5. apr, 2020

Drie jaar en 312 dagen zonder Sunshine

Na die woeste en erg zware nacht, zette ik dat een beetje beknopt nog op Facebook. Mijn hemel! Iedereen wilde me het ziekenhuis in hebben. Ik had niet goed de puf om me ertegen te verdedigen en ik liet het maar gaan. Niet dat ik het niet lief vond hoor! Maar serieus, wat hadden ze daar dan voor me kunnen doen? En ik had me nog tig keer rotter gevoeld, met mijn cits onbeschermd en niet wetend wat er aan de hand is. Kijk, als ik dood neer val, dan is het wat anders maar ze zomaar aan hun lot over laten, echt niet! Als ik had gedacht, dat ik báát zou hebben met een opname, dan had ik heus wel gegaan. En waarom? Omdat je dan getest wordt? Nou geloof me, ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken, dit is niet zomaar een griep virusje. Maar zolang ik niet aan de beademing moet, heb ik in een ziekenhuis niets te zoeken.

Het enige is wel, je ligt daar alleen en niemand kan of mag je helpen. En dat is best eng maar ook, je zal toch wat drinken moeten en de cits moeten eten en eigenlijk kan je niet op je voeten staan, zo zwak ben je. Toch heb ik me daar doorheen gesleept. Ik moest wel. De bakken doen, duurde heel lang maar ik deed ze. Om de dag dan nu maar dat moest dan maar. En ze kregen 2 x per dag hun eten en hun snoepjes. Voor hen was er weinig anders, behalve dan, dat ik continu op de bank lag. Ik had gelukkig wat te eten nu en maakte crackertjes met tonijnsalade en broodjes met cervelaat, lekker zout. Maar de salades, die ik juist dacht te gaan eten, heb ik weg kunnen gooien ondertussen. Ik kreeg het niet weg. Een bakje met lasagne ook weggekiept. Ik krijg nog steeds niet veel weg eigenlijk. Ik lust ook opeens geen koffie meer en ook geen cola light, wat ik altijd drink, al jaren. Ik zit nu aan de thee, iets wat ik al jaren niet meer gedronken heb. Met citroen én honing… Tja…

Maar echt goed ging het niet. Geloof me, in het ziekenhuis hadden ze weinig voor me kunnen doen, dan wat er nu al niet gebeurde. Veel slapen en proberen de koorts onder de 38 te houden. Als ik hoger had dan 38 nam ik de paracetamol erbij. 38 of lager dan was het niet nodig. Ja, niet fijn, zo continu koorts maar een teken dat je lichaam ergens tegen vecht en dan moet je dat gevecht niet al teveel willen remmen. Dus koorts, hoe vervelend het ook voelt, moet je beter maar zijn werk laten doen. Mijn schoonzus had perssinaasappelen meegebracht en ik kon niks persen. Toch had ik behoefte aan een sinaasappel. Ik dacht, dan doe ik het zoals we vroeger deden. Je vinger erin, en dan het vruchtvlees fijnknijpen en dan kan je zo de sap eruit drinken. Petra uit den Haag vroeg me, of ze me de keelspray moest komen brengen, want ik had nu ook vreselijk keelpijn gekregen opeens.

Nou het moet niet hoor maar heel lief! Ik had ook al die tijd niet achter de pc gezeten of zo, te ziek en dat wil wat zeggen bij mij. Iedereen bleef me maar naar het ziekenhuis willen sturen maar ik was niet van plan te gaan. Dan zeg ik voortaan alleen nog maar, dat ik er nog ben. Geen details want ik wil ook anderen niet nodeloos bezorgd maken. Ik ben gewoon niet bang om dood te gaan, ik heb ook geen angst om zo in mijn uppie te liggen en enorm ziek te zijn. Kijk, er zijn leukere dingen maar eh, ik heb nou eenmaal geen angst, voor niets eigenlijk. Het zal gaan zoals het zal moeten gaan, klaar. En ik neem het zoals het komt.

Een tijdje nadat ik mijn sinaasappel had genomen, voelde ik me toch beroerd worden! En oh wat gebeurden er weer gekke dingen! Ik heb ooit kantje boord gelegen met een voedselvergiftiging en dat gebeurde nu weer! Alleen nu had ik niet gegeten of zo, alleen dat beetje sap. Maar de verschijnselen, waren zoals toen en alles voelde exact zo aan. Ik heb op het toilet gezeten, met het prullenbakje in mijn arme geklemd en zo ben ik weg gevallen. En nee, dat heb ik maar niet op Facebook gezet. Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft maar ik werd op de vloer wakker. IJskoud en kletsnat, net zoals toen met de echte voedselvergiftiging. Wat is dit voor een achterlijk virus?! Toen ik net een beetje bij de mensen kwam, werd er gebeld. Petra met het keelspul en met 2 citroenen. We hebben even door de deur heen gekletst. Ik vertelde haar van de rare aanval van daarvoor.

Maar ja, die was nu al over en wat moet je er verder mee. Het virus doet gewoon rare dingen. Elke keer als je maar even denkt; ‘goh, ik voel me iets beter’, dan krijg je weer iets raars. En de koorts blijft maar loeien. Toch, dit waren wel de meest rare aanvallen. Verder ben ik nog een paar keer weg gevallen, en werd Moonlight weer actief. Die houdt me nog steeds in de gaten geloof ik. Ik raas even de dagen verder door, want ik ben wel een beetje klaar met deze ziekte. Ik kreeg nog een survival pakket binnen van Karina, met honing spullen snoepjes, keelspray en hoestdranken. Aangezien ik verder nooit ziek ben, zal ik ermee toekomen voor de rest van mijn leven, denk ik zo! Sandra bracht nog wat boodschapjes tussendoor met narcissen van bij mijn moeders graf. Die hadden ze me voor mijn verjaardag willen geven, maar toen bloeide de grote narcissenplant nog niet. Nu wel, ja nu had ik ze harder nodig misschien wel.

De maandag de 30e maart, ben ik heel even echt op geweest. Maar in de avond had ik weer koorts, alleen niet zo laaiend hoog. Dinsdag de 31e heb ik de ochtend toch ingelogd met school maar ik hield het niet helemaal vol. Ik ben rond half 11 afgehaakt, toch 1,5 uur mee gedaan. Ik loop zwaar achter maar ja, het gaat nog niet helemaal goed. We gaan het wel zien, ik moet dit kunnen, ziek geweest of niet. De woensdag heb ik hier dus even zitten schrijven maar ook nog veel gaan liggen op de bank. Ik had hoofdpijn en voelde me moe. Maar de nachten zijn niet meer zo heel erg rillend en koude koortsig vanaf de dinsdag. En vandaag is het de 1e april, woensdag dus. Ik heb weer veel geslapen vandaag. Ik ben er nog niet hoor. Ik ben wel door het ergste heen en kan gaan proberen aan te sterken.

Morgen ga ik eens proberen een poging te wagen hier in huis voorzichtig schoon te maken en daarna te gaan douchen. Hoop ik toch. Ik heb geleerd dat je met dit virus niets kunt zeggen. Het lijkt een soort van mee te luisteren en met je te spelen. Het straft het gelijk af. Maar ik denk niet dat het me nog de baas gaat zijn. Ik hoorde op tv dat ze graag plasma gebruiken voor de zieke mensen om ze de antistoffen van het virus te laten helpen met bestrijden. Ik heb me ervoor aangemeld maar omdat ik niet officieel getest ben, gaan ze me niet kunnen gebruiken. Dom zeg! Ik weet zeker, dat mijn bloed vol antistoffen zit. Maar goed, ik héb het aangeboden. Dan niet. Ik hoef geen test hoor, om te weten wat ik gehad heb. Ik ben in mijn leven nog nooit zo ziek geweest en ik hoop het ook nooit meer zo te worden.

Maar ik heb het overleefd. Mijn haar is totaal verwoest, afgebroken ook van het zweten en het draaien en het niet kammen. Maar ja, daar had ik geen oog voor of erg in. Zo gaat dat. Dus dan maar geen lang haar meer, het is er gewoon afgebroken. Gekookt door de koorts denk ik. Nou ja, het is maar zo. Ik zal het maar heel goed gaan verzorgen met wat ik heb, tot ik weer boodschapjes kan gaan halen zelf. Bestellen online lukt niet, ze zitten wel 3 weken lang vol, overal en allemaal. Dus laat maar. Ik eet nog wel crackers en broodjes. En ik zal langzaam aan wel herstellen, in alles. Maar voor nu nog even, zonder gekke dingen te doen. School, stage, het huis. Op mijn tergend langzame tempo voor nu nog, maar ik kom er wel! Ik ben wel klaar met corona, al is het wel een kroontje dat ik heb verdiend!