13. apr, 2020

Drie jaar en 320 dagen zonder Sunshine

Tweede paasdag alweer. Voor Ruloflezers is Pasen een veel belangrijker feest dan Kerst, al is kerst natuurlijk reuze gezellig. Jezus is in augustus geboren, ook logisch want in die tijd slapen de herdertjes inderdaad bij nachte in het veld. In december is dat veel te koud! En wat is nou de echte datum is van Pasen en goede Vrijdag, en dat goede zal ik nooit snappen? Maar het verschuift steeds, die datum en dat kan gewoon niet. Dat is gewoon iets van de katholieke kerk. Denk ik toch. In elk geval zit het wel een beetje in de juiste periode.

Hemelvaart en Pinksteren schuift net zo hard met Pasen mee, maar omdat Pasen gaat over ‘wederopstanding’ is het toch belangrijker. Want eigenlijk is dat dus zo’n beetje hetzelfde als reïncarnatie. Je blijft namelijk leven, soms even ergens anders om, als je nog wat goed te maken hebt en nog wat meer moet werken aan je goede eigenschappen en nog wat meer slechte moet kwijtraken, dan kom je hier heerlijk weer terug. Je hebt een kringloop der aarde en dan zou je boven verder mogen, tenzij je nog karma hebt goed te maken. Dan blijf je hier vastzitten tot dat is opgelost. Anders ga je verder, en dat wil niet zeggen dat je in het licht komt. Dat ligt een beetje aan hoe je bent en hoe ver je al bent.

In elk geval, wonderen gebeuren er nog regelmatig! Hier in huis zeker. Nog niet zo lang geleden, zullen trouwe lezers nog wel weten, heb ik van alles gedaan om hulp voor Skylar te krijgen, omdat hij steeds Aurora aanviel. Een aantal professionals zeiden dat ik hem maar weg moest doen! Maar eh, hallo, het is geen ding! Ik hou van dat beest en dieren neem je toch zeker niet, om ze de deur maar uit te doen, als er iets niet bevalt? Dus vroeg ik op een andere manier om hulp. Met mijn hart aan boven en aan Skylar zelf. En nu begint dat toch wel zijn vruchten af te werpen.

Eerst vorige vrijdag, Goede Vrijdag ja, die ik liever Slechte Vrijdag noem. Ik zit op de bank en Aurora zit voor het raam. Want, dat moet ik ook eerst nog even vertellen, birdy tv is een groot succes. En iedereen kan dat maken voor de katten. Of voor jezelf want ik geniet er namelijk ook van. Voor mijn raam zit een net, vorig jaar weer een nieuwe ervoor gedaan, want stel dat het verzwakt en ze springen naar een mugje of vogeltje en zo hup naar beneden. Ik zou dood blijven. Dit is nylon, doorzichtig en dus fijner dan het dikke groen met aluminiumvezel dat ik er eerst had zitten en veel zichtbaarder was dan dit.

Vorige keer, nog voor de pandemie, had ik bij de Action zo’n vogelvoerding met zonnebloempitten meegenomen. Of dat kan ook de Lidl zijn geweest, dat weet ik niet zeker. Dat heb ik aan de andere kant van het net gehangen, en zo halverwege het raam. Ik kan het net loshaken hoor, zodat het ook nog gevuld kan worden, dat bakje. En dus had ik birdy tv gecreëerd. Al kostte het wel geduld want blijkbaar moesten ze er eerst erg in krijgen. Het begon met duifjes maar voor hen is het lastig om erop te gaan zitten. Maar niet veel later werd het ook door allerlei kleine leukies gevonden.

Vooral ’s ochtends vroeg is het er een drukte van jewelste! Vinkjes, kuifmeesjes, koolmeesjes, pimpelmeesjes, winterkoninkjes, musjes, van alles komt er langs. Eksters scheren langs maar durven er toch niet te komen. Geen landplek ook denk ik, formaatje duif natuurlijk. De katten zijn helemaal gefixeerd erop. En de vogeltjes weten dat. Ze hangen soms ook aan het net om dan met een schuin koppie binnen te kijken. Als ze een kat zien komen aanvliegen, zijn ze weg hoor. Al heeft een enkele slimmerd ook wel door, dat ze hen niets kunnen doen. Maar ze blijven voorzichtig en dat is goed voor ze.

Aurora was er al vroeg gaan zitten en als er katten in het kozijn zitten, dan zie je de vogeltjes op de takken rond hupsen maar dan komen ze niet. Wel komen ze zo dicht mogelijk bij, als om de cits te plagen. Ze fluiten zo mooi ook allemaal! Dat wist ik helemaal niet eens. Ik begin nu al hun gefluit te onderscheiden zo’n beetje. En Rainbow zit dan te smekken dat het een lieve lust is, en die lag naast me op de bank. Opeens komt Skylar eraan. Ik denk nog, oh oh, als dat maar goed gaat! Zij slaakt haar kreetjes en hij doet het terug. Maar zij blijft zitten, ook als hij naast haar op het kozijn springt.

Mijn mond valt bijna open van verbazing. Hm… hoor ik Aurora. Hmmmm hoor ik Skylar, en alsof ze zoiets hebben van, nou het zal wel dan, gaan ze allebei naar de vogeltjes zitten kijken, die van tak tot tak hupsen. Heeeeel voorzichtig pak ik mijn gsm. Ik verwacht elk moment een uithaal van de een of de ander maar dat gebeurt niet. Ik kan er zelfs foto’s van maken! Wat ik ook gedaan heb want misschien zie je zoiets nooit meer! Een tijdje later gaat Aurora iets anders doen. En Skylar gaat ook weer een kant op. Nou ja zeg! Zeg nog eens dat wonderen niet bestaan?

Die middag liggen zowel Moonlight met Skylar op de bank, als Aurora erbij komt en op mijn schoot kruipt. Ze liggen elkaar wel aan te kijken en in de gaten te houden maar toch, het is bijzonder en ook daar kan ik foto’s van maken. Maar dan de zaterdagochtend. Ik ben me aan het aankleden om zo even boodschapjes te gaan halen. Ik kom de kamer in en ga gelijk in de remmen. Op de bank lagen toen ik weg ging, Moonlight en Aurora, die liggen wel vaker bij elkaar. Hij is haar held en ze spelen ook vaak met elkaar. Maar naast Moonlight, die nu opeens in het midden ligt, is Skylar gaan liggen! Nou ja! Rainbow ligt op het vachtje op de tafel er vlakbij.

Ik neem er weer foto’s van, want zo zonder mij erbij, zijn ze nog nooit bij elkaar gaan liggen! Nog een wonder, een echt paaswonder! Als ik weer langs loop, ligt zelfs Rainbow er nu ook bij. Ook dit wordt vereeuwigd! Jeetje zeg, ik kan er bijna niet over uit. Voor hetzelfde geld zit je liefde niet zo diep en doe je, op deskundig advies zelfs, je beestje weg. Maar dat heb ik gelukkig niet gedaan en, ondanks dat ik wel eens wanhopig en verdrietig was, zie je maar, wat liefde en geduld kunnen doen. Ze zullen elkaar heus nog wel eens in de kattenharen vliegen maar dat is normaal. Aurora en Moonlight hebben ook wel eens mot want het zijn allemaal wel sterke karaktertjes. Ja, dat hebben ze van mij, zeg ik vol trots! Mijn lieve kattenkoppies!