3. apr, 2020

Drie jaar en 310 dagen zonder Sunshine

Jullie zullen er ook wel om moeten lachen, net als ik, maar eigenlijk was leuk wel anders. Ik hoorde dat er een kat ging kotsen maar ik zag niet wie en ik zag niet waar. Het bleek Moonlight te zijn. Alleen zat hij bovenop de wandkast. Tja. Ik ben echt nog doodziek, het lijkt niet echt beter te gaan dan een paar dagen geleden. Heel gek want normaal knap je na een paar dagen meestal wel op, tenminste, ik wel. Dit keer niet. Ik schrijf dit nu al rillend van de koorts, en ik ga zo weer liggen, op maandag de 23e rond 18 uur. Vandaag ziek gemeld op school maar kon eerst niemand te pakken krijgen. Daarna in slaap gevallen en nu sta ik op ‘spijbelen’. Ik heb ze wel te pakken gehad maar goed, het interesseert me heel even niet.

Mijn borst doet zeer, al hoest ik niet continue, het is nog steeds scherp en droog. Zolang ik een uurtje of 20 slaap, lijkt het mee te vallen. Tot ik iets probeer te doen en dan krijg ik ook hele rare ritmestoornissen van mijn hart. Zoals elke dag, de bakken moeten verschoond worden. Daar zie ik momenteel als een berg tegenop want het is voor nu een hele zware klus. Ik moet er een uurtje of 2 door slapen. Bizar toch zeker?! Maar vandaag vlogen de vlokken kattenhaar over de vloer. Ik kon niet anders dan proberen te stofzuigen. Er zijn genoeg mensen die me hulp aanbieden maar eh, ik zit hier opgesloten! Ik kan niet zomaar iemand besmetten door te vragen om even te stofzuigen.

Ik ben niet zielig hoor, geloof me, er zijn mensen veel en veel erger aan toe dan ik. Ik wil alleen even een reëel beeld scheppen van hoe het er hier aan toe gaat. Ik slik ook 4 paracetamol 1000 per dag, anders is de koorts en de hoofdpijn niet te verdragen. Ik heb nog een berg in huis, van toen mijn moeder overleed, hebben we die doosjes verdeeld en ze zijn nog niet over de datum. Mazzeltje. Ik heb, nadat ik de bakken doen eruit had geslapen, de stofzuiger klaargezet. Dat alleen al, vergde veel van me. Later heb ik huilend lopen stofzuigen, zo slecht voelde ik me. En je kan wel denken, laat het, maar ik krijg het er benauwder van als ik het niet doe. Kiezen uit 2 kwaden heet dat.

De vuilniszak staat voor de deur, met een grote lege doos. Morgen, als het nog doorgaat, komen ze het trappenhuis schoonmaken. Ik zal proberen te vragen of ze het in de container willen gooien omdat ik ziek ben? Wie weet heb ik mazzel. Ik zie mezelf namelijk niet in de nacht die zak en doos weggooien en dan al die trappen weer opkomen. Achter de pc zitten en huiswerk maken, het gaat niet. Ik kiep na 10 minuten al om. Dit is echt niet leuk meer zo. Het voelt eigenlijk alsof ik er rotter aan toe ben dan afgelopen vrijdag. Hoe lang gaat dit nog duren zeg? En hoe moet ik straks dan alles weer inhalen? Ik weet het even niet meer hoor, en daar word ik ook niet vrolijk van. Volgens mij pikt Skylar mijn humeur over want hij viel Aurora weer heftig aan vanmiddag. Ook daar moest ik om huilen omdat ik geen puf heb om boos te worden…

En tot zover kwam ik die week. Daarna heb ik niet meer achter de pc gekund of gewild of puf voor gehad. Dit schrijf ik nadat ik begin op te krabbelen, einde van de middag op de 31e maart. Vanmorgen heb ik zowaar ingelogd op school maar dat hield ik vol tot half 11. Daarna heb ik het er de hele middag bij moeten slapen. Het was net even teveel. Wel lief dat ze allemaal blij waren om van me te horen, dat het weer een beetje ging. Maar nadat we pauze kregen, voelde ik dat ik beter uit kon gaan loggen en dat heb ik dan ook gedaan. Ik weet wel dat ik moet luisteren naar hoe ik me voel. En zo stom hè, dan voel ik me toch schuldig en lui. Precies waarom ik ooit heb kunnen doorwerken met een burn out, wat bijna nooit kan. Ik wel, ik duw wel door, ten koste van mezelf. En juist dat wil ik nooit meer doen.

Alleen ben ik nou eenmaal zo. Ik heb mezelf echt even op mijn kop moeten geven. Ik ben niet lui als ik probeer te genezen! Dombo! Zo moet ik mij dan maar aanpakken. Maar goed, tijd om verder te vertellen wat er vanaf die maandagavond gebeurde. Ik had heb heel zwaar al, toen die maandag, vooral omdat de koorts je een soort van uitput. En koorts totaal proberen te onderdrukken is ook niet goed, want het is een teken dat je lichaam ergens tegen vecht en dat gevecht is nodig en dat moet je dus niet proberen weg te krijgen. De nachten, alle nachten, werden doorgebracht met een enorme koude natte koorts. Die dinsdagochtend vroeg, dreef ik echt mijn bed al uit. Liters water lijken er dan langs je heen te lopen.

Als je dan ’s nachts ook nog moet plassen, dan is dat echt zo vreselijk vies gevoel. Als je loopt, voelt het alsof er een ijzige koude wind over je heen waait. Helemaal duizelig en klappertandend zit je daar dan. En dan moet je weer terug ook op je wiebelige zwakke beentjes. Het voelt alsof je jezelf bijna niet dragen kan. Eenmaal wakker trekt het dan langzaam weg. Maar daarna begon die dinsdag weer een zware koorts. Nu zo zwaar, dat ik dacht, nu moet ik de dokter wel bellen. Dit gaat geloof ik niet goed anders. Ik was ook heel erg kortademig en lopen naar het toilet leek wel een marathon.

Nou, echt meedenken doen ze daar niet bij de dokter. Volgens mij had ze wel in de gaten dat ik enorm geïrriteerd raakte door haar rare opdrachten en vragen. Ja, dan willen wij toch wel even uw temperatuur weten. Tja, lastig, want ik heb geen thermometer, nergens te krijgen in heel Rotterdam. Kunt u er niet even eentje bij de buren gaan lenen? Eh… Je wilt dus dat ik met hoge koorts hier bij 5 gezinnen ga aanbellen? Buiten het feit dat ze geen van allen goed Nederlands verstaan op 1 buurman na? Dus ik moet ze even gaan besmetten van je? Eh. Ik ga even met de dokter overleggen. Lijkt me verstandig ja.

U kunt hier bij de apotheek thermometers kopen, komt ze bij me terug. Oh ja? Wat fijn? Maar volgens mij mag ik nu niet naar buiten toch? Kan u niet iemand even sturen dan? Nee, dat kan ik niet, ik ben alleen. Ondertussen wordt mijn koorts alsmaar hoger, van de corona of door haar? Ik weet het niet. Is het heel erge koorts, want we zouden graag weten hoe hoog. Geloof mij maar, als vrouw van 58 met ervaring en eentje die zich nooit aanstelt, ik kom nooit bij jullie tenzij echt noodzakelijk, het is hoog. Ik ga even overleggen met de dokter. Doe jij dat maar ja.

Wij gaan de HAP Franciscus bellen, en die gaan dan overleggen en ze zullen u voor half 3 terug bellen. Ze zijn daar namelijk tot 3 uur open. Dan overleggen ze met u of u naar hen toe moet komen. Hè hè, was dat nou zo moeilijk? Blijkbaar wel en wat een enorm domme voorstellen zeg, denk even mee als ik zeg alleen te zijn! Gaat iemand u brengen, vraagt ze me dan nog. Eh… wat denk je zelf?, vraag ik nu toch echt geïrriteerd. Ja, dat bedoel ik, dat mag dus niet. Nou, schiet mij maar lek wat ik had moeten doen als ik geen auto en/of rijbewijs had gehad. Ik denk er maar niet aan, ik laat het maar los. Ondertussen sleep ik me naar de douche want ik heb daar al vanaf vrijdag niet meer onder gestaan. Ik zal vast stinken maar ik had er echt geen puf voor. Ik ben gelukkig niet te blond om mijn telefoon mee te nemen. Als ik uiteraard net mijn hoofd heb ingezeept, dat gonst als een bijenkorf ondertussen, gaat de telefoon. Het is het HAP, hoe het met me gaat.