7. apr, 2020

Drie jaar en 314 dagen zonder Sunshine

Gisteren gebeurde me iets, waar ik totaal door overdonderd werd. Iedereen weet geloof ik wel, dat ik altijd erg open en eerlijk ben. Iets waardoor sommige mensen me dan ook weer vrezen, wat niet nodig is als je gewoon eerlijk bent. Ik kijk ook door dat soort maskers heen meestal, als ik me daarop richt. Alleen geef ik daar liever geen energie aan, ik ga je gewoon uit de weg. Zo simpel is het. Vroeger pikte ik alles maar tegenwoordig niet meer. Ik zeg het vlak af wat ik vind als je me pijn doet en ik leg ook uit waarom. Als je luisteren wilt hoor, zo niet, doei! Door mijn langdurige ziekte, de somatische symptoom stoornis, heb ik geleerd dat ik dat wel moet doen. Anders laat ik zo over me heen lopen, door iedereen. Jaren en jaren heb ik dat ook gedaan voor velen maar no more. Klaar daarmee. Ik ben ook belangrijk is een begrip, dat heel langzaam bij me aan het binnen komen is.

Ik beheer een groep van Rulof lezers, samen met nog iemand. Opeens kreeg ik via Messenger een bericht en ik werd totaal neergesabeld, omdat deze persoon dacht, dat ik een commentaar van hem/haar had weggehaald. Nou was er iets gepost over iemand, die helemaal niet in een groep over Rulof thuis hoort, maar dat had ik er dan ook al onder gezet. Dat ik van diegene geen woord kan geloven, want die verkondigt rare dingen die niet kloppen. Bovendien, als je boeken hebt, waar kosmische waarheden in staan, wat heb je dan nog aan al die andere onzin, die mensen zelf verzinnen? Maar iets weghalen? Ik zou niet weten waarom, ik zet er gewoon onder wat ik vind.

Ik zei dat dan ook tegen deze lelijke woorden gooiende persoon. Bovendien vertelde ik ook, dat ik niet de enige beheerder was dus dat het ook de andere beheerder kon zijn. Die was al verwittigd werd er gezegd. Nou ik zal maar niet herhalen wat voor nare lelijke woorden er in het bericht stonden en ik zal ook niet zeggen wie het is maar het was dus echt iemand, waarvan ik zoiets totaal niet had verwacht!

En daar heb je het dan weer, er is zelfs een heel Rulof boek aan gewijd ook. De maskers van de mensen. Zelfs die, die ze zelf niet eens zien van zichzelf. Omdat dus aan de andere beheerder al gevraagd was, of die het had weggehaald, en daar was het op een normale manier gevraagd, werd direct de conclusie getrokken, dat ik het dan maar moest zijn. En na even wat woede te hebben opgebouwd want het EGO was beledigd, kreeg ik de lading shit over me heen. Want dat was het punt, dat ik ‘HUN’ commentaar had verwijderd, dat was me toch een wereldzonde! Hoe durfde ik??!! Nou, ik zou dat zo durven hoor maar ik doe zoiets gewoon niet, ik ga juist het gesprek aan, als ik daar behoefte aan heb.

Nee, dat is niet eerst gevraagd aan mij, ik kreeg gewoon gelijk de lelijke bui over me heen. Ik zie hem/haar in elk geval, dat ze maar eens heel goed naar eigen handelen en woorden moesten kijken. Kijk daar maar eens lang en goed naar. Want ik weet heel zeker, dat diegene er uiteindelijk meer mee zat dan ik. Mij interesseert het eigenlijk niet eens. Ik ben meer geschokt door het masker dat ik dan opeens zie. Of eigenlijk nog meer door wat er achter dat masker aan het stinken is. Daar zou ik nooit op gekomen zijn bij deze persoon. En dat was eigenlijk waarom ik erdoor geraakt was. Want verder heb ik een hele gladde rug. Je mag er zo af van me, beneden loslaten aub.

Toch raar, als je dan opeens iemand ‘in zijn blootje’ ziet, hoe iemand echt nog is. Niet hoe ze pretenderen te zijn door dat mooie en serene maskertje. Erachter zit nog een veel te groot ego dat lelijk doet, als ze denken dat ze benadeeld zijn. En dan zaten ze nog verkeerd ook. Wat er dan wel met het commentaar gebeurde? Ik heb geen flauw idee. Ik ben al jaren geleden opgehouden, mezelf te verbazen, over wat Facebook voor kuren kan hebben. Nu nog steeds, bij vele en vele posts, zijn mijn likes weer weg als ik ze later nog een keer voorbij zie komen. In het begin twijfelde ik dan nog, huh? Had ik dat niet een like gegeven dan? Maar nu weet ik dat ik dat wel heb gedaan, ze zijn alleen weer weg. Tja, wat moet je ermee?

En dat is hoe je ook naar jezelf moet (durven) kijken. Ik denk namelijk dat deze persoon er zelf erger van geschrokken is nog, mocht hij/zij hebben durven kijken dan. Heel vaak, zetten ze dan nog een groter masker op en zien ze helemaal niks meer van zichzelf. Enkel en alleen omdat ze dat niet aankunnen. Ik heb er mijn missie van gemaakt, bij mezelf, om altijd te proberen echt te kijken waar ik fout mee zit of verkeerd aan doe. En ja, dat is best naar en helemaal niet leuk. Maar oh wat leer je er veel van! Bovendien kan je veel sneller de rotte trekjes die je  nog hebt aanpakken. Want ik weet wel waar ik heen wil, als ik straks naar boven mag.

Ik zal al blij zijn als ik aan het einde van het schemerland mag komen, met uitzicht op het licht. Maar het liefst in het licht zelf! En dan moet je wel geen erge nare karaktertrekken meer hebben. Ik zie er in elk geval naar uit tussen gelijkgestemden te komen. Die allemaal hetzelfde in elkaar zitten als ik. Geen maskers meer, je ziet het al aan de buitenkant hoe de binnenkant is. Lijkt me helemaal geweldig! Ben ik al helemaal zoals t zijn moet? Oh nee zeg, ik ben ook nog lang niet zover, maar ik doe never nooit alsof!

Ik heb het wel in mijn groep geplaatst, dat ik zo’n lelijk berichtje kreeg van iemand. Maar dat ik het wel zal zeggen als ik het met iemand niet eens ben. Zo ben ik wel, en dat vind ook niet iedereen even leuk maar dat boeit me steeds minder. Ik ben de koningin niet maar ik heb wel een mening maar zomaar iets verwijderen wat iemand zegt of plaatst nee, dat doe ik niet. Ik kom alleen voor mijn mening uit en meer niet. Wat dit hele verhaal betreft, dat is de les voor die persoon, niet voor mij.

Er zijn er wel meer hoor, zeker ook onder de Rulof lezers. Allemaal net doen alsof ze al helemaal zijn, zoals ze aan gene zijde graag zien. Maar oh wee, als je onder dat masker mag kijken. Ik sta juist totaal open voor wat anderen vinden. Alleen krijg je mij niet snel van mijn eigen overtuigingen af, al ben ik de eerste die zijn hoofd buigt en het toegeeft als ik het mis heb. Of mijn excuses aanbied als ik iets verkeerd gedaan heb. Krijg je van mij geen excuses, dan vind ik ook niet dat ik fout zat. Vind jij dat wel, gewoon zeggen, daar kan ik heus wel tegen! Ik ben zeker geen ruziezoeker, helemaal niet juist. Dus gewoon doen, doe ik ook hoor, tegenwoordig dan. Ach ja, de vele gezichten van de mens op aarde.

Ooit vallen al die maskers maar eigenlijk, hoe verder je zelf komt, hoe meer je ze sowieso al ziet. En dat voelen die mensen en dat vinden ze al helemaal niet leuk aan mij. Ach weet je, ik ben het al zo gewend om alleen te zijn, dat ik het absoluut prettig vind om alleen nog maar met gelijkgestemden mijn leven te willen delen. En zijn die er niet, dan blijk ik heerlijk in mijn uppie. Lekker rustig en iets waar in ondertussen van ben gaan genieten. Maar gelukkig zijn ze er wel hoor, al zijn het er maar heel heeeeeeeel weinig!