6. apr, 2020

Drie jaar en 313 dagen zonder Sunshine

Ook al is je koorts weg, wil het nog niet zeggen dat je overal vanaf bent blijkbaar. Gisteren was het de 1e april en pas laat in de middag, besefte ik dat mijn 2 jongsten jarig waren! En die zijn dus nu 3 jaar oud! Bijna vergeten! En als je dan zo een beetje wezenloos op de bank ligt, dan kan je niet anders dan bedenken hoe anders je leven er toen uit zag, 3 jaar geleden. Volop in het verdriet over Sunshine, die toen bijna een jaar vermist zou gaan zijn. Aan het werk bij het bedrijf waar je al vanaf 2005 aan het werk was. Ook nog ‘normaal’ contact met mijn kind. En die stuurde me toen opeens een foto van een net geboren kitten met een zwart kinnetje. Omdat mijn band met Moonlight zo sterk was en die ook zo’n zwart kinnetje heeft, wist ik het gelijk, DIE moet ik hebben want dát is Rainbow.

En Rainbow had een broertje, al had Dré, degene die ze vond, toen al snel gezegd dat hij had gezien dat het vrouwtjes waren. Aangezien ik heel graag katers heb, was ik later erg blij dat het broers waren en geen zusjes. Ze hebben extra snoepjes gehad gisteren, dat hebben ze wel verdiend. Mijn jongsten al weer niet eens (katten)pubers meer. Time flies when you are having corona. Met kinderen gaat het hard maar met dieren nog veel harder. Ik had voor het avondeten al 3 crackertjes gepakt maar ik had tartaartjes uit de vriezer gehaald en ik had nog komkommer in de ijskast. Oh ja! Nou, ik had wel trek in wat normaals te eten.

Wiebelig op mijn benen heb ik de tartaartjes gebakken en de komkommer bereid. Een hele klus voor hoe ik me nu voel hoor. Ik ben er nog lang niet, dat heb ik wel in de gaten (dit was op 1 april hoor niet vandaag en nee geen grapje). Ik heb ervan zitten genieten! Al vroeg ging mijn licht uit, want ik ben gewoon in slaap gevallen, toen Jinek nog maar net begonnen was. Geen idee wat er allemaal gezegd is dus, ik was weg. Om een tijd later, de tv was al vanzelf uitgegaan, weer wakker te worden van mijn eigen gekerm! Huh? Wat nou weer?! Ik had aanvallen van buikkramp en lag dan te kermen als ik weet niet wat. Ik hoop dat de buren er doorheen geslapen hebben. Ik werd echt zelf wakker van de herrie! Maar de pijn was dan ook bijna ondragelijk, alsof iemand met grote klauwen in mijn darmen aan het graaien was, mét nagels!

Uiteindelijk ben ik op het toilet geëindigd met mijn hoofd tegen de koele tegels. En na een uurtje of zo, totaal versteend van de koude, kon ik weer voorzichtig richting bank schuifelen. Zou dit nou van die komkommer met tartaartje komen? Ik kan moeilijk op crackers blijven leven toch zeker? Maar goed, als t moet dan moet t. Want dit wil ik niet nog een nacht meemaken. Daar was het echt veel te pijnlijk voor. Aangezien ik nog een komkommer heb liggen, ga ik die vanavond maar eens opeten. Alleen heb ik geen tartaartjes meer. Dus kijken of ik dan hetzelfde effect ga krijgen. Want ik wil wel weten waar het aan lag hoor. Ik heb al wel gemerkt, dat ik eten niet zo goed weg krijg. Broodjes, heerlijk maar die branden de rest van de dag in mijn maag. Alleen geen last bij crackertjes met een heel dun laagje tonijnsalade. Ook weer raar. Voor ik zo ziek werd met mijn somatisch symptoom stoornis, kon ik ook al niet goed eten. Het bleef in mijn keel steken en kreeg ik wel wat binnen, dan was het maagbranden. Mijn moeder, met haar kapotte alvleesklier, had hetzelfde. Wie weet, krijg ik dat ook ooit. Ik doe nu al zo gek, wat eten betreft. Ondertussen is het donderdag de 3e en ik had me heel wat voorgenomen voor vandaag.

Ik heb mijn haar gedaan en ik heb me, voor het eerst weer, aangekleed. En toen ik daarvan was uitgerust, dat is echt erg want van de lulligste dingen moet ik bijkomen, ben ik boodschapjes gaan halen. Mijn broer had me verteld over de soort van post apocalyptische toestanden, op je beurt wachten tot je binnen mag en weet ik veel wat meer voor rare dingen. Maar eh, toch maar eens vragen waar zij heengaan dan. Ik heb er niks van gemerkt. Ja, het enige wat ik ervan zag was dat er strepen zijn geplakt waar mensen moeten wachten bij de kassa. Want ze razen gewoon vlak langs je heen hoor, stelletje gekken. En opeens bedacht ik me, dat ik niet meer angstig hoef te zijn om het te krijgen. Nou was ik dat al niet hoor, daar niet van. Maar nu ik het gehad heb en weet hoe zwaar het is om doorheen te komen, zou ik daar toch wel angstig van geworden zijn. Maar dat hoeft gelukkig niet. Ik heb een lijf dat afgeladen is van de afweerstoffen!

Nu had ik op tv gehoord, dat ze hier bij het Erasmus MC van corona herstelde mensen oproepen om hun plasma te doneren, zodat ze dit kunnen gebruiken voor de antistoffen die erin zitten. Dus had ik me aangemeld bij Sanquin, waar ze donoren bloed en plasma afnemen. Mijn B positief is toch al een van de meer zeldzamen bloedgroepen, maar het ging nu dus om plasma met antistoffen. Maar omdat ik niet officieel getest ben, kunnen ze me niet gebruiken. Nou ja! Dat vind ik pas echt dom. Al voor ik ziek werd, dacht ik al dat die cijfers helemaal niet echt kloppen omdat ze nooit iedereen testen.

Ja, als je uit zo’n risicogebied komt, of als je opgenomen wordt. En inderdaad, ik werd ook niet getest. Die arts zei ook al, ja ik heb geen test nodig om te merken wat je hebt. Dat had ik zelf ook, zeker in de rest van het verloop van deze ziekte. Dat was mij wel duidelijk. Maar omdat het niet getest is, kunnen mijn afweerstoffen niet gebruikt worden. Nou sorry, dat is pas dom. Maar goed, ik heb het aangeboden, dan niet. Ik ben nou ook niet echt gek op naalden in mijn arm hoor. Ik vind het prima.

In elk geval, bij de AH hier op de winkelboulevard, merkte je nergens iets van. Er stonden spuitflessen en keukenrollen bij de karretjes. Als je het niet vertrouwde kon je je eigen karretje even afdoen. Tja, zou het helpen? Ze lopen bijna dwars door jou heen en kijken jou dan vuil aan. Ook zoiets grappigs, als het niet zo triest zou zijn. Bij het beleg wel 10 minuten rondgelopen, voor ik er eindelijk bij kwam. En dan zie je mensen 10 verpakkingen pakken, om de achterste en verste in het vak te pakken en de rest terug te duwen. Tja. Handig? Hm. Voor mij maakt het niet meer zo uit maar voor veel mensen wel. Ieder voor zich, zo blijken er toch meer te zijn dan me lief is.

Toen ik bij twee uur weer thuis kwam, heb ik nog wel even heel voorzichtig en langzaam, de met pijn en moeite boven gekregen boodschappen uitgepakt. Daarna ben ik op de bank ineen gezakt en viel ik in slaap tot half zes. Ik was totaal uitgeput. Nu hebben de cits gegeten, ik heb gegeten en ik ga zo een ander blog plaatsen. Want ik loop nog steeds voor. Ja logisch ook, want ik heb echt nog nooit zolang niet geschreven, als bij deze ziekte. En geloof me, ik ben nu ook nog duizelig van de vermoeidheid. Je bent echt even totaal niks meer waard. Maar dat komt wel goed hoor, het zal alleen even tijd nodig hebben. Meer dan ik kan, kan ik niet. Toch?

Op de foto onder andere mijn kersenbloesem lentenagels, zie je wel, ik knap goed op. Mijn stokstaartje Rainbow als hij iets op de gang hoort. Maar ook dat mijn gouden ring is aangetast, door het rare zweten denk ik, tijdens het ziek zien. Daaraan kan je zien dat het geen normaal griepje was. Op de foto zie je trouwens ook mijn mooie cadeau voor mijn verjaardag, de sleutelhanger met SUNSHINE  erop! Die is een beetje onder de corona terecht gekomen maar ik ben er niet minder blij mee hoor! Hij is prachtig!