27. apr, 2020

Drie jaar en 334 dagen zonder Sunshine

Koningsdag zoals we het nog nooit gezien hebben, in dit corona jaar. Geen vrijmarkt, geen horden mensen in het centrum van Rotterdam of Amsterdam of Den Haag. Of in welke stad of dorp dan ook. We mogen niet naar buiten in grote getale, het is lock down over heel de wereld. Oké na 11 mei mogen de kindertjes weer beperkt naar school, in kleinere groepen en met meer ruimte tussen de schoolbanken. Eerlijk? Eigenlijk zoals het eerder zou horen. Maar nog lang niet zoals het ooit gaat worden. Want in de boeken van Rulof vindt je vele voorspellingen en er zijn er al zoveel van uitgekomen. Daar ga ik een keertje naar zoeken, en op een rijtje zetten, als ik daar weer tijd voor heb. Dat komt nog wel een keer.

Maar ook geen kermis, nergens. Straks in de zomer ook niet die in Tilburg. Wat een verborgen leed allemaal! Maar ook geen Bevrijdingsdag die gevierd wordt dit jaar, en ook de dodenherdenking zal er totaal anders uit gaan zien zonder een overvolle Dam in Amsterdam. Niet gezellig met groepen vrienden stappen vandaag, voor veel mensen. Ook niet gezellig naar familie met oranje tompoezen en oranjebittertjes en meer Koningsgezinde lekkernijen. Ik schrijf dit al iets van te voren en ik kan me er gewoon geen voorstelling van maken, hoe het deze dag zal gaan.

Wel mooi dat het zoveel creativiteit omhoog haalt in de mensen. Ik zie van alles voorbij komen waarvan ik zelf denk, en ik ben heel erg creatief in mijn denken en doen; ‘goh, daar zou ik nou nooit opgekomen zijn!’. Dat dan weer wel. En dat geldt voor de mensen over de hele wereld verspreid. Je ziet ook heel goed, hoeveel bewustzijn de wereldvolken hebben door hoe ze op deze crisis reageren. Al heb je in landen met een hogere bewustzijnsgraad, zoals Nederland, toch ook nog veel van die duister afgestemden rondlopen. Zoals hier in de buurt, waar ze agenten bijten en schoppen. Wat ik dan weer wel leuk vind, ja elk nadeel heeft zijn voordeel, dat hier nu elke dag een aantal keer de bereden politie een rondje komt doen. Veel mensen zijn toch erg bang voor paarden, of nou ja, ze bijten en schoppen ze niet zo snel. Nee paarden schoppen terug!

Ik hou van het geluid van paardenhoeven over de straat. Ik hield er zelf ook zo van om met één van de paarden heerlijk buiten te gaan rijden. Op de manege gingen we wel eens, helemaal de kanaalweg af, en die is lang hoor, naar het Kralingse bos, hier midden in Rotterdam. Alleen moest je wel een beetje kunnen rijden, want ja, die manegepaarden liepen normaal alleen in de bakken met dressuurles. En dan mogen ze opeens het bos in en dan gingen ze los! Niet alleen moest je op een in vliegende galop gaand paard kunnen blijven zitten. Je moest ook erg uitkijken dat je geen takken in je oog of op je hoofd kreeg. Al met al waren dat enerverende ervaringen! Oh ik ben zo gek op paarden!

Goh, hoe krijg ik het toch altijd voor elkaar. Van koningsdag naar paardrijden. Een klein zijsprongetje toch maar? Ik vind het liedje van Jeangu Macrooy voor de Koningsdagtrekking dan ook geweldig. Hij mag nu ook niet zingen en ons land vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, omdat die voor het eerst sinds jaren en jaren niet doorgaat. Alle grote evenementen gaan niet door tot 1 september. Dus ja. Niets aan te doen, maar ik vind het leuk dat ze hem dit dan maar hebben laten vertegenwoordigen. Bovendien vind ik het een erg leuk liedje voor zoiets! Klik hier als je het ook wilt  horen. En ik moet glimlachen om het heerlijke Surinaamse accentje erin, van Jeangu én het achtergrondkoortje en ik zing het ook heerlijk met dat accentje mee. 

Ik heb vorige keer, mijn vriend John, die in Amerika woont, geprobeerd uit te leggen, hoe wij hier vroeger Koninginnedag vierden. En oh ik werd helemaal meegesleept in warme nostalgie! Arme John kreeg een mail waar hij volgens mij een maand over heeft moeten doen voor hij hem helemaal gelezen had en alle links had bekeken, die ik mee had gestuurd. Ik heb ook op voorhand SORRY gezegd, omdat ik wist dat ik een beetje was doorgeslagen. Maar ik had er zelf zo’n lol in gehad, ik kon gewoon niet stoppen.

Ik ging weer helemaal terug naar mijn jeugd, toen we met zijn allen rond een kleine zwart wit tv zaten, bij mijn oma en opa. Het was feest en dat voelde je heel goed! Ik mocht dan altijd iets rood met wit en blauws aan, of iets in het oranje. Iedereen deed dat! Had ik oranje aan, dan rood, wit en blauwe strikken in mijn staarten. Of andersom natuurlijk. En dan wat lekkers bij de koffie, oranje tompoezen of van die kleine oranje petitfour. En dan met zijn alleen naar het defilé kijken op tv. Er kwamen er steeds meer bij te staan. Al die huwelijken van de prinsessen, waarna natuurlijk ook de prinsen geboren werden.

Willem Alexander die brutaal deed tegen de pers en dan door zijn moeder, toen nog prinses Beatrix, op zijn kop kreeg. Oh ik genoot er altijd van. Ook de kroning van Beatrix zal ik nooit vergeten, heel indrukwekkend was dat. En zeker de kroning van Willem Alexander zal ik niet vergeten. Vooral door hoe adembenemend mooi zijn vrouw eruit zag! Maar toch, het is een warm hart dat ik het koningshuis toedraag, omdat die liefde voor hen me met de paplepel is ingegoten. Hoeveel geld erin gestoken wordt, denk ik dan maar even niet over na. Dat is weer een hele andere discussie die ik niet aan wil gaan.

Maar nu, voor het eerst, geen Koninginnenacht, vol met hossende, feestende en uiteindelijk dronken mensen. Niet dat ik daar naartoe zou gaan hoor, brrr, liever niet. Maar ook geen koninklijke familie die gezellig een paar steden gaan bezoeken, die zich gruwelijk hebben uitgesloofd om zo origineel mogelijk de koning en gevolg te vermaken. Ik kijk er altijd graag naar, en ik heb geen idee waar ik vandaag naar kan gaan kijken. Dit is echt pas voor het eerst dat het een beetje bij mij doordringt. Ja, buiten het feit dat ik er zelf doodziek van was, maar dat ligt alweer achter me. En dat tel ik niet mee, ik had ook een ander griepvirus kunnen krijgen. En gelukkig geen mensen overleden waar ik om geef, maar dat klinkt dan wel gelijk weer heel egoïstisch, en zo bedoel ik het zeker niet hoor!

Voor mij is de lock down totaal geen verandering. Ik heb geen echt sociaal leven. Mijn vrienden wonen te ver weg. Familie zie ik ook nooit. En zeker nu met mijn opleiding, ben ik alleen maar binnen aan het leren. Voor mij is het gewoon zoals het altijd is. Met als enig verschil dat ik online les heb ook voor de apotheek lessen en met de boodschappen alles net een beetje anders is. Ik ga gewoon naar stage en ik merk ook financieel helemaal niks. Ja, oké door die foute belasting inschatting maar op zich niet met de rest. Voor mij geen moeite maar ik begrijp wel, dat het voor vele anderen heel lastig moet zijn. Ik lijk er in elk geval totaal moeiteloos doorheen te fietsen. Nou ja, mag het ook een keer? Allemaal, hoe jullie het ook vieren dit jaar, toch een fijne koningsdag gewenst!