19. apr, 2020

Drie jaar en 326 dagen zonder Sunshine

Het is voor mij weer eens een zware dag vandaag. Maar de dingen gaan zoals de dingen gaan. En ook door zware dagen moet je heen. Uiteindelijk zal alles wel weer wat dragelijker worden maar als je rouwt om iets, dan zijn er zeer vele eerste keren. Dat weet ik nog wel van bij mijn moeders overgaan. Het hoeft ook niet altijd te maken te hebben met iemand die sterft hoor. Dat is eigenlijk niet anders, rouwen doe je, als je iets kwijtraakt in je leven. Dat hoeft niet door dood te zijn. Maar als mensen uit je leven verdwijnen, waar je heel erg veel van houdt, dan rouw je. En ik zit daar nog in.

Soms ben je blij, als er mensen verdwijnen. Net zoals we een spreekwoord hebben voor logees en dat soort dingen; bezoek moet, net als vis, niet langer blijven liggen dan 5 dagen. Anders gaat het stinken. En die snap ik heel goed. Nou vind ik vis al stinken als het net gevangen is, dus voor mij een beetje kromme vergelijking, ik lust geen vis. Brrrr! Maar dat is weer een ander verhaal. Als ik het zo eens bekijk, ben ik ook bezig met een ‘nooit eindigend verhaal’! Want ik kan met bijna elke zin, weer een andere kant op, als ik mijn verhalen niet zou willen afmaken. Zie je wel, want dat is wéér een ander verhaal.

Waar was ik, oh ja, sommigen mensen blijven langer dan ze welkom zijn. En dat is heel vervelend. Vroeger durfde ik daar nooit wat van te zeggen. Dan zat ik me echt af te vragen, goh hebben ze nou echt niet in de gaten dat het nu niet leuk meer is? Tegenwoordig zeg ik het gewoon. Dat begon een aantal jaren al op een verjaardag van mij, en zelfs al zeg je het voluit, dan nog hebben sommige mensen zo’n ontzettende plaat voor hun hoofd, dat ze dan nog de niet meer zo subtiele hint niet snappen. Maar eigenlijk doe je zulke dingen nooit zelf of expres, omdat de dingen gaan zoals ze horen te gaan.

Mensen en relaties, die gaan over goedmaken, oorzaak en gevolg. Vooral degenen waar je een liefdesrelatie mee hebt, maar ook wel andere relaties. Met je kinderen, broers of zussen, vrienden en vriendinnen, collega’s. Noem het allemaal maar op. We hebben ondertussen al zovele levens geleid, dat iedereen die je maar tegenkomt in je leven, al is het voor 1 dag, ooit al een rol heeft gespeeld in 1 van je levens. Maar aan degenen waaraan jij moet goedmaken, of zij aan jou natuurlijk, heb je een wat langere relatie. Of je wordt in hetzelfde gezin geboren, nou ja, noem alles maar op aan mogelijkheden.

Is alles goedgemaakt, dan verdwijnt iemand uit je leven, op wat voor manier dan ook. Dat kan zijn door een scheiding, een ruzie, of gewoon verwateren van de relatie. Zo zijn er nog legio van andere manieren. En als het iemand is, waar je heel veel van houdt, dan doet zoiets pijn. Dan ben je in de rouw omdat het je leven ingrijpend verandert. En daar moet je je aan aanpassen. Je kan die persoon niet zomaar meer even bellen, of er naartoe gaan. Nee, het is gewoon klaar. Bij verwateren is het niet zo erg, dat gaat zo geleidelijk dat het wel goed is uiteindelijk. Maar als iemand, op wat voor manier dan opeens uit je leven wordt gerukt, of besluit om eruit te stappen, of zelfs als jij daar zelf voor kiest, dan wil dat niet zeggen dat het makkelijk is om verder te gaan.

Alleen moet je dan wel. En dan rouw je, en daar is geen doodskist of begrafenis voor nodig. Hoe dieper de liefde, hoe dieper de rouw. Ik zit er nogal diep in omdat er heel veel liefde in mij is. Maar rouw, pijn van gemis, dat is als een zware rugzak die je mee moet slepen. In het begin doen je schouders zeer, en alles gaat je pijn doen en je trekt het soms bijna niet. Maar geleidelijk aan, wen je aan die zware last op je schouders. En uiteindelijk kan je er bijna net zo soepel mee lopen dan zonder. Alleen, je blijft hem altijd voelen, die rugzak, die gaat niet weg. Het zal nooit zo zijn dat hij opeens weg lijkt te zijn. Er zit altijd wel ergens een riempje te schuren of ben je het gewicht opeens weer even aan het voelen. Pijn en verdriet, het komt in golven. Het wordt makkelijker maar weg gaat het nooit.

Zo dat wilde ik even kwijt. Ondanks dat, of ergens misschien wel juist daarom, dat ik zo ontzettend veel in de rouw moet in mijn leven, en ook heel vaak zonder die begrafenis erbij, hou ik mijn humor. Aristoteles zei het al, humor draagt de mens over diepe dalen. Hij kon het weten maar ik weet het ook, uit ervaring. Want, en zelfs daar moet ik dan ook weer zelf erg om lachen, ik kan van verdriet eventjes instorten, stilletjes en in mijn uppie. Dan lopen de tranen zachtjes over mijn wangen en denk ik aan alles waar het door komt. Maar dan opeens, gebeurt er iets, waar ik vreselijk om moet lachen! En dan schiet ik, ondanks de tranen, ontzettend in de lach. Soms krijg je dan een heel raar lach en huil wisselwerking en ja, daar krijg ik dan ook weer de slappe lach van. Ik ben daar dan ook wel heel erg dankbaar voor, voor dat gevoel voor humor van mij. Ik kan soms totaal dubbel liggen van het lachen om iets, soms ook mezelf want ik ben mij er eentje hoor! En zo kan je dus je diepe pijn weg sturen, door iets geks te doen. Het is niet lang weg maar je hebt even lucht.

Maar mijn grootste uitlaatklep is het van me afschrijven. En dan wel gewoon zo op mijn eigen website. Want ook dan ben ik het kwijt, het moet er gewoon uit. Bovendien heb ik echt totaal niets om me voor of over te schamen. Natuurlijk heb ik fouten, oh absoluut, maar ik ben toch zeker mens? Daar hoef ik toch niet moeilijk over te doen? Dat mag ook iedereen weten van me hoor, wat kan mij dat schelen? De dingen zijn zoals ze zijn. Al dat gehuichel, die maskers, gatverdarrie! Echt, ik moet er gewoon niet aan denken om zo zelf nog rond te lopen! Heb je een nare eigenschap? DOE er dan wat mee! Of tegen, kan ook. Word je ermee geconfronteerd, buig dan je hoofd en zeg sorry! Ik begrijp het lied van Elton John wel hoor, want maar weinig mensen kunnen dat zeggen. Ze krijgen het hun bek niet uit want dat vinden ze gezichtsverlies.

Nou ik vind andere verliezen veel erger maar ja, wie ben ik? Ik zeg direct sorry en buig me tot ik op de grond lig indien nodig, omdat ik dan gewoon iets fout heb gedaan. Kan gebeuren en als dat niet je bedoeling was, of je stond er niet bij stil dat je er iemand mee kwetste, dat kan, maar zeg gewoon sorry. Waarom doen alsof je perfect en zonder fouten bent? Als dat zo was, dan leefde je hier niet meer op aarde, laat dat je duidelijk zijn. Zo en nu ben ik er wel weer klaar mee, want nu heb ik het van me af geschreven en dat voelt als een opluchting. Dat moet wel, in mijn leven, anders wordt het teveel. En zo doe ik dat, zo kom ik door die dagen heen…