2. apr, 2020

Drie jaar en 309 dagen zonder Sunshine

Na de 4e nacht, op zondag moest ik hier toch echt stofzuigen. De dagelijkse bakverschoning is al een hele onderneming en daar moet ik minstens 2 uur diep van slapen, ben ik al achter. Ik denk ook dat ik niet zo moet stofzuigen als anders maar gewoon lichtjes. Als het losse haar maar weg is, anders stort ik zo van mijn voegen, ben ik bang. Dat dacht ik eerst nog ja. Maar zowel dat stofzuigen als proberen huiswerk te maken, moest ik laten. Die bakken die moeten wel, maar anders had ik dat ook niet gedaan hoor. Gisteravond ging ik rond 21 uur slapen, om 6 uur wakker voor de cits en daarna weer verder geslapen tot 11u15.

En ik zat alweer te suffen, ware het niet dat er een NL alarm ging, waar je je een beroerte van schrikt, om te zeggen dat je 1,5 meter afstand moet houden. Tja, er zijn nog steeds Nederlanders die denken dat ze overal boven staan. Nou als je weet hoe je je voelt, dan kijk je wel uit! Geloof me, ik heb nu al de 5e dag koorts en dat put je behoorlijk uit. Na de kattenbakken leegscheppen, wat al 3 dagen duurt voor je gevoel, moet je echt weer even bijslapen. Bizar gewoon. En wat veel mensen zich nu afvragen, is dit dan ons noodlot? Nou nee hoor, de dingen gaan zoals ze gaan moeten en virussen zwerven al bijna net zo lang over deze aarde als wij. En of je eraan doodgaat of niet, dat is toch echt een kosmische wet en zeker geen toeval.

Net zoals het dus bijna zo’n 100 jaar geleden al in de boeken van Jozef stond, is het nu nog steeds zo hoor. Aan kosmische wetten verandert namelijk nooit iets. Dat kan je bekijken als zoiets als zwaartekracht. Dat is niet opeens anders dan, pak hem beet, 1000 jaar geleden. Want ook zwaartekracht is een kosmische wet, als het ware. Net als de middelpuntvliedende krachten, waar het mee te maken heeft. Maar dat is iets, dat ga ik hier en nu niet uitleggen en bovendien ben ik ook geen natuurkundige. Dat laat ik aan Nassim Haramein over, die kan dat beter dan ik.

Is er iemand die twijfelt aan het feit dat ‘zwaartekracht’ bestaat? Ik denk het niet. Laat maar iets vallen, of het nou een veertje is, of een blok staal, het valt allemaal naar beneden. Maar echt bewijzen, fysiek bewijzen, dat die zwaartekracht echt bestaat, dat is niemand nog gelukt. Je kan hem niet zien of aanraken. Toch weet iedereen dat het er is. En zo is het dus ook met ‘gene zijde’, ik kan het niet bewijzen maar het is er toch echt, want ik voel het van binnen. Ik ‘weet’ het van binnen, net als ik weet, dat als ik mijn pen loslaat, het ding naar beneden zal vallen. Je hoeft mij niet te geloven hoor, ooit kom je er toch vanzelf achter.

Dat is het wat nu veel mensen lelijk laat doen, hun angst voor de dood. Die je eigenlijk alleen maar kan hebben, door een beperkt aantal redenen. Of je weet dat je in het duister terecht komt en nee, dat is daar niet zo leuk en gezellig. Koud, stank, demonen die sterker zijn dan jij en die je pijn doen. Je kan niet dood maar wel bezwijken dus wordt je elke keer weer wakker en begint het gelazer opnieuw. Geen leuk vooruitzicht nee en dan word je wel bang ja. En dat mag ook, maar je hebt zelf in de hand of je daar lang of kort moet blijven. Of je denkt dat dit het is, dat je maar 1 leven hebt en daarna is er niks meer. Hoe oneerlijk zou dat zijn zeg.

Dan zouden er mensen zijn die alle goeds mee maken, maar ook mensen die alleen maar ellende meemaken. En dat allemaal zonder reden. Nou, dat lijkt mij sowieso onmogelijk. Het leven mag dan niet eerlijk lijken, maar de kosmos is het wel zeker. En als je bewust zou weten waarom de dingen gaan zoals ze gaan, zou je beseffen dat ook die pure rechtvaardigheid zijn. Die eerste reden, het bang zijn, die kan terecht zijn, maar dan heb je dat altijd in eigen hand gehad. Dan had je maar liever en liefdevoller moeten zijn. En het is nooit te laat om daarmee te beginnen. Die 2e reden, maar 1 leven hebben, is gewoon onterecht en ook erg onlogisch, maar voor dat gevoel moeten ook die mensen nog ontwaken, en kan je er niets mee doen. Zo’n mailtje van mijn universum, die ik elke dag krijg, vertelde dit dan ook weer heel duidelijk en logisch. Angst is zo onnodig!

Heb je het gemerkt, dat angst veel lijkt op van die hele grote billboards langs de snelweg? Hoe sneller je gaat, des te sneller lijken ze dichterbij te komen, des te groter ze worden en hoe meer ze je zicht op wat echt en leeft blokkeren. Tot het punt dat ze hoog boven je uit steken, groter dan het leven zelf. Ze remmen je af en geven je meer redenen dan ooit om maar om te keren en je terug te trekken in alle veiligheid, waar je vandaan kwam. Maar als je de moed op kunt brengen, om op koers te blijven, dan zijn ze met het knipperen van je ogen zo snel, achter je en worden ze weer in het juiste perspectief gezet. Hoe verder je komt, hoe kleiner ze worden. En zo snel als ze verschenen, verdwijnen ze ook weer totaal uit het zicht. Als je gewoon op koers wilt blijven, blijf dan ook alsjeblieft op koers. Die angsten, die gaan vanzelf weer weg. En als je terug kijkt dan zijn ze zo klein, dat je je bijna niet kan voorstellen dat je er ooit bang voor was. Kwestie van gewoon doorgaan!

Ik moet ook wel. Ik zou het liefste de hele dag liggen en slapen maar de cits hebben me nodig. Een aantal keren om te eten, of als Skylar zit te gillen om het balkon op te mogen. En minstens 1 x per dag om de bakken te doen. Maar dat is toch echt wel mijn nokkie. Ik heb er een was in gedaan die zondag, en die heb ik ook nog in de droger gestopt erna en ik voelde me alsof ik 2 weken lang, zonder pauze 9 uur per dag op mijn voeten had gestaan. Totaal gesloopt. Dat viel wel tegen ja. Zolang ik lig te slapen lijkt het mee te vallen. Logisch, want dan ‘ben’ je er even niet. Maar zodra ik wakker word, of van het hoesten of om naar het toilet te gaan, voelt mijn lijf erg pijnlijk. Dan moet ik even bewegen en dat doe ik dan ook. Maar je voelt dan gelijk dat je eventjes totaal niets waard bent en ook erg kortademig.

Als dit de ‘lichte’ verschijnselen zijn, dan wil ik niet weten hoe die zware moeten voelen. Dit is al bijna niet vol te houden. Ik zal wel moeten hoor, als die koorts er maar eerst eens mee op houdt, dat zou al fijn zijn. Ik denk dat ik me dan al snel iets beter zal voelen. Bijna iets van 20 uur geslapen van de zaterdag op de zondag en nog voelt het niet veel beter, eerder slechter. Geluid doet nog steeds pijn aan mijn oren. Ook dat getik hier op het toetsenbord. Maar aangezien ik regelmatig even rondloop, tik ik dan even een paar zinnetjes, tot mijn oren het kunnen verdragen.

Ik heb mazzel aan de ene kant, dat de lessen online zijn, anders had ik nog meer achter gaan lopen dan ik nu al doe. Al moet ik nog even afwachten of ik die hele dag achter de pc wel ga redden. Ben bang van niet. Misschien met de laptop op de bank gaan liggen? Hm. Ideetje. En na een aantal dagen niet gegeten te hebben, te ziek om iets te maken, heb ik nu een pan water opgezet, mergpijpje en rundvlees erbij en balletjes. Vanavond eet ik soep! Misschien voel ik me daarna dan ook een beetje beter.