25. apr, 2020

Drie jaar en 332 dagen zonder Sunshine

Waar ik me de laatste paar weken, en eigenlijk al veel langer, over verbaas is het verschil dat er zit tussen de vele mensen die ik ken. Of ik ze nou goed ken of een beetje, van dichtbij of van ver weg, van gezicht, van alleen Facebook of echte vrienden, ze verschillen als dag en nacht. Toen ik zo ziek was, heb ik van familie niets gehoord. Ja, ik kan ze op ene hand tellen en dan hou ik nog vingers over. Maar er reageerden mensen op mijn posts, die ik al jaren niet meer gehoord of gezien had. Daar viel af en toe mijn mond van open! Die? Die moet mij toch voor geen meter?! Nou, of verkeerd gedacht, of van hun kant schuldgevoel omdat ze me ooit dood gewenst hadden, wie zal het zeggen?

Mensen uit het hoge noorden, die me een persoonlijk berichtje stuurden, om te vragen of ze naar me toe moesten komen, om boodschappen te halen. Eh, een paar uur rijden, boodschappen doen, voor de deur afzetten en weer zoveel uur terug moeten rijden. Zo ontzettend lief aangeboden maar ik zou me er zo ontzettend schuldig over voelen om het aan te nemen. Zo werden ook dingen voor me gehaald, door een lieve dame uit Den Haag, op de fiets! Echt hoor, ik kon echt niet helder denken maar ik was er wel erg blij mee. En het deed mijn kapotte hartje ook best wel goed. Kijk familie, daar word je in geboren. Of ze nou wel of niet om je geven, je kan er niks aan doen dat je er terecht bent gekomen. Soms heb je mazzel en soms gewoon niet.

Een tijdje terug sprak ik iemand aan, die ergens mee zat. Het lag ver weg van haar eigen leven, het raakte het alleen een beetje als een schampschot. Ze weet van mijn situatie, en hoe alles zit en zat en nou ja, bij mij liep het ook niet zo lekker en dat was wel van erg dichtbij. Ik wens haar sterkte, met dat waar ze op dat moment mee zit. Ja, zegt ze, dank je wel hoor. Ik moet er dan eigenlijk om lachen. Even zeggen, goh, jij ook, dat zit er niet in blijkbaar. Gemeend of niet gemeend. Afgeleid? Kan. Ongeïnteresseerd? Kan eerder. En in het hele corona gebeuren kwam het er ook direct uit. Nog steeds trouwens, ikke, ikke, ikke en de rest? Maakt hun het nou uit.

Ik verbaas me er niet eens meer over. Ik ben eerder enorm verbaasd en geraakt door de mensen die me wel een hand toesteken. En dat komt de laatste tijd ook weer onverwachte hoeken of van verre verten. Ik vind dat zo lief! Ik ben er echt door geraakt. Ik wil het natuurlijk liever zelf oplossen. Zoals ik van de week al zei, soms lijken de dingen rampen te zijn tot je jaren later terug kijkt en ziet dat het grote zegeningen waren. Ik ben niet zo eigenwijs, dat ik mezelf laat verdrinken, terwijl ze me eerst een hand toesteken en even later nog een reddingsboei toewerpen ook. Zo dom was ik vroeger wel, nu niet meer. De lieve helpers heb ik dan ook gezegd het echt te zullen zeggen als het echt nodig mocht zijn. Dat zal ik dan ook echt doen maar zolang het niet hoeft, hoeft het niet.

Ik kom er altijd wel maar zo’n stel mensen achter je te weten, dat is toch wel een heel fijn en veilig gevoel. En eigenlijk ben ik dat niet zo gewend en ik moet zeggen, het is echt hartverwarmend. Ik heb ook wel goede vrienden, niet veel maar wel goed. En zelfs een hele goeie, die eigenlijk niet meer in mijn leven is maar toch helemaal ook nog wel. Geld heb ik niet maar toch ben ik enorm rijk! En het is een rijkdom die met geen goud te kopen is, en daardoor zoveel meer waard! En daar ben ik zo dankbaar voor.

Als je het goed bekijkt, is alles wat je ook maar meemaakt, om je te helpen of om je te laten groeien in de geest, of om je inzicht te geven. Alles is dus eigenlijk goed voor je! Er is niets dat je permanent zal schaden, er is alleen maar groei en vooruitgang, elke dag dat je hier op aarde leeft. Maar dat ga je pas later inzien. Bij mij begint het een beetje te dagen, en ik kan ook dagen rondlopen met een diep dankbaar gevoel, ondanks alles. Zoals nu, Aurora ligt heerlijk in het zonnetje op de vensterbank. Ik liep net even langs en ze kijkt me aan met die blauwe kijkers en ze knijpt haar oogjes even dicht naar me. Dat is kats voor ‘ik hou van jou’.

Ook hoe ze onder elkaar soms zo lief kunnen zijn. Zoals Roortje van de week tegen Moonlight aan lag, meer gedrapeerd was ze eigenlijk. Oh, dan smelt je hart toch! Niet heel veel later, zie ik weer Skylar heerlijk bij Moonlight liggen kroelen. Poe hee, populaire jongen die Moonlight. En hij is soms echt een draak hoor, tegen de anderen. Maar op de één of andere manier, komt hij er altijd mee weg. Waar zou dat nou toch in zitten. Innig lag Skylar Moontje te wassen. Zo lief, weer een smeltmoment om heel dankbaar voor te zijn. En dan Rainbow, oh die doet mijn hart al smelten als hij koppies geeft.

Zijn eigen ‘high’ koppies dan wel, want hij springt met zijn hele lijf omhoog en mikt ondertussen met dat kleine koppie van hem, waar hij moet raken. Zo schattig! Ze zijn echt elk stuk voor stuk zo ontzettend lief! Ja het is heus nog wel eens hommeles maar toch, te veel om dankbaar voor te zijn, zeker ook op kattengebied. En dat ben ik dan ook met volle overtuiging. Want zeg nou zelf, als je naar de foto kijkt, zijn ze niet hartveroverend schattig?! Zelfs Aurora en Skylar lijken elkaar toch een soort van te gaan waarderen! Dat vind ik toch zo bijzonder en eerlijk, ik had het niet verwacht... Dierenliefde, en voor mij is het tweerichting verkeer hoor. 

Het is toch zo onvoorwaardelijk, hoe ik van hun hou maar ook hoe zij van mij houden. Honden houden sowieso van je maar honden zijn, in verhouding met katten, toch zo makkelijk. Met opvoeden, met pillen geven, zo kan ik nog wel even doorgaan. En ik ben ook echt gek op honden hoor, ik ben niet eens een ‘kattenmens’. Maar ik ken juist daardoor het grote verschil. Oh als het toch eens kon, dat ik ooit de kans krijg om én honden en katten te hebben, dan ben ik het gelukkigste mens ter wereld. Maar katten, goh die hebben kuren hoor. Als ze geen trek in jou hebben, dan kan je het schudden. Al kan ik Rainbow nog wel eens overhalen, de rest toch echt niet. Die bepalen alles, nou ja bijna alles, zelf. En als ik net op wil staan, komt er vast wel weer eentje aan, om tegen me aan te gaan liggen of op schoot. Ze wéten het gewoon hoor!