4. apr, 2020

Drie jaar en 311 dagen zonder Sunshine

Nou, het ging niet zo heel goed. Ook zij vroegen om mijn temperatuur maar snapten dan ook wel direct dat ik daar weinig mee kon zo. Ik werd verwacht om 14u40, om 15 uur gingen ze dicht. Ik keek hoe laat het was, 14 uur. Snel afspoelen en aankleden dan maar, geen idee wat als t maar los zat en me niet benauwde. Ik waggelde naar de auto, koortsdronken zal ik het maar noemen. Mijn bijenkorfhoofd met natte haren, wiebelde met me mee. Ik vond de rit erheen vrij gevaarlijk want je bent er door die koorts niet helemaal bij. Voordeel was dan wel weer, dat het erg rustig was voor de tijd van de dag. Zo heeft elk nadeel echt zijn voordeel.

Eenmaal bij het Franciscus was het nog even zoeken naar het HAP. Helemaal achterin bij de EHBO was me gezegd. Maar het hele parkeerterrein was zowat vol. Van waar ik stond was het natuurlijk weer het verst van waar ik moest zijn. Ik liep ook helemaal te zweven en ik moet eruit hebben gezien als een dronkenlap. Mijn haren wapperden half nat om mijn hoofd en ik had moeite met de zon. Eindelijk, na voor mijn gevoel een soort van marathon, kwam de ingang in zicht. Ook wel raar want er waren daar mannen aan het werk en er stond een portocabin. Als een soort misdadiger sloop ik langs ze heen. Ik zou me daar niet prettig hebben gevoeld, qua werkplek. Al die corona-gangers! Ja, dat is toch eng dan?!

Ik werd bij het aanmeldhokje totaal geïnstrueerd, wat wel wat niet en hoe doe je je mondkapje goed aan. Ik moest blijven staan, dan kwam ze me halen en dan moest ik op 1,5 meter afstand volgen. Ja, die snapte ik wel hoor. Ze bracht me naar het corona wachthok, tot ik aan de beurt zou zijn Door die hele wandeling voelde ik me langzaam instorten. Ik was heel kortademig natuurlijk en dat lopen had me nou niet echt van verse zuurstof voorzien. Dat had de arts ook in de gaten, 2 jonge dames die me lief en vrolijk behandelden. Fijn dat ik zelf al mijn doses puffers had verhoogd tot het maximum! Ja, niet voor niets apothekersassistente geworden natuurlijk. Ze vroeg of ik van het rietje af wilde. Huh? Van het rietje af wilde? Ze was ondertussen mijn longen aan het luisteren. Ja, het rietje waar je door ademhaalt, zei ze met een grote glimlach. Ja, daar wil ik wel van af ja, het is namelijk best lastig!

Na mijn paar longen er bijna uitgehoest te hebben, door de diepe ademteugen waar ze om vroeg, mocht ik weer even bijkomen. Koorts was 38.8 Celsius. Saturatie was wel te laag maar nog niet alarmerend met nog het juiste aantal ademhalingen per minuut, zij het net. Beginnende longontsteking dus een zware penicilline kuur was wel nodig en voor het rietje kreeg ik prednisolon. Fijn, niet de prednison, daar heb ik hele rare bijwerkingen van. Of het met de prednisolon ook zo zou zijn, dat wist ik niet, nog nooit gehad. Dat kon ik gelijk mooi uitproberen. Ik vroeg hoe ik dat moest doen, als ik nergens heen mocht. Maar ik mocht wel naar de dienstapotheek hier, want ik moest mét medicijnen naar huis. (ondertussen weet ik wel dat ik niet van die rare bijwerkingen had maar het kan ook zijn dat ik gewoon te ziek was om dat te merken, dus weet ik nog niks!)

Als het allemaal niet zou verbeteren moest ik naar het ziekenhuis, IC opname. Brrrrr! Dat wil je toch zeker niet?! Duizenden die daar niet meer uit komen! Ik moest over 24 uur de dokter weer bellen. Hoe het gaat en dan mocht ik niet meer dan 22 ademhalingen per minuut hebben en de koorts moest wel iets gezakt zijn. De dienstapotheek zat weer totaal richting voorkant, en ja, het is daar erg groot. Zachtjes in mezelf huilend van moeheid en algehele ellende, liep ik er heen. Met mondkapje waar ik het nog benauwder van kreeg. Ik bleef zo ver mogelijk uit de buurt van mensen. Ik mocht er op het bankje blijven wachten en kreeg een sms-je toen ik ze kon halen.

Echt als in een koortsdroom of meer nachtmerrie, ben ik weer naar de auto gelopen. Waarom stond dat ding nou weer zo ver?! Gelukkig nog wel de tegenwoordigheid van geest hebbend, het parkeren te betalen. Maar wel aan een apparaat waar straks anderen ook aan moesten betalen. Kan toch eigenlijk niet hè, maar dat bedenk ik me nu hoor, toen heb ik er echt niet bij stilgestaan. Met gevaar voor eigen leven weer naar huis gereden. Echt hoor, wat nou als ik niet had kunnen rijden of geen auto had gehad? Maar goed, ik weer thuis en ik voelde me zo erg ziek, niet te doen! Veel te veel gedaan en gelopen natuurlijk. Dat zou vast afgestraft worden. En dat werd het ook. Ik had nog steeds geen thermometer maar de koorts gloeide als hete kolen in mijn lijf. Toch heb ik braaf de prednisolon en de penicilline 3 x ingenomen. Dat nog wel, verder was ik van de wereld.

Na een nacht van weer de meest vreselijke koude koortsen, werd ik om half 5 wakker of zo. Ik heb stilletjes voor me uit liggen staren tot het rond zessen was, zodat ik de cits eten kon geven. Ik zou echt mijn broer vandaag om boodschappen sturen of zo, want ik had nu al vanaf zaterdag niet meer gegeten. De pan niet meer zo verse soep stond er nog steeds maar ik had er geen trek in en geen puf voor. In de loop van de dag leek het ietsje beter te gaan. Overmoedig en blij plaatste ik dat op Facebook! Iedereen blij, ik blij!

Er werd gebeld, PostNL met een grote enveloppe, ik vroeg of ze die boven voor de deur konden leggen omdat ik ziek was en niet naar beneden mocht. Dat deden ze netjes. Een pakket van Karina voor mij, met mijn verjaardagscadeautje er in maar ook, goud waard hier, een thermometer! Gelijk meten, 38.5, lager dan gisteren joehoe! Sandra had ook nog boodschappen gebracht, salades, crackers, dat soort dingen. Ik weet nog dat ik een broodje heb gegeten of zo. En ik kreeg een prachtige bos bloemen van de apotheek en mijn collega’s daar! Zo mooi en zo lief!!

Rond half 3 belde ik de dokter, om te zeggen dat het wel iets beter ging en ik dus niet opgenomen hoefde te worden. Was ik toch niet van plan met de cits maar goed, dat was een ander verhaal. Werd de jongedame weer boos dat ik zo laat belde. Pardon??? Ja, HAP gaat om 3 uur dicht en de dokter is nu al weg en kan je dan ook niet meer doorverwijzen. Zeg, moet je luisteren, als iemand tegen mij zegt  ‘over 24 uur naar je dokter bellen’ dan doe ik dat, dan had ze moeten zeggen, bel in de ochtend je dokter of zo. Ik doe gewoon wat me gezegd is, daar moet jij niet zo lelijk over doen! Ik hoefde toch niet naar het ziekenhuis! Zonder negatief te willen zijn, denk ik niet dat zij daar op de juiste plek zit. Als het slechter ging, moest ik weer bellen. Ik dacht al gelijk; ‘ik kijk wel uit want aan jou heb ik sowieso niks!’

Na het telefoontje, leek het virus te denken; ‘zo, nou heb ik iedereen in de maling genomen, nu ga ik pas echt los!’ Binnen een kwartier begon mijn koorts op te lopen en ging mijn hart weer op hele rare ritmes kloppen. Dat was nog het engste en daar krijg je het ook weer nog meer benauwd van. Ik voelde me steeds wegzakken, niet op een goeie manier. Moonlight leek het in de gaten te krijgen en die sprong steeds bovenop mijn been. Alsof ik van bovenaf keek, zag ik dat gebeuren en ik vond het zo bijzonder wat hij deed, dat ik er een foto van maakte.

Als ik dat nog kon, dan viel het toch nog wel mee? Maar ik voelde dat het niet echt goed ging. Ik nam nog eens koorts op en ik had toen 40.1 C en toen begreep ik waarom ik steeds weg zakte en waarom Moonlight me bij de les probeerde te houden. Ik ben een soort van naar de keuken gezweefd ik was er wel en ik was er niet. Heel raar. En heb daar ijs om mijn polsen gebonden met doekjes. Terug gezweefd naar de bank en daar heb ik een hele zware nacht beleefd. Bijna mijn laatste maar ik ben blijkbaar niet zomaar weg te krijgen!