26. apr, 2020

Drie jaar en 333 dagen zonder Sunshine

Van de week hoorde ik steeds Facebook meldingen. Ik kijken en ik kreeg van een aantal mensen de volgende link, klik hier   om het wonder zelf ook even te kunnen lezen. Voor mij is het namelijk al bijna vier jaar geleden, dat Sunshine zo uit het leven van mij en Moonlight werd gerukt. De zegening hiervan kan ik al wel zien, de enorm diepe en hechte band tussen Moonlight en mij en mede door de eenzaamheid van Moonlight ook de band tussen hem en Aurora, die een maand later uit Athene kwam. Ik zat van de week nog te denken erover. Ja, ik denk nog elke dag aan Sunshine hoor, ik mis hem nog elke dag en dat komt ook wel doordat Moonlight hier nog wel eens van die rare buiten loopt te hebben.

Ik dacht, zou hij nog in leven zijn. Want vorige keer had ik het over huiskatten en buitenkatten en het enorme verschil in hoe oud ze kunnen worden Ik zat zo te rekenen, net 10 maanden toen hij wegliep en bijna 4 jaar weg nu. Ze worden dus 5 jaar alweer, komende 15 juli. Hoe groot is de kans dat hij nog leeft. Toeval bestaat niet, want een aantal mensen wijzen me opeens op een artikel van ‘hart van Nederland’, over een kat die na 9 jaar zijn weg naar huis weer vindt. Wat een verhaal weer! Heel bemoedigend vond ik hoeveel moeite de mensen van de dierenambulance hebben gedaan om zijn baasjes te contacteren. Ik hoop, dat mocht het zover ooit komen, Sunshine ook van die mensen treft. En bovendien weet ik nu, het zou nog kunnen, hij zou nog best alive and kicking kunnen zijn.

En zijn pittige karakter nog goed in mijn hoofd hebbend, is daar grote kans op. Ik blijf hopen, dat kan ik niet loslaten tot ik weet nu kan het echt niet meer. En hoop doet leven, en ik hoop Sunshine ook. Ook wel apart trouwens, ook al lijkt de na 9 jaar teruggevonden kat uit het artikel, voor geen meter op Sunshine, ze hebben wel dezelfde kleur en tekening! Dat zag ik later pas. Altijd als ik dan denk ‘ook toevallig’, weet ik ook direct weer, dat er geen toeval bestaat. Maar wat het dan wel is, dat weet ik vaak ook niet. Maar willekeurig is het zeker niet. Synchroniciteit komt enorm veel voor in mijn leven. Het zal wel iets betekenen maar daar kom ik nu nog niet achter.

De afgelopen weken helemaal, alsof het Universum zelf me iets wil zeggen maar ik spreek hier geen kosmische telepathie en mijn geestesoortjes zijn nog een klein beetje doof. Bij mij moeten ze het er meestal eerst even inrammen, anders ben ik weer veel te geconcentreerd op iets anders. Maar ja, het zal wel goedkomen met me. Het is ook echt alweer bijna vier jaar geleden dat mijn hel op aarde begon, toen Sunshine ontsnapte op een manier die zowat Godsonmogelijk was. Wat heb ik afgezien, maanden en maanden lopen en zoeken op alle uren van de dag en nacht. Ik putte mezelf er bijna helemaal door uit. Maar mijn baby was helemaal alleen en misschien wel heel bang.

Ik wist alleen 1 ding zeker, ook dit moest gebeuren en dat was me dan op voorhand ook wel duidelijk gemaakt. Maar ja, dat zie je pas achteraf. Al die keren dat ik hem net nog kon tegenhouden. Of dat hij onder dat hele kleine kiertje van het gaas op het balkon door aan het komen was, de doordrammer. Vanaf het moment dat hij met zijn 10 maanden oude kittenkoppie op het balkon was gekomen en besefte dat er veel meer was dan de wereld binnen, wilde hij maar 1 ding. Weg! Hij moest en zou naar buiten. En uiteindelijk is hem dat dan ook gelukt.

Die eerste keer dat het zo ontzettend onweerde, was ik in diepe tranen. Wat moest hij bang zijn, zou hij geen honger hebben. Zo kwam ik wel bij PeeT terecht, die me erg heeft geholpen. Zij komt nooit in Rotterdam echt, en ze wist niet eens hoe of waar ik woonde maar ze leidde me zo naar een bruggetje over het water, waarvan ik niet eens had beseft dat dit zo dicht bij mijn huis was. Oh wat heb ik hier rond gelopen, kilometers gevreten gewoon. Flyers plakken die mensen er dan weer afhaalden, om te pesten. De nare telefoontjes. Perplex was ik daar gewoon van. Wat zijn er veel nare mensen op de wereld en ze lijken nogal geconcentreerd te zijn in Rotterdam, Spangen!

Na al die nare dingen, voelde ik me opeens niet meer veilig in het donker op straat. Daarvoor had ik daar nooit last van gehad. Maar vooral als ik dan ergens groepjes zag staan, dan nam ik een andere route. Nou ja, dat is dus echt totaal niets voor mij! Uiteindelijk besefte ik wel, dat ik het los moest gaan laten want ik ging er zelf aan onderdoor zo. En dus ben ik mijn blogs aan Sunshine gaan linken, omdat ik niet meer zo vaak naar buiten kon. Niet alleen in de nachten, omdat ik me niet meer veilig voelde en dat juist hét tijdstip is om katten te vinden. Ook omdat ik doodmoe was en het ondertussen weer winter werd.

Flyeren gaat niet als het hard waait of regens maar daar was ik al eerder achter. Maar het werd tijd om weer verder te gaan. Al zal ik Sunshine nooit vergeten, en ik zal altijd blijven hopen dat hij ooit nog eens zijn weg terug vindt. Hij is gechipt en al moet ik horen dat hij er niet meer is, maar dat ik dat dan in elk geval weet. Als ik dit al heb met mijn diertjes, hoe moeten die mensen het dan hebben met vermiste kinderen. Ik moet er niet aan denken! Ja, het kan altijd erger. Helaas wel. Omdat ik met mijn 2 kittens zo’n ontzettend prachtige jaarwisseling had gehad, van 2015 naar 2016, was die van 2016 naar 2017 wel heel erg wrang. Huilend zat ik nu met Moonlight en Aurora op de bank, hopend dat Sunshine veilig zou zijn voor die vreselijke harde knallen! Wat een wereld van verschil!

Het is een groot trauma en als ik soms gewoon 1 van de vier mis, dan heb ik het bijna aan mijn hart. Een aantal keren is de deur open gegaan, omdat ik een rare deur heb die dicht lijkt te zijn maar dan toch opeens open lijkt te staan. Oh mijn hemel, dan ben ik in totale paniek en tranen, tot ik ze alle vier heb gezien. Dat is niet makkelijk want ze lijken door mijn paniek weg te schuilen. Logisch ook, dat mens die namen gillend rond rent en iets uitzendt dat niet prettig is! Mijn deur gaat ook altijd op slot, als ik binnen ben. Sunshine heeft hem zelf open gekregen, dat risico neem ik nooit meer. Ik heb er nog van alles aan overgehouden maar ook mijn hoop dat ik ooit, al is het na tig jaar, iets te horen krijg, zodat het afgesloten kan worden. Micky en Dizzy mis ik ook nog steeds, en dat is zelf vele en vele jaren langer geleden. Ooit, ooit weet ik alles! Maar nu blijkbaar nog heel even niet…