31. mrt, 2020

Drie jaar en 307 dagen zonder Sunshine

Vrijdagavond lag ik rillend van de koorts op de bank, ik weet niet hoe hoog want tja, geen thermometers te krijgen in Nederland. Het hoesten strak en scherp maar niet overheersend. Dat is de hoofdpijn. Ik lag een soort van naar het scherm te staren want het is niet dat je echt kijkt. De hele toespraak van Koning Willem-Alexander heb ik gemist maar die kreeg ik de komende dagen in vlagen via allerlei programma’s. De wereld draait doorrrrr stond op, na al die jaren nog maar een week op de buis. Als je dan zo ligt te rillen en te beven, dan wordt je volgens mij zo wel driedubbel geraakt door wat je ziet en hoort.

Marcel Veenendaal van Direct, die natuurlijk ook allerlei optredens af hadden moeten zeggen, liep terwijl hij het prachtige en nu zeker toepasselijke ‘Soldier on’ zong, door de nu praktisch lege studio’s. Het programma zelf ook zonder publiek, kippenvel!, en dan niet door de koorts. Wil je het ook zien: klik hier   Ik werd er in elk geval enorm door geraakt. Al vermoed ik dat mijn emoties toch wel aan de hoge kant zitten. Deze kwam in elk geval flink binnen.

Maar dat was nog niks toen André van Duin de studio in kwam. Onze nationale clown eerste klas, die nu 73 is en pas zijn echtgenoot verloren heeft. Als je foto’s van hun samen zag, dan kon je daaraan alleen al zien, dat ze bij elkaar hoorden. Ik kan het niet anders uitleggen. Die man heeft al sinds ik klein ben mijn hart gestolen. Eerst als die clown die met alles weg kwam en mening artiest in wanhoop heeft gebracht daardoor, of de slappe lach laten krijgen, zodat ze niet meer door konden werken. Dat vond ik altijd nog het leukste. Toen later bleek, dat hij dan ook nog zo’n prachtige stem had, om ook serieuze liedjes mee te brengen, heeft hij een aantal prachtige liedjes op de plaat gezet.

Maar wat hij gisteren deed, hij bracht La Bohème van Charles Aznavour, hij had het zelf vertaald. Prachtig vond ik het en zo te zien hield Matthijs het ook niet echt droog. Ik wil het zelf ook bewaren, maar vooral mijn Vlaamse vrienden dit niet onthouden. Veel Nederlanders zullen het al wel gezien hebben. Zo niet, klik dan hier  De koude tranen biggelden uit mijn toch al brandende ogen. Daar kwam het vast door! Want die hoofdpijn is hardnekkig. Na een paracetamol 1000 mg is het eventjes weg maar niet voor lang. Ik weet nu ook dat ik daar geen overdosis van moet nemen. Het bouwt zich namelijk op in je bloed. Mocht je er meer dan 8 van 500 mg nemen, of dus ook meer dan 4 van 1000 mg, dan maak je toch echt je lever kapot en die heb ik nog ff nodig. Dan maar hoofdpijn verdragen. Als de koorts zakt, zakt ook de hoofdpijn iets, maar niet al te lang. Trouwens, de koorts komt ook met vlagen terug. Als het al weg is.

Ik schrijf ook in vlagen. Mijn hele lijf is namelijk pijnlijk en als je een tijdje ligt, dan doet alles je echt heel erg zeer! En dan loop ik even, lekker wazig en rillend, rond, om de boel te strekken. Ik slaap zowat de hele dag. Ik ging zaterdag dus achter de pc zitten om mijn huiswerk te maken. Ik heb voor dinsdag heel veel te doen maar het ging gewoon echt niet. Ik had wel mijn school mail geopend en het huiswerk van de afgelopen 2 weken terug gekregen en ook een lesopdracht. Allemaal prima gemaakt en zo ook beoordeeld. Heel leuk maar ik moet voor les 5 aan de slag en zaterdag lukt het voor geen meter. Ook hier zitten typen, dan doet het geratel op het toetsenboord een soort van pijn in mijn oren, zo lijkt het, echt hoor, het doet zeer! Raar!

Zondag ging ik weer een poging wagen maar niks hoor. Wel gunstig eigenlijk, dat ik het nu heb, dan kan ik de 3e april gewoon naar Utrecht. (HAHAHA, dat dacht ik toen toch echt!) Mag ik wel hopen dat ik immuun ben, als het al corona is natuurlijk. Sommige mensen komen met lichte griepverschijnselen weg en ik heb toch wel meer gemiddelde klachten. Stel dat ik dit net achter de rug heb, voortaan immuun ben voor dit virus maar dat ik dan daaroverheen ook nog eens corona krijg. Dat zou wel heel lullig zijn. Ik ga er gewoon vanuit dat ik weer snel zal herstellen. Mijn lijf is een snelle heler, zeg maar. Dat zal nu ook werken. Ik heb een hogere pijngrens dan de gemiddelde mens, daarom lijkt het bij mij altijd minder te zijn maar dat is dus niet zo. Zo’n verlaagde pijngrens brengt me juist nogal eens in de moeilijkheden.

Alleen tegen koorts, daar kan ik niet tegenop. En ik heb dat meestal vrij heftig, omdat mijn lijf altijd zo hard vecht. Zo zit mijn karakter ook in elkaar, het zal wel bij elkaar horen of zo? En het bijbehorende pijnlijke stijve lijf. Alsof de cits hele nachten met zijn allen over me heen galopperen. Vreselijk! Zaterdag werd ik 6 uur wakker. Door de cits en na hun verzorging ben ik weer gaan slapen tot zeker 10 uur. Daarna geprobeerd wat huiswerk te doen tot de tranen over mijn gezicht liepen. Geen succes. Weer gaan liggen en tot mijn grote schrik tot 16 uur geslapen! Alleen omdat DHL aanbelde, met het kattengrit, werd ik wakker. Hij heeft het heel lief voor me boven gebracht en voor de deur neergezet. Voor hen ook niet zo prettig hoor, al die huizen af met pakjes.

Dat hoorde ik donderdag ook nog in de apotheek. Er is een nieuwe stagiaire voor de dinsdag geloof ik. Maar die kwam gewoon niet opdagen, zonder af te zeggen, want die is bang om het virus te krijgen anders. Eh, dan heb je toch echt wel het verkeerde beroep gekozen om te gaan leren. Lijkt mij toch. Ja, ik vind het ook niet leuk, als ik dan al die snotterende mensen moet helpen. Dat is logisch. Maar ik heb wel het verantwoordelijkheidsgevoel in me, dat je beseft dat mensen juist nu hulp en medicijnen nodig hebben. Als je dat niet op kunt brengen, dan kan je maar beter gelijk iets anders kiezen.

Mensen hebben elkaar zeker nu nodig. Ik ben ook dankbaar voor die mensen, die mij vroegen of ik iets nodig had. Miranda, Karina, Petra, José van school, Sandra mijn schoonzus, allemaal hartstikke bedankt! Dat doet me gewoon heel goed. Voor nu, ga ik weer even liggen. Ik ben bang dat ik het huiswerk en school nog heel even op mijn buik kan schrijven. Ik voel me op zondag toch wel op mijn slechtst en normaal gesproken begin je dan juist een beetje op te knappen. Welk virus ik ook heb, het is een lang durende. Daar ben ik nou niet echt blij mee. Als ik maar vóór 3 april weer naar buiten kan, vind ik alles best. Ik moet nog maar eens gaan zoeken hoe dat zit. En nee, ik heb de dokter niet gebeld. Zolang ik niet stik, lijkt het me weinig nut hebben. Ze hebben het al druk genoeg en er is toch geen medicijn voor. En je weet het bij mij, het IS goed zoals het is! Of, zoals de Japanners het zeggen “nankuranaisa!”