16. apr, 2020

Drie jaar en 323 dagen zonder Sunshine

Het wordt een productief dagje vandaag, en dan heb ik het over woensdag de 15e. Ik heb online les, alleen Engels en Nederlands nog, wat jammer toch dat ik mijn examens moest verzetten door mijn Corona aanval. Anders had ik vandaag gewoon vrij geweest. Alles van de opleiding weer een beetje geordend, ik heb nog wat dingen af te handelen maar ik begin door het bos toch de bomen weer te zien. Misschien moet ik mijn bril opzetten, dan gaat het nog beter met zien. Als de lessen klaar zijn, komt Martin om me te helpen met mijn belastingaangifte. Volgens hem heb ik nog wat te goed van vorig jaar en dat zou erg goed uitkomen!

Als hij weer weg is moet ik nodig stofzuigen en ik hoop maar dat Martin, familyfriend, een beetje kippig is en al dat haar niet ziet. Gisteren was ik er gewoon te moe voor en vandaag zit al een beetje vol zo. Want voor de lessen begonnen, heb ik even met de apotheek gebeld en ik had direct Saskia, de apotheker aan de lijn. En die moest ik precies hebben! Ik stelde voor om het 2 ochtendjes te gaan proberen maar zij zei, kom vrijdag gewoon proberen tot hoe lang je kan. En ik ga mezelf zeker niet over de kop werken, want dan ben ik straks weer verder van huis. Ik weet waarom je naar je lichaam moet luisteren! En dat ga ik dan ook doen.

Dan kan ik morgen een beetje rust nemen, vrijdag proberen tot hoelang ik het vol hou en gelijk alles aan Saskia geven, wat ik voor ik ziek werd al wilde geven. De examens die ze af moet nemen en beoordelen van mij en de bijbehorende observatielijsten die moeten worden ingevuld door haar. We hebben ook even gebabbeld over dat ik na de zomervakantie, of op donderdag in Rotterdam, of op vrijdag in Utrecht naar school zal moeten. Maar er is wat veranderd want ze gaat met 1 stagiaire niet door en daarom komt dan misschien de dinsdag wel vrij voor mij!

Dat is nog niet zeker, dus ik ga nog niet juichen en bovendien, kan ik pas op dinsdag ná de zomer. Want ik moet nu op dinsdag óf binnenkort weer naar school, óf online school, maar de dinsdag is voor de apotheek lessen en die kan ik niet schuiven. De generieke vakken zou ik wel kunnen schuiven. In september gaat het keuzedeel blok beginnen en dat krijgen we gelukkig ook van Janny want ik ben heel blij met Janny en hoe zij lesgeeft. Heerlijk gewoon! Van haar leer je echt iets en ben je niet op jezelf aangewezen.

Vanaf het zomervakantie is, kan ik wel op dinsdag dus. Want school start toch pas weer in september dan. En, voor mij ook wel lekker, niet 2 volle dagen achter elkaar, wat best zwaar is. Alleen weet ik nog niet welke dag en waar het zal zijn in september, dat is even afwachten. Wel jammer dat je dat gewoon niet op voorhand weet. Zulke dingen zijn voor een semi autist als ik, gewoon lastig. Ik wil alles van te voren al rond en geregeld hebben. Ik kan niet alles hebben natuurlijk, ik ben al knap, geestig en intelligent, daar moet ik maar genoegen mee nemen. Ja, als ík het niet zeg…

Van de week heb ik trouwens iets gegeten van de week, dat ik nog nooit eerder heb gegeten; Roodlof! Ja, inderdaad witlof met een rood kleurtje. Een mooie rode kool kleurtje en het smaakt bijna hetzelfde. Het heeft, wat mij betreft, iets minder smaak dan witlof maar, behalve als ik een ovenschotel maak met witlof, eet ik het toch altijd rauw, heel fijn gesneden en met een yoghurtdressing en kruiden. Heerlijk! Maar als ze geen witlof hebben, neem ik met alle liefde voortaan roodlof hoor! Dat was goed te eten en voor herhaling vatbaar. Vooral met mijn heerlijke bevroren Griekse yoghurt met vers fruit erin als toetje! Heerlijk en gezond. En genietend tussen mijn mooie paastulpen! Grappig trouwens dat mijn spellingscontrole van roodlof Rulof wil maken!

Van mijn broer had ik een prakje andijvie meegekregen, met een balletje gehakt. Ik zou dat de vrijdag al komen eten maar ja, goede de PostNL weer roet in mijn andijvie door precies rond het etenstijdstip mijn pakket van Zooplus te komen brengen. Dat was weer zo’n pakket van 20 kg en dat wil ik echt niet ergens zelf op gaan halen! Daarom maar zelf wat te eten gemaakt en mijn broer gevraagd of ik het zondag mee kon nemen. Hij denkt altijd dat ik net zoveel eet als hij en dus kreeg ik een berg eten mee, waar een heel weeshuis van kon eten. Of nou ja, het was veel te veel voor mij. Maar ik heb het lekker in tweeën gedaan, want ik ben er gek op omdat het precies zo smaakt al bij mijn moeder. Dat kwam goed uit dus, twee prakkies.

Hij vertelde me iets, waardoor ik behoorlijk geraakt werd maar wat ook gelijk voor mij weer een soort verduidelijking was, dat ik de juiste beslissing heb gemaakt. Ik heb banden doorgehakt, die je normaliter niet zo snel zou doorhakken. Dat heb ik gedaan omdat ik klaar was om pijn te worden gedaan. Dat had ik alleen veel en veel eerder moeten zeggen. Wat mijn broer me zondag vertelde kwam neer op een situatie die ik met een metafoor als volgt kan omschrijven;  Het is een periode van droogte en je zit bij mensen, die een totaal andere taal spreken dan jij. Er staat maar 1 glas water en jij wilt dat naar ze toeschuiven, zodat ze kunnen drinken. Maar ze springen boos op en beschuldigen jou ervan, dat je het water wilt stelen en later zelfs dat je ze wilt vergiftigen. En met de beste wil van de wereld, kan je dit grote gat van verschil in bedoelingen en hoe die opgepikt worden niet dichten. Met alle liefde van de wereld niet. Ik wilde ze juist laten drinken maar zo pakken ze het niet op. Ze zien alleen lelijk dingen die niet bestaan bij mij. Dus ik ben er terecht klaar mee.

Mensen die mij echt kennen weten dat ik punt 1, zoiets nooit zal doen. Punt 2 zal ik ook nooit huichelen of schuilen voor de waarheid en doen alsof voor de lieve vrede. Daar doe ik niet aan mee, de dingen zijn zoals ze zijn en je kop in het zand steken, maakt de dingen niet beter. Ze negeren en wegstoppen zorgt er alleen maar voor, dat ze in je binnenste gaan rotten. Leer er mee om te gaan en leer om over je gevoelens, of ze nou boos zijn of verdrietig of wat dan ook. Als er een conflict is, kan je er alleen maar uit komen door erover te praten en je eigen rol daarin te erkennen. En praten praten, praten en nog eens praten. En aan de rest heb ik maling, ik zie de dingen hoe ze zijn, ik kan maar wil ook niet huichelen. Dat is wat je krijgt als je met mij omgaat. Altijd de waarheid behalve als die zou kwetsen maar dat is dan een heel ander verhaal.

Iemand meegeven dat er omstandigheden zijn, die niet leuk zijn maar dat er desondanks van haar gehouden wordt, is NIET schandalig maar is waarheid en liefde! Daar wordt geen kwaad mee bedoeld maar er worden ook geen koppen voor in het zand gestoken. Vaak is het zo, dat als mensen de waarheid niet willen erkennen, dan is dat omdat ze hun eigen rol in het geheel niet willen zien. Dan stoppen ze het liever weg en doen alsof alles perfect is. Ik zou het niet kunnen en ik weiger daar ook aan mee te doen. Als je zo bent als ik, dan hou je echt niet veel vrienden over want de meeste mensen zijn van die struisvogels. Jammer dan, niet voor mij hoor, want de mensen die uiteindelijk wél in mijn leven blijven, die zijn het ook waard om in mijn leven te zijn! Ik heb niets om me voor te schamen! Dat wilde ik gewoon maar weer even gezegd hebben!