15. apr, 2020

Drie jaar en 322 dagen zonder Sunshine

Dinsdagmorgen vroeg dus maar weer klaarmaken om naar school te gaan. We zitten in een klas met 20 mensen maar dat mag natuurlijk niet. En toch verplichte het ministerie van onderwijs ons, om naar school te komen. Janny, onze docente, had voorgesteld om het online te doen, dat had makkelijk gekund met die Power Points en microfoontjes dus waarom niet? Maar het mocht niet, we moesten in kleine groepjes komen. Met het openbaar vervoer zag ik niet zo zitten, want dat is ook totaal ontregeld natuurlijk. Dan maar met de auto. Elke Rotterdammer laat het wel uit zijn hoofd om met de auto naar het Centrum te gaan, normaal gesproken.

De school zit op de Heer Bokelweg, achter het Hofplein en dus praktisch in het centrum zo’n beetje. Maar oh wat was het rustig in de stad! Normaal gesproken, zit je voor en na de rotonde van het Hofplein totaal vast, en rijd je daar stapvoets altijd. Nu kon ik zo doorrijden, ja er waren wel wat auto’s op de weg. Maar met wat ik gewend ben was het praktisch leeg. Dat is toch wel een rare gewaarwording hoor. Ik vraag me wel eens af hoe lang het nog zal duren en daar ben ik vast niet de enige in.

De docente zat er al, ze kon er niet in want er was nog niemand. Ik was er om half negen, ik ben altijd vroeg. Ik heb een hekel aan laatkomers en ook dat zijn altijd dezelfde. Die zullen wel een hekel hebben aan op tijd komen. Ik snap dat anders echt niet maar verschil moet er zijn. Ze kon er niet in want ze wist de code niet, die staat in haar gsm en die was ze vergeten. Ik moest er wel om lachen. Niet veel later kwam de eerste er al aan gelukkig, van de administratie en zo konden wij naar binnen. Janny ging alles ontsmetten en ik nam een koffie en nam mijn mapje nog even door. Alles was geüpload naar Google Drive van school. Straks een kwestie van inloggen op de pc van de docente waar de projector mee verbonden is.

Janny kwam vragen of ik als eerste wilde, alles was ontsmet en kon ik vast inloggen. Nou dat wilde ik wel! Dus lekker ingelogd voor er iemand was en alles klaar gezet. Ik kon zo beginnen. Nog even een water pakken en de andere vier, en de andere examinator kwamen ook binnen ondertussen. De meneer die bij ons kwam mee oordelen, geeft de opleiding doktersassistente. Aardige man, ik zie hem, normaal dan, wel eens door de gangen wandelen. Mijn presentatie ging heel vloeiend want door de research en het oefenen wist ik er alles wel van ondertussen. De meneer zei dat hij had genoten van mijn presentatie, ik vond dat een mooi compliment!

De docente vond me duidelijk en ik had een moeilijk onderwerp begrijpelijk gemaakt. En ook mijn 4 klasgenoten vonden dat. Ik vond hun onderwerpen reuze interessant ook. Melania had medicinale marihuana, Aicha had Fytotherapie, Zippora had therapie trouw en Taaima had het over papierloos werken. Voor het eerst vond ik het jammer dat ik de anderen niet kon zien. Want ook zij hadden allemaal erg interessante onderwerpen. Echt jammer. Het is niet anders. Toen we weggingen hoorden we gelijk dat we alle 5 geslaagd waren, JOEHOE! Alleen of het een G van Goed of de V van voldoende was, horen we later nog. Lekker belangrijk, we zijn geslaagd. Al was het wel heel raar om zo mee te maken. Allemaal afstand en voorzichtig en ja, anders. Minder spontaan?

Ja, corona heeft wat aangericht. In sommige mensen brengt het dit het goede en creatieve naar boven. In anderen zie je weer snel, hoe laag hun afstemming nog is. Zoals hier voor de deur vorige week woensdag. Het was schitterend weer en hier wonen echt veel asocialen hoor! Dat merk je al in de winkels. Ze lopen soms dwars door je heen, terwijl jij er alles aan doet om de regels niet te verbreken. En hier voor de deur is er een groot speelplein. Voetbal en basketbalpleintje, het waterplein, het buurt groenkasje. En daar scholen ze altijd al samen. En ze maken altijd bizar veel herrie ook. Je kan er niets van zeggen want dan ben je de rest van je leven, of zolang je hier woont, de pineut.

Ook tijdens de corona crisis, doen ze net alsof het vakantie is en lappen ze alle regels aan hun laars. Ik erger me dan even en daarna sluit ik het buiten. Zonde van mijn energie, als is het soms zo’n herrie, dat je ze niet buiten kán sluiten. En blijkbaar hadden andere buren niet zo’n ‘afsluitknopje’ zoals ik. Ik begreep later dat er bij de politie een melding binnenkwam van ‘samenscholing’, tot mijn eigen plezier typte ik net schamensoling, zo moeten we het voortaan noemen! De politie kwam er in elk geval op af en heeft er iets van gezegd. Ze mogen die 400 euro bekeuring uitdelen maar ze geven je eerst netjes een waarschuwing.

Helaas waren het weer flinke aso’s, en nogmaals, ik heb er niets van gemerkt hoor. Het is hier altijd gejoel en gegil. Dat merkte ik pas echt goed, toen ik zo aan het zoeken was hier in de buurt en voor de deur, toen Sunshine net was weggelopen! Geen wonder dat het arme beestje niet terug durfde te komen. Er zal wel herrie geweest zijn maar ik let er dus echt niet op. Op school hebben ze al vaker gemerkt dat ik me totaal kan afsluiten, voor wat dan ook. Als ze me dan roepen of iets zeggen, en ik zit te werken, met mijn neus in mijn laptop, dan moeten ze me echt even aantikken want anders hoor ik niets van om me heen. Zo goed ben ik daarin geworden, gewoon pure focus en concentratie. Zo lees ik ook boeken trouwens, ik zit er middenin en heb van de wereld om me heen geen weet meer.

Een agent, die het groepje aansprak, werd geschopt en gebeten! Echt niet normaal zeg! Ik moet hier echt weg! Wie doet nou zoiets? Ik mocht er dan wel niets van gemerkt hebben maar met zulke mensen wil je toch niet in een straat wonen? Daar wil ik zover mogelijk weg en vandaan. Maar dat gaat ook gebeuren hoor, maar mijn helpers zorgen er wel voor, dat dit op exact het juiste moment zal gebeuren. Daar vertrouw ik gewoon op. Ik werd me pas bewust dat er in de buurt iets aan de hand was, toen er een helikopter maar boven mijn huis bleef vliegen. Die vliegen vaak genoeg over maar dan hoor je ze komen, boven je en verder en weg. Nu bleef het ding maar hangen. Lang genoeg om mij uiteindelijk toch eens naar het raam te lokken!

En daar zag ik een heleboel politiewagens, die alle hoeken afsloten overal. Oh jeetje, dacht ik nog, er moet wel iets gebeurd zijn! Ik nam een paar foto’s van de boel hier voor de deur. Maar verder ben ik niet zo’n sensatiezoeker dat ik naar buiten ga, of het internet af ga struinen om te zien hoe of wat. Pas na een hele tijd werd het weer wat rustiger hier en uiteindelijk ging die ondertussen zwaar irritant geworden helikopter weg en niet lang daarna, ook alle politiewagens. Maar wat er nou gebeurd was, wist ik toen nog steeds niet.

Ik hoefde niet lang te wachten. Martin, een vriend van de familie, stuurde me de volgende link en vroeg of hij hier nog wel durfde te komen. Klik  hier  als je het zelf ook wilt lezen. Ik zei dat hij beter bang voor mij kon worden maar toen moest hij lachen. Nou ja zeg! Ik meende het echt hoor! Voor het hier echt weer gaat verpauperen, moet ik hier verhuizen. Naar een kleiner en handzamer huis, waar ik kan blijven als ik ouder ben, omdat het gelijkvloers is. Liefst beneden met tuintje maar dat is misschien wel teveel gevraagd? Anders een 55+ met een heel groot balkon dat ik cits proof kan en mag maken. Ach, ik heb helpers. Ze weten wat ik wil!