te laten merken dat ik het echt meen. En dat lijkt hij inderdaad te voelen. En wel zo, dat hij haar wel wat mopperende kreuntjes geeft, die hij dan ook weer terug krijgt, maar de ware vijandigheid is eruit.

Van de week heb ik me rot gelachen want Skylar komt nu ook steeds vaker bij me liggen. Trouwens, daar nodigde ik hem echt regelmatig voor uit maar dat wilde hij niet, alsof hij zoiets had van ‘dat meen je toch niet’. Katten zijn slim hoor, geloof me. Hij zat er wel naast hoor, maar goed, ik kán nu begrijpen waar het vandaan komt. Nu komt hij toch wel eens even liggen. Of hij blijft liggen als ik erbij kom zitten. Eerst sprong hij dan gelijk weg. En om dat te bevestigen, Aurora is ook niet gewend dat hij daar ligt. Wel Moonlight, die ligt daar meestal. En zij springt op mijn schoot en wil even aan Moonlight ruiken.

Ze schrikt behoorlijk als ze ruikt dat het Skylar is en op dat moment draait Skylar zijn koppie om te zien wie er aan zijn kont snuffelt. Hmmmmm, doet zij hoog achterin haar keel, hmmmmm bromt hij terug. Zij kiest toch eieren voor haar geld, en springt weg maar dat ging eigenlijk prima! En weet je nog, een paar dagen geleden, de 18e geloof ik, dat ik zei, ‘ik laat het los en ik wil alleen nog maar positieve dingen’? En als je daar dan van overtuigd bent, zoals ik toen ook echt was, en nog hoor, dan werkt de Secret als een gek! Als mijn brave en rustige lieve Skylar daar geen bewijs van is. Gewoon het werk van de liefde. Helaas werkt het bij mensen niet altijd, die moeten daar nog vaak in groeien. Maar bij Skylar?

Bij Skylar en de anderen heeft het geluk gebracht, en tevredenheid en ik krijg volop liefde terug. Dat kreeg ik al, maar nu zonder de wanklanken ertussendoor. Een mooie symfonie is dat aan het worden! Opeens moest ik ergens aan denken en ik zet het op. Klik hier, en als ik eraan had gedacht om de reactie van Moonlight hierop te filmen, dan had ik een viral filmpje gehad. Nu moet je me maar op mijn woord geloven, als ik zeg dat ik me tranen heb gelachen! Kijk, zo hoort het! En ik? Ik moet echt erop blijven letten dat ik ze allemaal evenveel dezelfde soort aandacht geef, want al bedoel je het totaal anders, het is maar net hoe de ander het oppikt. Mensen kan je mee praten en de dingen uitleggen, als ze dat willen tenminste hoor, in mijn geval dus niet. Dieren kan je maar 1 ding mee, het ze laten voelen, echt en diep laten voelen. Dát werkt! Skylar heeft weer dat lieve glimlach smoelwerk van eerst en loopt niet meer bij of voor me weg! Wat een overwinning! Alleen jammer dat hij het vandaag weer totaal verprutste door haar aan te vallen... zucht....