22. apr, 2020

Drie jaar en 329 dagen zonder Sunshine

Vorige week donderdag heb ik wat dingen voor school gemaakt en gedaan. En daar was ik langer mee bezig dan ik dacht. Daardoor kreeg ik het lumineuze idee, want ik moest naar de Action, dat ik dat beter kon doen tijdens etenstijd. Want dan zou iedereen eten natuurlijk. NOT! Jeetje zeg, ik stond me toch een eind in de rij, gelukkig was het prachtig en zonnig weer. Bovendien stond er een meneer met zijn zoontje voor me, die een beetje dezelfde humor bleek te hebben als ik. We stonden dus een beetje te grappen en daardoor leek het wachten niet zo lang te duren. Vlak voor hij aan de beurt was zei hij; ‘nou doei! Ik ben het beu en ga naar huis!’, om direct daarna dubbel te liggen. Ik kon er ook wel om lachen.

Er waren geen wagentjes maar van die sleepmandjes, en ik had weer een kapotte natuurlijk. En je kan nu niet zomaar even een andere gaan halen. Nou ja, ik was binnen. Rotterdammers van allerlei etnische groepen inclusief geboren Rotterdammers, die denken volgens mij dat 1,5 meter buiten de winkels inderdaad 1,5 meter is. Maar zodra ze een winkel binnen zijn, krimpt hun 1,5 meter tot een 1,5 centimeter. Hoe krijgen ze het voor elkaar! Erna ben ik nog maar even naar de AH gegaan voor boodschappen, dan had ik dat weer binnen. Al was ik mijn briefje vergeten en wist ik op voorhand al, dat ik dus ook boodschappen zou vergeten. Toen ik thuis kwam kon ik dat inderdaad bevestigd krijgen. Dus moet ik ook nog naar de Lidl zaterdag.

Goh, wat was dat ontzettend zwaar zeg, afgelopen vrijdag weer in de apotheek. Wel waren ze heel lief aan het meedenken geweest, zodat ik niet gelijk de hele dag moest staan. Ik heb de receptorder uitgepakt. Er was weer iemand uit 1 van de andere apotheken, Fazilet, en die vond ik wel heel aardig. Verder ben ik gaan aanschrijven maar ik deed een paar hele domme dingen, als ik 90 stuks moest aanschrijven bijvoorbeeld, en zag dat het doosjes van 30 waren, vulde ik 3 in, van 3 doosjes. Alsof mijn hersens van pudding waren, zo voelde het dan ook. Na de lunchpauze ben ik de baxterrol-dozen gaan doen.

Daar moet een toedieningslijst bij en ze moeten alfabetisch terug gezet worden en bij sommige patiënten moet er nog losse medicatie bij. Een baxterrol is heel handig voor mensen die permanent veel medicijnen slikken en op meerdere tijdstippen per dag. Die pillen zitten dan los in kleine zakjes, met een tijdstip erop. Soms tot wel 4 of 5 van die kleine zakjes per dag, die allemaal aan elkaar vast zitten maar die je los kunt scheuren. Zo hoef je niet meer zo na te denken, alleen op de tijdstippen te letten. Dan krijg je alles binnen wat je binnen moet krijgen. Ik weet nu hoe belangrijk therapietrouw is, wat dus weer gewoon een mooi woord is voor op tijd je medicijnen innemen zoals het hoort.

In elk geval, ik voelde mijn lijf bij mijn ribben verkrampen en ik kreeg hoofdpijn, zo rond een uur of 2. Maar ik heb het volgehouden tot 15u15. Toen ging het echt niet meer. Ik werd er naar van. En als apothekers assistente moet je echt je hoofd erbij houden. Ik kreeg ook nog een dame aan de lijn, en die wilde wat verschillende en aparte medicatie en daarvan weet ik niet precies hoe ik dat doen moet. Daar sprak Saskia me op aan, dat ik nu na een jaar, nog niet wist wat ik daarmee moest doen. Ik werd er een beetje door overrompeld eerlijk gezegd. Toen ik later tegenover haar zat, bracht ik het toch nog even ter sprake.

Ik zei dat ik ter mijner verdediging toch wel even op wilde merken dat ik er pas 8 maanden ben, min nog eens een maand dat ik niet geweest ben. Dat het nu dan rustig mag zijn maar dat het dat al die tijd juist niet geweest was. Als ik dan zo’n patiënt aan de telefoon krijg en wil vragen hoe of wat, dan zeggen de anderen altijd ‘oh geef maar, dat doe ik wel even, dan kan jij verder. Ja, oké ik moet dat dan misschien ook aangeven van nee, ik wil dat leren. Maar ja, als er dan 10 mensen aan de balie staan, dan vind ik niet dat ik dat kan maken. Maar goed, ik kan dat alsnog gaan veranderen maar dan vinden ze me vast vervelend, of lastig, denk ik zo. En bovendien, heb ik Saskia weken niet gezien voor ik ziek werd. Dus tja, dan wordt het ook lastig begeleiden. Maar goed, ik hoop dat ze dat zelf ook ziet, want dat is voor mij wel belangrijk, het is zeker geen onwil of luiheid.

Het fijne is dan weer wel, dat ze misschien toch een andere dag voor me hebben, na de zomer. Want wat blijkt, we hebben niet eens stagiaires meer, behalve ik dan. De andere 2 zijn allebei enorm bang om het corona virus op te lopen. Dan dénk ik toch, dat je op een totaal verkeerde plek zit en zou ik snel stoppen met de opleiding om iets te vinden waar je nooit bang hoeft te zijn. Maar goed, misschien wel zo gunstig voor mij, dan komt er toch een dag vrij misschien voor mij en kan ik de donderdag of de vrijdag ruilen voor een maandag, dinsdag of woensdag of zo? Want van die generieke lessen ben ik straks af.

Ik heb zondag de laatste 4 toetsen zitten maken, 2 voor Engels en 2 voor Nederlands. Helaas moest ik die wel doen, want ik heb mijn examens verzet. Anders was ik er al vanaf geweest. Ook heb ik de hele map met examens gegeven, die Saskia bij me af mag nemen. Ook al lopen we net een beetje achter, het kan niet zo’n kwaad want zij weet ongeveer wel hoe ik werk en kan veel dingen zo al invullen. Maar hoe ze dat gaat doen, dat merk ik dan nog wel. Ik zal het allemaal wel zien. Als ik maar in ene keer mijn diploma haal en in december werk heb! Dat lijkt mij het belangrijkste van alles. En ik hoop dat degenen die dat bepalen, zullen begrijpen hoe belangrijk dat voor mij is. Al zal dat ze vast niet kunnen schelen.

Nog 3 lessen en dan heb ik de maandag lekker voortaan weer vrij. Ik ben ook zo lekker blond weer, want ik heb mijn hele agenda al vol gekliederd, met lessen die verder gaan dan de 3 blokken die ik ze maar heb. Vooral het feit dat ze opeens naar de late middag gingen vond ik vervelend. Maar daar heb ik dus geen last meer van, want dan ben ik ermee klaar, ook al zijn mijn examens nu later dan normaal door het ziek zijn. Ach wat maakt het uit, die haal ik met mijn vingers in mijn neus en 1 arm achter mijn rug. Dus een dag extra om te leren en opdrachten te maken, en dat had ik niet eens in de gaten! Wat een luxe!!! Zie je wel, het zit me soms echt wel mee hoor, en al die andere lastige dingen? Geloof me daar ook maar in, die zijn ook stuk voor stuk een zegen in vermomming. Als het gebeurt lijkt het niet zo maar achteraf denk je, goh, toch blij dat dit toen gebeurde! Let maar op, dat merk je pas weer over een hele tijd. Ik onthoud het wel hoor!